NIKOS GEVRGIADHS

Γράφει ο Νίκος Γεωργιάδης, Δντής Π.Ε. Καβάλας ε.τ.
Ο συνήθης ύποπτος πλέον ξαναχτύπησε πάλι με το νέο έργο του. Ένα έργο, μια αυτοβιογραφία μέσα στην οποία ζωγραφίζει με το λυρικό του ύφος τις όμορφες στιγμές του παρελθόντος, όσες είναι αυτές, ενώ στωικά περιγράφει τις δύσκολες, που είναι οι περισσότερες, των οποίων όμως το άχθος ο πανδαμάτορας χρόνος απαλύνει καθώς και τον πόνο που αυτές προκαλούν στη θύμησή του. Τον πόνο και την ένδεια που έζησε και που αναδίδουν μια γλυκόπικρη γεύση καθώς ανέρχονται με το μαγκάνι μέσα από το πηγάδι των αναμνήσεων.
Περιγράφεται η δύσμοιρη ζωή των γονέων του, ποντίων προσφύγων και στην περιγραφή αυτή αντανακλώνται οι ζοφερές ημέρες του ξεριζωμού που βίωσε όλος ο ποντιακός ελληνισμός, η χαλαμονή, η προσφυγιά, η εγκατάσταση στο ορεινό χωριό, η κατοχή 1941-44, η εξορία στη Βουλγαρία, ο εμφύλιος, η νέα καμονή, η μετεγκαταστάσεις στα πεδινά της Δράμας και η επιστροφή. Τα πρώτα μαθητικά του χρόνια και η έναρξη μιας διαρκούς και εφ΄ όρου ζωής μοναξιάς και αποχωρισμού, αν και παιδί, από την οικογένειά του. Περιγράφονται τα χρόνια της ανείπωτης φτώχειας των παιδικών του χρόνων και των σπουδών. Η ζωή στο στρατό, οι φιλίες που δημιουργήθηκαν και κράτησαν μια ζωή, τα πρώτα δασκαλικά χρόνια των μονοθέσιων σχολείων που έμειναν ανεξίτηλα χαραγμένα στη μνήμη του.
Με καυστικό, λεπτό όμως, χιούμορ καταχωρεί τις δυσκολίες και τα απροσδόκητα συμβάντα μέσα στον ατελεύτητο χρόνο. Για να το πετύχει αυτό χρησιμοποιεί την παλέτα του ζωγράφου αναμειγνύοντας το πράσινο, το κίτρινο και το γαλάζιο σε μύριες συνθέσεις δημιουργώντας εικόνες άπειρου κάλλους και μαζί ηχοδρομεί τις νότες των ήχων του βουνού και του λόγγου, της πόλης και του χωριού, της φύσης και της ζωής και όλα αυτά άλλοτε πένθιμα και άλλοτε ζωντανά, χαρούμενα, ολοφώτεινα. Εξιστορεί κομψά, γλαφυρά και χαριτωμένα τα γεγονότα της νιότης και αφηγείται ανεπιτήδευτα, με έναν λόγο άλλοτε πληροφοριακό, άλλοτε λογοτεχνικό, μα πάντοτε παραστατικό. Φωτίζει τα σύνορα του νου καθώς ξαναγεννιέται η ελπίδα και ξεδιπλώνεται η αγάπη του για τον μεγάλο πειρασμό, την ευθύνη!
Ακένωτος πηγή, ο Βασίλης Χατζηθεοδωρίδης. Το ζείδωρο αυτό πνεύμα, δεν σταματά εδώ. Η εργατικότητά του τον φέρνει μπροστά στο Χρέος. Αυτό της οικογένειας και της προσφοράς στους μαθητές του, στην κοινωνία, στην εκπαίδευση, Το καθήκον αποτελεί τον πλοηγό του και έτσι πορεύεται. Με σύντροφο την αγαπημένη του Άννα διανύει δημιουργικές δεκαετίες στη ζωή, αποτελώντας πρότυπο οικογενειάρχη και εξαιρετικού δασκάλου.
Διάβασα κάποτε την «Καμπάνα του Πόντου» και αναρίγησα. Τα ίδια συναισθήματα με κατέλαβαν διαβάζοντας αυτήν την αυτοβιογραφία. Τον αρχέγονο αυτόν λόγο, που έρχεται μέσα από τους αιώνες αναλλοίωτος, αυθεντικός. Στο κείμενο περιλαμβάνονται στοιχεία που ακουγόταν στα παρχάρâ, στην ενδοχώρα μα και στον αστικό Πόντο. Και είναι αυτός ο λόγος που σε φέρνει από το Χθες στο Αύριο, στο Διηνεκές.
Του εύχομαι να είναι υγιής, και να προσφέρει σε όλους μας τους αγλαείς καρπούς του πνεύματος και της γραφίδας του.
Γνωρίζω ότι ο αειθαλής και αιώνιος αυτός έφηβος διατηρεί και άλλα αδημοσίευτα κείμενα στα ερμάρια του γραφείου και στα ράφια της βιβλιοθήκης του. Ποιητικές συλλογές, ιστορίες, μασάλâ κατάλληλα για παρακάθâ, πολλαπλώς καταλληλότερα για τη διάπλαση των παίδων απ’ ότι η κατακρήμνιση στη βυθιότητα της οικογενειακής σιωπής μπροστά στην τηλεόραση, στο tablet και στα άλλα μέσα της τεχνολογίας και της επικοινωνίας στα δίχτυα των οποίων έχουμε περιπλακεί.
Περιμένω, περιμένουμε, από τον Βασίλη Χατζηθεοδωρίδη, προσδοκούμε με ανυπομονησία, χρησιμοθηρικά θα έλεγα, γιατί έτσι μας συνήθισε, και άλλα έργα από αυτόν τον τεράστιο στην ψυχή και ολόλαμπρο γίγαντα στο πνεύμα, τον Δάσκαλο, τον Πολίτη, τον ΑΝΘΡΩΠΟ.

Η δημοτική παράταξη project Δράμα 2020 βαδίζει με γοργούς ρυθμούς προς την ολοκλήρωση του ψηφοδελτίου της. Ακόμη μία εξαίρετη προσωπικότητα προστέθηκε στο δυναμικό του project. Πρόκειται για τον δάσκαλο κ. Γεωργιάδη Νικόλαο, ο οποίος επί σειρά ετών πρόσφερε τις υπηρεσίες του ως δάσκαλος, ως σχολικός σύμβουλος εκπαίδευσης και ως Διευθυντής Α΄βάθμιας εκπαίδευσης. Αρθρογράφος, συγγραφέας, με συμμετοχή σε πλήθος διεθνών και πανελληνίων συνεδρίων, μέλος πολιτιστικών συλλόγων , ο κ. Γεωργιάδης είναι ένας ενεργός πολίτης που έρχεται να συμβάλλει, με τις γνώσεις και την εμπειρία του, στην αλλαγή του τρόπου διοίκησης του δήμου Δράμας.

Ο κύβος ερρίφθη!
Τώρα ψηφίζω μέλλον!

Του Νίκου Γ. Γεωργιάδη
Επίτιμου Δντή Π.Ε. Καβάλας

Χρόνια τώρα ακούω πολιτικούς, κυρίως υποψηφίους αλλά και ήδη εκλεγμένους, να προσπαθούν να μας πείσουν για τα μεγαλεπήβολα πολιτικά τους οράματα –μέχρι και τελεφερίκ για τον Κορύλοβο πρότειναν στο παρελθόν- ή για τα υψηλά επιτεύγματα της δημιουργικής πολιτικής τους κατά την περίοδο που μας διακυβέρνησαν ως τοπικοδημοτικοί άρχοντες, σύμφωνα με την επίζηλη ρητορική τους δεινότητα, που δυστυχώς είναι επίπλαστη, όπως και τα καρφιτσωμένα χαμόγελα της αυταρέσκειάς τους.
Έχει γίνει πολύς λόγος για το δικαίωμά στην κίνηση και την προσβασιμότητα στους δρόμους και τα πεζοδρόμια του αστικού μας περιβάλλοντος (πάρκα, ναοί, πλατείες, δημόσια κτίρια κλπ).
Θα παρακαλούσα τον οποιονδήποτε καλοπροαίρετο συμπολίτη μου να έρθει στη θέση εκείνων των συμπολιτών μας, όχι μόνο εικονικά αλλά και ουσιαστικά, για να κατανοήσει τα προβλήματα που βιώνουν κατά την κίνησή τους μέσα σ’ αυτήν, είτε ως άτομα που κάνουν χρήση αναπηρικού αμαξιδίου, είτε όταν συνοδεύουν ένα βρέφος, είτε αυτών που φέρουν άλλες κινητικές δυσκολίες π.χ. λόγω ηλικίας ή τραυμάτων. Εν δυνάμει, δηλαδή, όλων μας!
Δυστυχώς θα διαπιστώσει ότι τα προαναφερόμενα άτομα βιώνουν αδιέξοδες καταστάσεις! Στο εμπορικό κέντρο, στους περί την Πλατεία Ελευθερίας δρόμους, όπου τα ελάχιστα έως ανύπαρκτα πεζοδρόμια έχουν καταληφθεί από τραπεζοκαθίσματα των «Καφέ». Που τα πεζοδρόμια δεν έχουν ράμπες πρόσβασης, έστω κακοφτιαγμένες, και τα ρείθρα τους έχουν ύψος είκοσι και πλέον (!) εκατοστών!
Άκουσα μια ηλικιωμένη γυναίκα, για τις δυσκολίες που συναντούσε, μονολογώντας να λέει:
-Σχώρα με Θεέ μου! Όλοι αυτοί οι Δημαρχαίοι να σπάσει το πόδι τους και να δουν αν μπορούν να περπατήσουν εδώ! Δεν έχουν παιδιά αυτοί; Δεν έχουν μάνες;
Παράλληλα, αν διερευνήσει ο καλοπροαίρετος πολίτης, όχι εγώ, θα διαπιστώσει ότι γύρω από τα «Καφέ των κολλητών» υπάρχουν ράμπες πρόσβασης για διευκόλυνση των πελατών τους, αλλά και να έχουν αποκλειστεί διαβάσεις και στοές!
Μια γενική αρχή λέγει ότι η επίλυση των μικρών προβλημάτων κάνει την επίλυση των μεγάλων ευχερέστερη, ενώ όταν επιδιώκουμε τη λύση των μεγάλων και αδιαφορούμε για τα μικρά αλλοτριώνεται το νόημα της κοινωνικής συνύπαρξης!
Είναι αυτός ο απροσπέλαστος ιδιόλεκτος φανφαρονισμός του μεγαλοσχήμονος τίποτα της Πόλης των Νερών και του Πολιτισμού, της (π) Ονειρούπολης και του Fesitval, της επικυριαρχίας των πλαστικών κολονακίων, των απροσπέλαστων και ανύπαρκτων πεζοδρομίων που φταίει; Είναι αυτή η «ταυτοτική» μας (κατά τους νεολόγους) παραδοχή και συμβιβασμός; Ή πρέπει επιτέλους να σταματήσει η δημαρχιακή κομπορρημοσύνη, που αγγίζει τα όρια της διαστροφής, όπου το ελάχιστο και το αυτονόητο εμφανίζεται ως δημιουργικό πλεόνασμα;
Θυμάμαι τον Χρήστο Γιανναρά, σε μια περιήγησή του στην πόλη μας, ύστερα από μια ομιλία του, που αναρωτιόταν:
-Πώς τα καταφέρατε να κάνατε την πόλη σας τόσο άσχημη, τόσο άξενη και σε σας τους ίδιους τόσο εχθρική;
Μελέτες και μελετητές, κατασκευές και κατασκευαστές, υπεύθυνοι παραλαβής των έργων, μια πιότερο οι έχοντες την πολιτική ευθύνη φέρουν απόλυτα αυτό άχθος αυτής της κατάντιας και όταν μια πόλη είναι εχθρική προς τους πολίτες της, δεν αλλάζουμε τους πολίτες! Αλλάζουμε την πόλη!
Παραφράζοντας την παρέμβαση της Ελένης Άρβελερ στο 4ο FORUM των Δελφών που επικαλέσθηκε το σύνθημα της Silicon Valley, πως «αν θέλεις να δαμάσεις το μέλλον, πρέπει να το δημιουργήσεις εσύ ο ίδιος», συμπληρώνω εγώ ότι «αν θέλεις να αλλάξεις το παρελθόν, πρέπει να το ξεπεράσεις» και αυτό όπως είπε η 92 ετών σήμερα σπουδαία βυζαντινολόγος «είναι η ευθύνη όλων μας. Είναι ευθύνη μας να δημιουργήσουμε το μέλλον».
Σε όλους εμάς επαφίεται η δημιουργικότητα και η αλλαγή, με ευελιξία και προσαρμοστικότητα για να αντιμετωπισθεί η χαοτικότητα στην προσβασιμότητα στην πόλη μας, μαζί με όλα τα άλλα τριτοκοσμικά προβλήματά της, που έρχονται από το χθες και δεν πρέπει να σηματοδοτήσουν το αύριο! Έχουμε τον τρόπο μας…
Δράμα, 5 του Μάρτη στα 2019

Tuesday, 16 October 2018 17:11

ΜΙΑ ΚΟΡΟΪΔΙΑ!

Του Νίκου Γ. Γεωργιάδη

Δντή Π.Ε. Καβάλας ε.τ.

… Υπήρχαν μόνο αυτοκίνητα που γλιστρούσαν κι έφευγαν, καλολαδωμένα, με τάξη, με την ίδια ταχύτητα, στην ίδια απόσταση…

Στο τιμόνι κάθονταν ανθρώπινες σιλουέτες, ακίνητες σε στάση καθώς πρέπει!

… Ήταν ρομπότ. Μήπως η σύγχρονη τεχνολογία δεν είναι σε θέση να κατασκευάσει πλάσματα πλαστικά ίδια με μας;

Γλιστρούσαν πάνω στο δρόμο, καλογρασαρισμένα, σε τάξη, με την ίδια ταχύτητα, στην ίδια απόσταση!

…Εγώ στεκόμουν την άκρη του δρόμου, στην πρασιά. Πατούσα πάνω στο χορτάρι. Αυτό το χορτάρι όμως δεν είχε την οσμή του χορταριού, δεν είχε καμιάν οσμή. Το τράβηξα! Δεν ξεριζωνόταν, όχι, ούτε κοβόταν. Και όμως ήταν φυτεμένο, είχε το χρώμα του χορταριού, ήταν απαλό, δροσερό…

Ω! Θεέ μου! Η πρασιά ήταν από πλαστικό! Ένα απέραντο σεντόνι από πλαστικό, από χορτάρι που δεν φυτρώνει, που δεν ξεραίνεται.

Μια κοροϊδία!

(Φαλάτσι Οριάνα, Αν ο ήλιος πεθάνει…, 1973, Πάπυρος ΠΡΕΣΣ, ΒΙΠΕΡ 395, Τ.1, Αθήνα)

Σαν τα χαμόγελα των δημοτικών μας παραγόντων!

Καρφιτσωμένα, επίπλαστα, λαμπερά, όμως άχρηστα, κλεμμένα, φτωχά, επιμελώς επιτηδευμένα, γαλβανισμένα, κοινώς φτιασιδωμένα, ανέξοδα, ο φτηνότερος τρόπος καλλωπισμού της ασχήμιας. Μια επιδερμική νόσος πάνω σε δυο πόδια, ένα κορμί πάνω στις γάμπες, σε δυο γόνατα, ένα κεφάλι άδειο πάνω σε ένα κορμί στολισμένο με ένα χαμόγελο.

Η επιτομή της λαϊκής παροιμίας:

«Όταν κάτι δεν πάει καλά, χαμογέλα!»

Αυτό κάνουν, γιατί τίποτα δεν πάει καλά στη μικρή Δανιμαρκία (μας)!

Μια κοροϊδία!

Και τα προβλήματα των πολιτών;

Κατά την αντίληψή τους εφαρμόζουν την κοτζαμπασίδικη πολιτική τους στα 2018 μ.Χ: «δημιουργούμε προβλήματα στους πολίτες για να μας παρακαλέσουν να τα λύσουμε!»

Μια κοροϊδία!

Πολίτες!

Η έννοια αυτή συμπεριλαμβάνει ως αυτονόητο, την επικοινωνία, τη συνεννόηση, τη συμμετοχή σε μια κοινωνία συνεργασίας, της συμμετοχής, της προσέγγισης της πολίτικής με ηθικούς όρους με στόχο να συμβάλουν τα μέλη της στην προαγωγή της μέσα από δημιουργική συνεισφορά. Δύσκολες έννοιες! Ακατανόητες!

Έτσι μας θέλουν οι τοπικοδημοτικοί μας παράγοντες ή αυτό επικρατεί στο πίσω μέρος του μυαλού τους. Η άποψη ότι αφού μας εκλέξατε θα μας υποστείτε, επιβεβαιώνοντας ότι και στο καλλίτερο πολίτευμα, τη Δημοκρατία, γίνονται και λάθη, γι΄ αυτό ως πολίτες πρέπει να προσέχουμε. Γιατί μας βλέπουν ως φαίνεται όχι πολίτες αλλά ως κουκιά και υπηκόους, δηλαδή υπάκουους στις ανερμάτιστες αποφάσεις τους, συνειδητά πειθήνιους, δυναμικούς χειροκροτητές, με προκατασκευασμένη πλαστική άποψη, ομοιόχρωμους, ομοιόμορφους, χωρίς άρωμα, ως υπηκόους της πλαδαρής ευωχίας μέσα στο βασίλειό τους, αυτό του χυδαίου πλαστικού χαμόγελου με το οποίο φιλοτεχνούν την καθημερινότητα του τόπου μας.

Μια κοροϊδία!

ΔΗΜΟΣ ΔΡΑΜΑΣ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ ΔΟΞΑΤΟΥ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ ΠΑΡΑΝΕΣΤΙΟΥ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ ΠΡΟΣΟΤΣΑΝΗΣ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ Κ. ΝΕΥΡΟΚΟΠΙΟΥ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

© 2018 Destanea. All Rights Reserved. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: ΡΕΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΟΥ | ΑΙΓΑΙΟΥ 4 ΔΡΑΜΑ, 66100 | 6932416400 - [email protected]