Displaying items by tag: ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΚΥΖΑ

'Ολες αυτές τις μέρες, κάθε δυο και τρεις , ο Ερντογάν και η παρέα του μας προϊδεάζουν για το πικ νικ που θα κάμουν στην Αμμόχωστο , και στην περίκλειστη πόλη, στο Βαρώσι, όπως το λέμε εμείς στην Κύπρο. Μ ε πύρινους λόγους και προκλήσεις προσπαθούν να δημιουργήσουν μια άλλη κατάσταση , διαφορετική σε σχέση με τη προηγούμενη, όπως θέλουν να πιστεύουν , στο νησί.

Όταν το βράδυ της 14ης Νοεμβρίου του 1983, ο τότε πανίσχυρος ηγέτης της Τουρκοκυπριακής πλευράς Ραούφ Ντενκτάς και με την καθοδήγηση της Άγκυρας ενίσχυε τα φυλάκια κατά μήκος της Πράσινης Γραμμής , όταν απέκοπτε κάθε επικοινωνία των κατεχομένων με τις ελεύθερες περιοχές του νησιού , όταν στο δείπνο που παρέθετε στο γραφείο του στους «βουλευτές» του πανευτυχής για την απόφαση που πήρε, όταν τους ανακοίνωνε την απόφασή του να ανακηρύξει το ψευδοκράτος του κανείς δεν φανταζόταν τι θα ακολουθούσε μετά για τριάντα επτά χρόνια.

15 Νοεμβρίου 2020 σήμερα και το ψευδοκράτος τους παραμένει ψευδοκράτος . Τι και αν πέρασαν τα χρόνια. Και μάλιστα πέρασαν πολύ γρήγορα. Τι και αν φτάσαμε σήμερα στο 2020. Έρχονται σήμερα ο νεοεκλεγείς ηγέτης των Τουρκοκυπρίων και παιδί του Ερντογάν κ. Ερσίν Τατάρ και η παρέα του και απειλούν για τη δημιουργία δυο κρατών στο πολύπαθο νησί. Είχαμε που είχαμε το ψευδοκράτος , θα προκύψει τώρα και κράτος; Και ενώ εμείς για τριάντα επτά χρόνια τώρα μιλάμε για ψευδοκράτος αυτοί έρχονται και μας προτείνουν τη δημιουργία δύο κρατών αντί να προσπαθήσουμε όλοι μαζί , Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι να βρούμε μια βιώσιμη λύση για το καλό όλων μας και της Κύπρου.

Αλήθεια τι να μας περιμένει άραγε εν μέσω κορονοϊού; Η Τουρκία και ο νέος ηγέτης των Τουρκοκυπρίων, απειλούν είτε με προσάρτηση είτε με τη δημιουργία δύο κρατών στη Κύπρο. Και θα πάμε από ψευδοκράτος σε κράτος. Τι είναι όμως ψευδοκράτος ;
Ψευδοκράτος λοιπόν δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια πολιτική οντότητα, η οποία θέλει να αυτοπροσδιορίζεται ως κράτος, χωρίς καθόλου ή με ελάχιστη διεθνή αναγνώριση. Συνήθως προκύπτει ως αποτέλεσμα κάποιας στρατιωτικής εισβολής ή πολιτικής σύγκρουσης.

Αυτό που δημιουργήθηκε δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα μόρφωμα από παρθενογένεση στα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου, και το οποίο ονόμασαν Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου. Μια παράνομη τουρκική κατοχή από το 1974 και που εννέα χρόνια μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο γέννησε το ψευδοκράτος, Αυτό που αναγνωρίζεται μόνο από την Τουρκία, από την οποία και εξαρτάται πολιτικά, στρατιωτικά και οικονομικά.

Τα Ηνωμένα Έθνη εξακολουθούν να αναγνωρίζουν μόνο την κυριαρχία της νόμιμης Κυπριακής Δημοκρατίας σε όλη την επικράτεια του νησιού και έχουν αποκηρύξει την προσπάθεια απόσχισης ως παράνομη.

Η απόφαση του Ντενκτάς και της Τουρκίας προκάλεσαν αντιδράσεις και το Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε., το οποίο καταδίκασε την ανακήρυξη του ψευδοκράτους στις 15 Νοεμβρίου 1983. Τρεις μέρες μετά στις 18.11.1983, το Συμβούλιο Ασφαλείας, μετά από απαίτηση της νόμιμης κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας , καταδίκασε την αποσχιστική αυτή ενέργεια ως νομικά άκυρη.

Με τα ψηφίσματα 541/1983 και 550/1984 καταδίκασε την απόσχιση τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, και θεωρεί την ενέργεια αυτή νομικά άκυρη και ζητά την ανάκλησή της, κάλεσε δε όλα τα κράτη-μέλη του ΟΗΕ να μην το αναγνωρίσουν, αφού το μόνο νόμιμο και αναγνωρισμένο κράτος είναι η Κυπριακή Δημοκρατία .
Παρόλα αυτά η Τουρκία, συνεπής στην επεκτατική πολιτική της, αντάλλαξε «πρέσβεις» με το ψευδοκράτος, αναγνωρίζοντάς το παράνομα. Αναγνώριση που σήμερα αξιοποιεί για την παράνομη επέμβαση στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, επικαλούμενη συμφωνίες μαζί του.
Πώς φθάσαμε στην ανακήρυξη του ψευδοκράτους; Πως όμως βρέθηκε η Τουρκία στην Κύπρο.

Μια ιστορική αναδρομή ίσως φρεσκάρει τη μνήμη και θυμίσει ξανά για την παρουσία της Τουρκίας στο νησί μας, που αρχίζει εδώ και εκατοντάδες χρόνια.
Η Τουρκία ήρθε στην Κύπρο το 1570 και έφυγε ύστερα από τρεις αιώνες περίπου, αφού πούλησε το νησί στη Μ. Βρετανία το 1878. Με τη συμφωνία των Σεβρών, η οποία επικυρώθηκε αργότερα με τη συνθήκη της Λωζάνης στις 23 Αυγούστου 1923, η Τουρκία απεμπολούσε κάθε δικαίωμά της πάνω στην Κύπρο και αναγνώριζε την προσάρτηση του νησιού στην Αγγλία. . Τα χρόνια κυλούσαν και το νησί μας βρισκόταν υπό αγγλική κατοχή. Αναλογικά η πληθυσμός της Κύπρου ήταν 82% περίπου Ελληνοκύπριοι και 18% Τουρκοκύπριοι και ανάμεσα τους μικρές κοινότητες Μαρωνιτών, Λατίνων και Αρμενίων.

Ώσπου φθάνουμε στη δεκαετία του 1950, με το ενωτικό δημοψήφισμα τοy 1950 και την έναρξη του αγώνα της ΕΟΚΑ 1955–59. Οι Κύπριοι ήθελαν την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και η Τουρκία προσπαθούσε να αποκτήσει δικαιώματα στο νησί. Παίρνοντας οδηγίες και εντολές από τη Τουρκία οι τουρκοκύπριοι ηγέτες επιθυμούσαν όπως και η μητέρα Τουρκία τον χωρισμό της Κύπρου, δηλαδή τη διχοτόμηση του νησιού, με μια γραμμή που θα χώριζε στα δυο το νησί, κάτι ανάλογο που έχουμε και σήμερα με τη γραμμή αντιπαράθεσης, τη γραμμή Αττίλα.

Σε κάθε ευκαιρία δημιουργούσαν προβλήματα , με την καθοδήγηση της Τουρκίας , στη λειτουργία της Κυπριακής Δημοκρατίας που ανακηρύχθηκε στις 16 Αυγούστου του 1960 με τις συμφωνίες Ζυρίχης -Λονδίνου. Με μια κακή λειτουργία του νεοσύστατου κράτους το Δεκέμβρη του 1963 φτάσαμε στην Τουρκοκυπριακή ανταρσία και την έναρξη διακοινοτικών συγκρούσεων. Από κει και μετά τα γεγονότα είναι λίγο πολύ γνωστά.

Τον Αύγουστο του 1964 η Τουρκία βομβαρδίζει την περιοχή της Τηλλυρίας, με τις συγκρούσεις στα Κόκκινα και τη Μανσούρα, όπου τα αεροπλάνα της με βόμβες Ναπάλμ έκαψαν το περίφημο δάσος των κέδρων, μοναδικό οικοσύστημα στον κόσμο, και σκορπίζοντας παντού τον θάνατο. Το 1967 τα γεγονότα στην Κοφίνου είχαμε την απόσυρση της Ελληνικής μεραρχίας από το νησί, οι εσωτερικές έριδες μεταξύ των Ελληνοκυπρίων φουντώνουν ,πολιτικές δολοφονίες , απόπειρα δολοφονίας του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου ώσπου φτάσαμε στο πραξικόπημα και πέντε μέρες μετά στις 20 Ιουλίου 1974 τα σχέδια της Τουρκίας ολοκληρώθηκαν με την τουρκική εισβολή στο νησί.

Ήλθε, λέει, στην Κύπρο για να αποκαταστήσει τον Νόμο και την τάξη . Εισέβαλε στην Κύπρο από τις ανοχύρωτες ακτές της Κερύνειας, και αφού εγκατέστησε στρατό κατοχής στο νησί, ελέγχει σήμερα με τη βία των όπλων το 37% του εδάφους του νησιού.
Εννέα χρόνια μετά την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο ακολούθησε η ανακήρυξη του ψευδοκράτους στα κατεχόμενα. Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε ότι το ψευδοκράτος των κατεχομένων, σήμερα βρίσκεται στην επικράτεια κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και η ύπαρξή του υποσκάπτει συνθέμελα την Ένωση.

Πριν από λίγες μέρες με τις προεδρικές εκλογές στα κατεχόμενα έγινε η ανάδειξη του Ερσίν Τατάρ, μέχρι πριν από λίγο καιρό πρωθυπουργού στο ψευδοκράτος και εκλεκτού της Άγκυρας ως νέου ηγέτη στην κατεχόμενη Κύπρο.
Είναι αυτός που δήλωνε πέντε μέρες πριν τις εκλογές τους για το άνοιγμα τμήματος της παραλίας της Αμμοχώστου , με τη σύμφωνη γνώμη του Σουλτάνου της Άγκυρας.

Αυτός, που εμφαντικά δήλωνε πριν τις εκλογές στο ψευδοκράτος: « Το 2019 υποσχεθήκαμε το άνοιγμα του Βαρωσιού και τώρα πραγματοποιούμε το πρώτο βήμα. Ανοίγει για τον κόσμο η παραλιακή ζώνη και η Οδός Δημοκρατίας με την επίσκεψη στην περιοχή να είναι δυνατή από την Πέμπτη».
Και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συμπλήρωνε ότι : «στηρίζει απολύτως την απόφαση των Τουρκοκυπρίων». προσθέτοντας : «Γνωρίζω την σημασία του ανοίγματος του Βαρωσιού για τους τουρκοκυπρίους. Γνωρίζουμε ότι θα ενοχληθούν κάποια κέντρα. Ωστόσο μέχρι σήμερα πάντα οι Τουρκοκύπριοι ήταν αυτοί που έκαναν υπομονή. Δυστυχώς δεν υπήρξε αντίκρισμα για αυτήν την υπομονή. Πλέον πρέπει να γίνει κατανοητό ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για συνολική λύση. Καιρός για να οικοδομηθεί ένας νέος οδικός χάρτης πάνω στις νέες πραγματικότητες. Το Βαρώσι ανήκει στους τουρκοκυπρίους». Πρόκληση στην πρόκληση !!

Στην πρώτη κιόλας συνάντηση γνωριμίας ( ; ) του Ερσίν Τατάρ, την Τρίτη, 3/11/2020, λίγες μέρες μετά την εκλογή του, με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Ν. Αναστασιάδη έγιναν δηλώσεις για τα αποτελέσματα της συνάντησης με τα αποτελέσματα να είναι τραγικά όπως φαίνεται και από τις δηλώσεις των δύο ηγετών.

Μόνο που τις ακούς καταλαβαίνεις τι μέλλει γενέσθαι και ίσως κάποιος να διερωτηθεί, και δικαίως, τι πετύχαμε τόσα χρόνια τώρα συνομιλώντας , εκτός από το να λέμε ότι το δίκαιο είναι με το μέρος μας. Αμέσως μετά τη συνάντηση ο τουρκοκύπριος ηγέτης δήλωνε απερίφραστα ότι: "Η πενταμερής για το Κυπριακό είναι η τελευταία ευκαιρία για να δούμε αν μπορούμε να καταλήξουμε σε συμφωνία με την Ε/κ πλευρά, και αποφάσισαν να στηρίξουν "τις προσπάθειες του ΓΓ του ΟΗΕ για τη σύγκληση πενταμερούς την κατάλληλη στιγμή και φάση. Είναι καθαρό ότι υπάρχει διαφορά απόψεων με τον κ. Αναστασιάδη ”.

Όπως είπε, αν ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις, αυτή τη φορά στο τραπέζι " θα είναι και η λύση βασισμένη στην κυριαρχική ισότητα, δηλαδή των δύο κρατών. Δεν θα είναι υπό διαπραγμάτευση οι αποτελεσματικές και ντε φάκτο εγγυήσεις της Τουρκίας. Θα υπάρχει ρεαλισμός στο θέμα του εδάφους, του περιουσιακού, της υπηκοότητας, τους δεσμούς της Τουρκίας με τους Τ/κ”.

Όσο για τον χάρτη που κατέθεσε ο Μουσταφά Ακιντζί κατά τις διαπραγματεύσεις στο Κραν Μοντανά, ο Ερσίν Τατάρ είπε πως "λέγεται ότι έχει αποσυρθεί”. "Εμείς απορρίπτουμε αυτό τον χάρτη, δεν τον αποδεχόμαστε αλλά είναι φανερό ότι οι Ε/κ θεωρούν πως τον έχουν στη τσέπη τους”, ανέφερε.

Και συνεχίζει ο Ερσίν Τατάρ : Μόλις καθίσω στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ή ενώ συζητώ με ξένους διπλωμάτες, πρέπει να προστατεύσω τα δικαιώματα και τα συμφέροντα όχι μόνο των Τ/κ αλλά και της Τουρκίας. Γιατί αυτό; Διότι αν δεν προστατεύσω τα συμφέροντα της Τουρκίας δεν θα μπορεί να προστατεύσει τα δικά μου συμφέροντα”.

Τι ευτυχία, συμπλήρωσε, που με την ειρηνευτική επιχείρηση το 1974 , όπως αποκάλεσε την εισβολή, ιδρύθηκε το «κράτος τους ».
Ίσως δεν έχει καταλάβει ακόμα η Τουρκία ότι η διευθέτηση των όποιων διαφορών υπάρχει ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία περνάει από την Λευκωσία. Δεν μπορεί να εξετάζονται οι ελληνοτουρκικές σχέσεις μεμονωμένα και ανεξάρτητα από τη λύση του Κυπριακού.

Η εισβολή και η κατοχή στην Κύπρο σαράντα έξι χρόνια τώρα διαιωνίζονται και φως δε φαίνεται πουθενά. Οι συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου παραμένουν ή όχι σε ισχύ; Γιατί επικαλείται συνεχώς η Τουρκία σαν εγγυήτρια δύναμη και δεν αναγνωρίζει το κράτος που ιδρύθηκε με τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου ;
Ας βρεθεί επιτέλους μια βιώσιμη λύση για μια ενιαία Κυπριακή Δημοκρατία με ελεύθερη διακίνηση σε όλο το νησί, σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα , και φυσικά απαλλαγμένη από τα κατοχικά στρατεύματα και φυσικά όχι, στη δημιουργία δύο κρατών.

Η μικρή μας πατρίδα μπορεί να μας δεχτεί όλους, να μας χωρέσει όλους , Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, Αρμένιους και Λατίνους, Μαρωνίτες και όλους όσους βρίσκονται σήμερα στο νησί. Είναι καιρός πια η Τουρκία να πάψει να προκαλεί, πότε με τις πτήσεις των μαχητικών και χρησιμοποιώντας τους μετανάστες, πότε με τις έρευνες στις ελληνικές θάλασσες στο Αιγαίο και στα Ελληνικά νησιά και να σταματήσει επιτέλους αυτό που χρόνια διατυμπανίζει, και που είναι παράνομο, για το εποικισμό της Αμμοχώστου γιατί η Αμμόχωστος ανήκει στους Ελληνοκύπριους , ανήκει στους Αμμοχωστιανούς ανήκει στους Βαρωσιώτες και τελικά ανήκει σε όλη τη Κυπριακή Δημοκρατία στην οποία μπορούν να συμβιώσουν αρμονικά Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι μέσα από μια βιώσιμη λύση του Κυπριακού.

 

Δράμα, 15 Nοεμβρίου 2020
Ζαχαρίας Κύζας
Παραλίμνι
Αμμοχώστου
Κύπρος

Την Παρασκευή , 7 Ιουνίου 2019 στο Δημοτικό Ωδείο Δράμας οργανώνεται μια εκδήλωση -αφιέρωμα στην Κύπρο με τίτλο Κύπρος : Γη Ηρώων , όπου και θα γίνει η απονομή των βραβείων στους μαθητές που συμμετείχαν στο Πανελλήνιο Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα ¨ΚΥΠΡΟΣ, ΕΛΛΑΔΑ, ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ: εκπαιδευτικές γέφυρες ¨ .
Οι μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Ξηροποτάμου απέσπασαν το 1ο Βραβείο Διηγήματος με το διήγημα : Τα δάκρυα της Μυρτώς και οι μαθητές του 11ου Δημοτικού Σχολείου Δράμας το 2ο Βραβείο μελοποίησης ποιήματος με το τραγούδι ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΑ ΜΝΗΜΑΤΑ.

Πολλοί διερωτώνται ακόμα και σήμερα. Τι είναι τα Φυλακισμένα Μνήματα;
Τα Φυλακισμένα μνήματα θεωρούνται το άβατο της Κυπριακής ιστορίας. Είναι ένας χώρος μνήμης του τετράχρονου εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ του 1955-1959 μέσα στις Κεντρικές Φυλακές στη Λευκωσία.
Οι ΄Αγγλοι κατασκεύασαν στη διάρκεια του αγώνα της ΕΟΚΑ στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας ένα μικρό κοιμητήριο που έμεινε στην Ιστορία με την ονομασία «Φυλακισμένα Μνήματα». Είναι ένας στενός χώρος δίπλα από τα κελιά των μελλοθάνατων και την αγχόνη, περιτριγυρισμένος από ψηλούς τοίχους με κομμάτια από γυαλί στο πάνω μέρος τους.
Αποφασίστηκε η δημιουργία του από τον άγγλο κυβερνήτη Τζων Χάρντιγκ, για να θάβονται εκεί μέσα οι απαγχονιζόμενοι αγωνιστές καθώς και ηγετικές μορφές της ΕΟΚΑ που σκοτώνονταν σε μάχες, για να μη μετατρέπονται οι κηδείες τους σε μαζικά συλλαλητήρια και μαχητικές διαδηλώσεις.
Εκεί βρίσκονται σήμερα δέκα τρεις τάφοι αγωνιστών της ΕΟΚΑ και είναι οι τάφοι των εννέα απαγχονισθέντων ηρώων ηλικίας 19-24 ετών, και με τη σειρά που οδηγήθηκαν στην αγχόνη είναι
-Μιχαήλ Καραολής- Ανδρέας Δημητρίου Απαγχονίστηκαν μαζί στις 10 Μαΐου 1956
-Ανδρέας Ζάκος-Ιάκωβος Πατάτσος-Χαρίλαος Μιχαήλ Απαγχονίστηκαν μαζί στις 9 Αυγούστου 1956:
-Μιχαήλ Κουτσόφτας-Στέλιος Μαυρομάτης-Ανδρέας Παναγίδης Απαγχονίστηκαν μαζί στις 21 Σεπτεμβρίου 1956:
-Ευαγόρας Παλληκαρίδης Απαγχονίστηκε στις 14 Μαρτίου 1957
Οι άλλοι τέσσερις αγωνιστές έπεσαν στο πεδίο της μάχης είναι κατά σειρά οι ακόλουθοι:
Μάρκος Δράκος- Γρηγόρης Αυξεντίου-Στυλιανός Λένας-Κυριάκος Μάτσης.

Επειδή λοιπόν το 2ο Βραβείο μελοποίησης ποιήματος που απέσπασαν οι μαθητές του 11ου Δημοτικού Σχολείου Δράμας αναφέρεται στα φυλακισμένα μνήματα και τραγουδήθηκε από παιδιά θεωρώ σκόπιμο να κάνουμε μια αναφορά στη μνήμη του ενός και μοναδικού απαγχονισθέντα αγωνιστή-πατέρα που βαδίζοντας στην αγχόνη στα είκοσι δυο του χρόνια άφηνε πίσω του τη σύζυγο-μάνα με τρία ανήλικα παιδιά, παιδιά τα οποία δεν κατάφερε να δει να μεγαλώνουν, αφού όταν απαγχονίστηκε ήταν πολύ μικρά. Αυτός ο ήρωας είναι ο Ανδρέας Παναγίδης.

Ο Ανδρέας Παναγίδης γεννήθηκε στο Παλιομέτοχο της επαρχίας Λευκωσίας στις 30 Ιανουαρίου του 1934.
Ο Ανδρέας Παναγίδης εργαζόταν στη N.A.A.F.I. (αγγλική υπηρεσία) στο αεροδρόμιο Λευκωσίας. Είχε προηγηθεί ένα περιστατικό στον χώρο εργασίας του Παναγίδη στο αεροδρόμιο Λευκωσίας , όταν ένας Βρετανός στρατιώτης σε έλεγχο , λίγο μετά τον απαγχονισμό των Καραολή και Δημητρίου, βρήκε στην τσάντα του την ελληνική σημαία και ζήτησε από τον Παναγίδη να του σκουπίσει με αυτήν τα παπούτσια του.
Η ελληνική σημαία αποτελούσε το σύμβολο της εθνικής αξιοπρέπειας και του αγώνα. Η υποτιμητική αυτή κίνηση προς τη σημαία, δεν άρεσε καθόλου στον Ανδρέα Παναγίδη
και η προσβολή της είχε ως αποτέλεσμα να αντιδράσει και να κτυπήσει άγρια τον Βρετανό. Άλλες εποχές τότε, άλλα ήθη....
Ήταν αχώριστος φίλος και συγχωριανός με το Μιχαήλ Κουτσόφτα. Κατάγονταν από το ίδιο χωριό, το Παλιομέτοχο Λευκωσίας και απαγχονίστηκαν μαζί. Ήταν φίλοι αληθινοί.
Πριν ακόμη ενταχθούν στην ΕΟΚΑ ύψωναν κάθε βράδυ την ελληνική σημαία, σε διάφορα σημεία του χωριού, αλλά το επόμενο πρωί την κατέβαζαν οι Άγγλοι. Είναι γνωστό ότι κάθε τι που είχε σχέση με την Ελλάδα στην Κύπρο την περίοδο αυτή απαγορευόταν. Σε πείσμα όλων αυτών ένα βράδυ αποφάσισαν ν’ ανέβουν στον ευκάλυπτο στην πλατεία του χωριού και εκεί ανεβαίνοντας ύψωσαν τη σημαία στο πιο ψηλό του σημείο. Κατεβαίνοντας έκοψαν όλα τα κλαδιά του ευκαλύπτου ώστε κανένας να μην μπορεί να κατεβάσει τη σημαία. Το επόμενο πρωί μάταια οι Άγγλοι στρατιώτες προσπαθούσαν να κατεβάσουν τη σημαία. Έτσι αναγκάστηκαν να κόψουν το δέντρο.
Αργότερα μυήθηκαν και εντάχθηκαν στις τάξεις της ΕΟΚΑ.
Πέμπτη, 10 Μαϊου 1956. Ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ στην αγγλοκρατούμενη Κύπρο είναι σε πλήρη εξέλιξη και ο Μιχαλάκης Καραολής με τον Ανδρέα Δημητρίου βαδίζουν στην αγχόνη.
Την Τετάρτη ,16 Μαΐου 1956, ο Ανδρέας Παναγίδης, ο Μιχαήλ Κουτσόφτας και ο Παρασκευάς Χοιροπούλης πηγαίνουν στο αεροδρόμιο Λευκωσίας, στο παρατηρητήριο “Όμηρος”.
Στόχος τους ήταν να πάρουν τα όπλα που βρίσκονταν εκεί και να απαγάγουν τον Άγγλο στρατιώτη που τα φρουρούσε. Τον στρατιώτη σκόπευαν να τον ανταλλάξουν με το Χαρίλαο Μιχαήλ ή τον Αντρέα Ζάκο που ήδη είχαν καταδικαστεί σε θάνατο. Για κακή τους τύχη τη μέρα αυτή οι Άγγλοι αποφάσισαν να βάλουν συρματοπλέγματα σε μικρή απόσταση από το παρατηρητήριο και έτσι βρίσκονταν εκεί πολλοί άγγλοι στρατιώτες, στο δε παρατηρητήριο που συνήθως είχε ένα στρατιώτη αυτή τη φορά βρίσκονταν δυο.
Έγινε μεγάλη μάχη κατά την οποία σκοτώθηκε ο ένας στρατιώτης και τραυματίστηκε ο δεύτερος. Οι τρεις τους, προσπάθησαν να διαφύγουν, αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφεραν. Πρώτος συνελήφθη ο Παναγίδης και μετά από 10 λεπτά ο Κουτσόφτας. Ο Κουτσόφτας μπορούσε να τρέξει και να σωθεί, προτίμησε όμως να βοηθήσει το φίλο του, που δεν μπορούσε να τρέξει. Κοινή η πορεία τους, η φυλάκιση, η δίκη, η αγχόνη.
Δυόμισι ώρες μετά, συνελήφθη και ο Χοιροπούλης με τη βοήθεια ελικοπτέρου. Οδήγησαν και τους τρεις αγωνιστές στο αεροδρόμιο, όπου και τους βασάνισαν φοβερά και από κει μεμονωμένα σε διάφορα κρατητήρια. μέχρι να δικαστούν.
Ο Παναγίδης οδηγήθηκε στα κρατητήρια της Ομορφίτας, ένα προάστιο της Λευκωσίας. Η δίκη ξεκίνησε στις 13 Ιουνίου και στις 18 Ιουνίου εκδόθηκε η δικαστική απόφαση. Η απόφαση έλεγε ότι ο Παναγίδης με τον Κουτσόφτα θα απαγχονίζονταν, ενώ ο Χοιροπούλης επειδή ήταν " μιτσής" δηλαδή ανήλικος θα εξοριζόταν.
Κατά τη διάρκεια της κράτησης τους, και ο τρεις πέρασαν φοβερά βασανιστήρια από τους Άγγλους. Ο Παναγίδης, εκτός από τη σωματική πέρασε και από ψυχολογική βία, γιατί οι Άγγλοι πίστευαν ότι θα πρόδιδε πιο εύκολα την πατρίδα του, αν έβαζαν μπροστά τα παιδιά του.
Οι Άγγλοι γνώριζαν για τη φτώχεια που βίωναν οι οικογένειες των αγωνιστών της ΕΟΚΑ και όταν τους συλλαμβάνανε έκαναν τα αδύνατα -δυνατά να πετύχουν το σκοπό τους. Μια μέρα αφού τον βασάνισαν, τον ρώτησαν πόση περιουσία θ’ αφήσει στα παιδιά του. Ο Παναγίδης τους απάντησε «ούτε γρόσι, μόνο το όνομα μου».
Στην περίπτωση του Ανδρέα Παναγίδη οι Άγγλοι του πρόσφεραν μια τσάντα με αρκετά χρήματα προκειμένου να προδώσει λέγοντας του να σκεφτεί την οικογένεια του και τα παιδιά του. Όμως τους είπε ότι προτιμά τα παιδιά του να ζήσουν μια δύσκολη ζωή και να είναι περήφανα παρά να τον θεωρούν προδότη. Του υποσχέθηκαν ότι θα τον άφηναν ελεύθερο και θα γινόταν πλούσιος. Εκείνος εξαγριωμένος απέρριψε την πρόταση τους και όπως είπε στην αδελφή του που πήγε να τον επισκεφθεί: "Αυτοί δεν μπορούν να καταλάβουν πως ο αγώνας μας δε γίνεται για το χρήμα αλλά για ένα άλλο σκοπό που εκείνοι δεν μπορούν να καταλάβουν "
Ο Παναγίδης ήταν απόφοιτος μόνο Δημοτικού αλλά η η απάντηση που δίνει, δεν απέχει πολύ από εκείνην που έδωσε αργότερα ο Κυριάκος Μάτσης, ο γεωπόνος της ΕΟΚΑ, τότε που ο Χάρτινγκ του πρότεινε- πρόσφερε χρήματα για να προδώσει τον αγώνα:
- " Ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα αλλά περί αρετής.
Ίδια απάντηση σε διαφορετική περίοδο από αγωνιστές της ΕΟΚΑ με το ίδιο αποτέλεσμα, το δρόμο προς την αθανασία. . Ο ένας , ο Παναγίδης βάδισε στην αγχόνη και ο άλλος ο Μάτσης έγινε ολοκαύτωμα στο κρησφύγετο του στο Δίκωμο το Νοέμβριο του 1958.
Οι Άγγλοι είχαν υποσχεθεί στον Παναγίδη ότι θα του επέτρεπαν να δει τα παιδιά του, να τ’ αγκαλιάσει και να τα φιλήσει την τελευταία μέρα. Όταν η οικογένεια πήγε να τον επισκεφθεί για τελευταία φορά η αγγλίδα δεσμοφύλακας απαγόρευσε την είσοδο των παιδιών στις φυλακές. Τότε η σύζυγος του Παναγίδη, Γιαννούλα, δεν άντεξε και αρπάζοντας το μικρότερο παιδί της από τα χέρια της Αγγλίδας το έριξε στο χώμα και της επιτέθηκε. Την κτύπησε άγρια και κατάφερε να πάρει τα παιδιά της στον πατέρα τους. Δεν επέτρεψαν στον Παναγίδη να τ’ αγκαλιάσει, αλλά τουλάχιστον τον είδαν για τελευταία φορά.
Είναι δύσκολο να περιγράψει κανείς τις τελευταίες στιγμές των ηρώων. Χόρευαν και τραγουδούσαν με όλη τους την ψυχή.
Ο πατέρας του Ανδρέα Παναγίδη αυθόρμητα έβγαλε ένα μαντίλι για να χορέψει με το γιο του. Επειδή όμως δεν μπορούσε να πάρει το μαντίλι αφού ο γιος του ήταν πίσω από τα κάγκελα ακούμπησαν τα χέρια πάνω στο σύρμα της πόρτας και ξεκίνησαν να χορεύουν.
Ο γιος του Παναγίδη, ο μικρός Αριστείδης, τεσσάρων χρονών τότε, κτυπούσε τα χέρια φωνάζοντας «όπα». Ο Ανδρέας Παναγίδης τότε φώναξε στο γιό του και του είπε: «χόρεψε γιε μου, χόρεψε για το μεγάλο ταξίδι που θα κάνει απόψε ο πατέρας σου».

Ο πατέρας του Α. Παναγίδη με δυνατή φωνή απήγγειλε το ποίημα:
«τι τιμή στο παλικάρι όταν πρώτο στη φωτιά
σκοτωθεί για την πατρίδα με τη σπάθα στη δεξιά»
και η μάνα του απάγγειλε το τσιαττιστό
«ήθελα να’ μουν νια, για να πάω πολεμήσω
και έτσι αιώνιον ζωή να την κληρονομήσω».
Έτσι αποχαιρέτησε η οικογένεια του τον Ανδρέα Παναγίδη
Τα χαράματα της Παρασκευής, 21 Σεπτεμβρίου 1956, οδηγήθηκε στην αγχόνη από το βρετανικό αποικιακό καθεστώς ο 22χρονος αγωνιστής της ΕΟΚΑ Ανδρέας Παναγίδης, μαζί με το φίλο του Μιχαήλ Κουτσόφτα και το Στέλιο Μαυρομμάτη ψάλλοντας τον Εθνικό ύμνο και αφήνοντας στην γυναίκα και στα παιδιά του τους μια επιστολή - παρακαταθήκη με συγκινητικές συμβουλές γιατί ήξερε γιατί πέθαινε . Κα ας ήταν απόφοιτος Δημοτικού σχολείου. Και ας ήταν τόσο νέος.

 FILELEYUEROS

Η επιστολή που άφησε έγραφε:

«Αξιολάτρευτά μου παιδιά, πολυαγαπημένη μου γυναίκα, χαίρετε,
Αυτήν την στιγμήν που σας γράφω είναι Τρίτη 10 η ώρα, βράδυ. Ακριβώς πριν 3 λεπτά μας ειδοποίησαν ότι χαράματα της Παρασκευής 21.9.56 θα εκτελεστούμε. Ίσως όταν διαβάζετε αυτό το γράμμα μου εγώ δεν θα υπάρχω αναμεταξύ στους ζωντανούς.
Λατρευτά μου παιδιά, σας αφήνω για πάντα στην τόσο νεαρή μου ηλικία. Στα 22 μου χρόνια πεθαίνω για χάρη μιας μεγάλης ιδέας. Κάποτε η μάνα σας και ο θείος σας θα σας αναπτύξουν γιατί εκτελέστηκα.
Σας εύχομαι αγαπημένα μου παιδιά να γινήτε καλοί χριστιανοί και καλοί Έλληνες Κύπριοι. Ακολουθήστε πάντα τον δρόμο της αρετής. Να είσθε πάντα βέβαιοι ότι σας αγάπησα τόσο θερμά με μια απέραντη πατρική αγάπη. Αλλά δυστυχώς σας αφήνω χωρίς να σας δω να μεγαλώνετε όπως το ονειρευόμουν.
Σας αφήνω ένα μεγάλο και τιμημένο όνομα. Παιδιά μου, ζήσετε ευτυχισμένα μαζί με την μητέρα σας και με όλους τους θείους σας και τους σεβαστούς σας παππούδες. Ελπίζω στον Πανάγαθο Θεό να σας αγαπούν με στοργή και θέρμη.
Κι εσύ πολυαγαπημένη μου Γιαννούλα σου ζητώ για τελευταία χάρη να περνάς καλά με τα παιδιά μας. Αγάπα τα θερμά τόσο πολύ και για μένα, κι εγώ από ψηλά θα σας στέλλω τις πιο θερμές μου ευχές. Και να σεβαστής και το δικό μου όνομα. Βλέπεις ότι η μοίρα θέλησε να μας πικράνη στα πρώτα χρόνια του γάμου μας. Αυτή τη στιγμή που σου γράφω ένα χαμόγελο γλυκό στολίζει τα χείλη μου και είμαι ευτυχισμένος που αφήνω τα παιδιά μου σε μια καλή μητέρα. Η ψυχή μου είναι γεμάτη από μια αληθινή χαρά γιατί είμαι περήφανος για σένα. Μη δώσης καμμιά ματιά στο παρελθόν, αλλά κοίταζε το παρόν. Σου ζητώ συγνώμη και συγχώρεση για ότι σου έφταιξα Γιαννούλα.
Και πριν κλείσω το γράμμα μου, σου ζητώ ως τελευταίαν επιθυμία, να αγαπάς όπως και πριν τους γονείς μου και τα αδέλφια μου και τους δικούς σου. Ακόμη, αν μπορείτε, να περνάτε πιο καλά. Είμαι βέβαιος, πως οι γονείς μας είναι καλοί.
Δώσε τους τελευταίους εγκάρδιούς μου χαιρετισμούς στους γονείς μας, στα αδέλφια μας, σ’ όλους τους συγγενείς και χωριανούς μας.
Έχετε γειά και για πάντα
αγαπημένες μου υπάρξεις».

Μπήκε στον αγώνα παρόλο που ήταν πατέρας και δε δίστασε να αγωνιστεί και να πεθάνει για τη μεγάλη ιδέα. Ο ήρωας – πατέρας που άφησε πίσω του μια σύζυγο και τρία παιδιά . "Πεθαίνω μόνο για ένα σκοπό. Δεν θα δω την Κύπρον ελεύθερη, αλλά προσέφερα το αίμα μου για να την δουν οι νέες γενεές της Κύπρου ελεύθερη".
Θυσιάστηκε στο βωμό για την ελευθερία της Κύπρου ,για χάρη των ιδανικών του, για χάρη της πατρίδας, για την Ελλάδα .........
Ο Ανδρέας Παναγίδης μαζί με Μιχαήλ Κουτσόφτα και το Στέλιο Μαυρομμάτη τα χαράματα της Παρασκευής, 21 Σεπτεμβρίου 1956, βάδισαν το δρόμο της αγχόνης.
Εκείνες τις συγκλονιστικές στιγμές, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης,ο έφηβος και τελευταίος απαγχονισθείς , χωρίς να γνωρίζει τη δική του μοίρα, έγραφε ένα ποίημα αφιερωμένο στους τρεις συναγωνιστές του, το οποίο ονόμασε " Το τελευταίο τρίο του απαγχονισμού ".
Ποτέ δε θα πεθάνουνε, όσοι πεθάναν σήμερα.
Και της σκλαβιάς τα σίδερα θα σπάσουν κάποια μέρα
και θ’ ακουστούν ελεύθερα τραγούδια πέρα ως πέρα
στο ελληνικό νησί.
Την επόμενη ημέρα έγραφε στη φίλη του Λύα Χατζηαδάμου για το περιστατικό: «είναι ένας εξάδελφός μου, ελπίζω να τον συναντήσω σύντομα».
Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ήταν ο τελευταίος που απαγχονίστηκε έξι μήνες μετά.

 

Δράμα, 5 Ιουνίου 2019
Ζαχαρίας Κύζας
Παραλίμνι- Αμμοχώστου
ΚΥΠΡΟΣ

ΔΗΜΟΣ ΔΡΑΜΑΣ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ ΔΟΞΑΤΟΥ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ ΠΑΡΑΝΕΣΤΙΟΥ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ ΠΡΟΣΟΤΣΑΝΗΣ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ Κ. ΝΕΥΡΟΚΟΠΙΟΥ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

koutsiana banner

© 2018 Destanea. All Rights Reserved. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: ΡΕΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΟΥ | ΑΙΓΑΙΟΥ 4 ΔΡΑΜΑ, 66100 | 6932416400 - eirtrian@otenet.gr