Displaying items by tag: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΛΑΜΟΥΡΗΣ PhD Μαθηματικός – Συγγραφέας – Coach Θετικής Ψυχολογίας

Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΛΑΜΟΥΡΗΣ on 12 ΑΠΡΙΛΙΟΥ, 2020

 

«Επίτηδες το κάνει για να μου σπάσει τα νεύρα!»
«Αφού το ξέρει ότι με ενοχλεί, γιατί μου φέρεται έτσι;»
«Γιατί με στραβοκοίταξε; Τι της έχω κάνει;»
Πολύ συχνά μας εκνευρίζουν συμπεριφορές των άλλων ανθρώπων και θυμώνουμε. Για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό;
Η σύντομη απάντηση είναι πιθανώς γιατί δεν εκτιμάμε αρκετά τον εαυτό μας. Συνέχισε να διαβάζεις για την εξήγηση.
Κοίταξε την παρακάτω εικόνα. Τι βλέπεις;

Νέα εικόνα 4

Αν είσαι σαν τους υπόλοιπους ανθρώπους, θα βλέπεις μόνο άσπρα και μαύρα σχήματα, χωρίς κανένα νόημα. Θα επανέλθω στην εικόνα λίγο πιο μετά.

Τι μας εκνευρίζει;
Το πόσο μας εκνευρίζει μια συμπεριφορά είναι άμεσα συνδεδεμένο με το ποιο αντιλαμβανόμαστε ότι είναι το κίνητρο του «δράστη».
Ο νόμος ορίζει διαφορετική ποινή για το φόνο εξ αμελείας και το φόνο εκ προθέσεως. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ένα πτώμα. Όμως συλλογικά σαν κοινωνία, κατανοούμε τη σημασία του κινήτρου πίσω από την πράξη, προκειμένου να ορίσουμε την τιμωρία.
Αν κάποιος σκοντάψει και μας λερώσει με την πορτοκαλάδα που κρατούσε θα ενοχληθούμε, αλλά δε θα γίνουμε πυρ και μανία. Δε θα το πάρουμε προσωπικά. Αν είμαστε τυχεροί μάλιστα μπορεί να ξεκινήσουμε και ένα ειδύλλιο με έναν σταρ του σινεμά, όπως ο Hugh Grand στο Notting Hill!

Νέα εικόνα 3

Αν όμως κάποιος σταθεί απέναντί μας και με πρόθεση μας λούσει με πορτοκαλάδα, τότε θα θυμώσουμε πολύ περισσότερο. Θα το πάρουμε προσωπικά.
Αν το μικρό παιδί μας ξυπνήσει στη μέση της νύχτας και αρχίσει να κλαίει θα αναστενάξουμε, αλλά θα σηκωθούμε για να το φροντίσουμε. Ίσως να πεινάει. Ίσως να πονάει. Δε θα το πάρουμε προσωπικά. Θα ψάξουμε άλλη ερμηνεία για τη συμπεριφορά του.
Αν όμως ο γείτονας αρχίζει να φωνάζει και να κάνει πολύ θόρυβο στη μέση της νύχτας και ξυπνήσουμε θα θυμώσουμε. Καλά, δε σκέφτεται ότι μας ενοχλεί; Θα το πάρουμε πιο προσωπικά.
Μας ενοχλεί, λοιπόν, κάτι όταν το παίρνουμε προσωπικά. Όσο περισσότερο θεωρούμε πως είμαστε ο στόχος της συμπεριφοράς, όσο περισσότερο θεωρούμε πως το κίνητρο του «δράστη» ήταν να μας προκαλέσει δυσφορία, τόσο περισσότερο ενοχλούμαστε.

Μήπως είσαι τυφλός;
Θυμάσαι την ασπρόμαυρη εικόνα; Αν θέλεις ξαναδές την. Προκειμένου να αντιληφθείς τι απεικονίζει, οι συνάψεις του εγκεφάλου σου αρχίζουν να πυροδοτούνται. Άρχισε το μυαλό σου να σκανάρει το παρελθόν σου για να συγκρίνει την εικόνα που είδες με παραστάσεις που έχεις. Όμως δε βρήκε τίποτα παρόμοιο εκεί. Έτσι, βιώνεις αυτό που λέγεται εμπειρική τυφλότητα (experiential blindness), οπότε έχεις μείνει με την απορία.
Για να δούμε αν μπορώ να σε γιατρέψω και να σου δώσω το φως σου!
Δες την παρακάτω εικόνα

Νέα εικόνα 2

Τώρα ξαναδές την πρώτη εικόνα.

Νέα εικόνα 1

Το βλέπεις το φίδι;
Τι άλλαξε; Τη δεύτερη φορά είχες μια εμπειρία που εξηγούσε την εικόνα και μπόρεσες να την αντιληφθείς. Γιατί ο εγκέφαλος λειτουργεί βάσει προβλέψεων. Μαθαίνει διαρκώς και προβλέπει τι θα συμβεί Χρησιμοποιεί παρελθοντικές εμπειρίες ως μοντέλα πρόβλεψης για να ερμηνεύσει παροντικά φαινόμενα. Αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο όπως προβλέπεις ότι είναι. Όχι όπως είναι.

Τι προβλέπεις για τις συμπεριφορές των άλλων;
Ακριβώς το ίδιο πράγμα συμβαίνει όταν επιχειρείς να αντιληφθείς τα κίνητρα πίσω από τις πράξεις των άλλων. Χρησιμοποιείς ασυνείδητα ένα μοντέλο πρόβλεψης. Έτσι, αν έχεις μάθει από μικρός ότι δεν αξίζεις, ότι είσαι άχρηστος, ότι οι άλλοι θα σε κοροϊδέψουν, θα σε μειώσουν τότε αυτό το μοντέλο θα χρησιμοποιήσει το μυαλό σου για να προβλέψει και το παρόν.
Θα προβλέπεις ότι το κίνητρο πίσω από τις συμπεριφορές των άλλων είναι να σε βγάλουν άχρηστο, να σε μειώσουν, να σου κάνουν κακό. Άρα θα εκνευρίζεσαι μαζί τους πολύ εύκολα.
Όχι επειδή αυτό είναι απαραίτητα το κίνητρό τους. Αλλά επειδή αυτό έχεις μάθει από μικρός ότι συνήθως είναι το κίνητρο των ανθρώπων όταν σε αντιμετωπίζουν.
Όσο λιγότερο σε έχουν εκτιμήσει όταν μεγάλωνες, τόσο περισσότερο θα προβλέπεις υποτίμηση στις πράξεις των άλλων. Όσο λιγότερη αγάπη πήρες όταν ήσουν παιδάκι στο παρελθόν τόσο πιο έντονα θα πιστεύεις ότι είσαι άξιος στόχος επιθέσεων στο παρόν. Τόσο πιο πολύ θα πιστεύεις ότι οι άνθρωποι σου φέρονται άσχημα στο σήμερα. Γιατί υποσυνείδητα έχεις μάθει ότι σου αξίζει να σου φέρονται έτσι. Γιατί αυτό το μοντέλο ερμηνείας του κόσμου έχεις αναπτύξει.
Φοράς τα ψυχολογικά γυαλιά του «θέλουν το κακό μου» και τα βλέπεις όλα μέσα από αυτά.

Νέα εικόνα

Συνεπώς όσο λιγότερη αυτοεκτίμηση έχεις, τόσο περισσότερο θα σε εκνευρίζουν οι άλλοι άνθρωποι. Τόσο περισσότερο θα το παίρνεις προσωπικά.
Έχεις τη μύγα και μυγιάζεσαι…
Ξέρω ότι δεν ακούγεται ευχάριστο.

Η γνώση είναι δύναμη (στην πράξη)
Η γνώση είναι δύναμη, όπως αναφέρω διαρκώς στο βιβλίο μου. Αν γνωρίζεις ότι ισχυρό ρόλο στο πόσο εκνευρίζεσαι με τους άλλους ανθρώπους διαδραματίζει η γνώμη που έχεις για τον εαυτό σου, τότε έχεις τη δύναμη να κάνεις ένα πολύ σημαντικό βήμα για την ψυχική σου ηρεμία.
Αντί να προσπαθείς μάταια να αλλάξεις τους άλλους και τις συμπεριφορές τους για να είσαι γαλήνιος, μπορείς να εστιάσεις περισσότερο σε σένα.
Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι την ώρα που θα πάρεις προσωπικά τη συμπεριφορά κάποιου και θυμώσεις θα σκεφτείς συνειδητά: Μήπως υπάρχουν εναλλακτικές ερμηνείες; Μήπως δεν έχει να κάνει με μένα;
Μήπως δε με αγριοκοίταξε και είναι απλά αφηρημένος;
Μήπως μου μίλησε άσχημα επειδή είναι εκνευρισμένος με κάτι που του συνέβη πιο πριν;
Μήπως δε με αποφεύγει αλλά έχει τις κλειστές του;
Ποια είναι η δική του καρφίτσα;
Δε θα είναι εύκολο. Προγραμματισμοί μιας ζωής δεν αλλάζουν απλά και μόνο επειδή θα πάρεις απόφαση να κάνεις κάτι άλλο. Ίσως μάλιστα χρειαστείς βοήθεια από κάποιον ειδικό. Όμως αν το θέλεις γίνεται.
Εδώ πρέπει να τονίσω πως δε θα ανεχτείς οποιαδήποτε συμπεριφορά σε μειώνει. Όμως αλλιώς θα βάλεις όρια αν το παίρνεις προσωπικά και αλλιώς αν καταλαβαίνεις ότι ίσως δεν έχει να κάνει με σένα.

Συμπέρασμα
1) Με εκνευρίζει κάποιος επειδή θεωρώ ότι το κίνητρό του ήταν να με πληγώσει.
2) Όσο περισσότερο με έχουν πληγώσει στο παρελθόν τόσο περισσότερο θα θεωρώ το κίνητρό του άλλου είναι να με πληγώσει και στο παρόν (αυτό το μοντέλο πρόβλεψής έχω αναπτύξει για τον κόσμο).
3) Αν καταφέρω να το αναγνωρίσω, τότε μπορώ να ψάξω συνειδητά για εναλλακτικές ερμηνείες για τα κίνητρα των συμπεριφορών των άλλων.
Βonus: αν καταφέρω να αρχίσω να βρίσκω τις εναλλακτικές ερμηνείες, θα αρχίσω να χτίζω ένα νέο μοντέλο πρόβλεψης για τους ανθρώπους.
Και θα αλλάξει η εικόνα μου για τον κόσμο.
Αλλά και για τον εαυτό μου…

BIBLIA BLAMOYRH

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΛΑΜΟΥΡΗΣ ΝΕΑ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΛΑΜΟΥΡΗΣ Ph.D. Μαθηματικός – Συγγραφέας – Coach Θετικής Ψυχολογίας www.dimitrisflamouris.com

Κοινωνική απομόνωση, οικονομική, συναισθηματική και σωματική ανασφάλεια. Αυτές είναι οι φανερές αρνητικές συνέπειες της καραντίνας. Ίσως όμως να υπάρχουν και κάποιες κρυφές παγίδες, που δύσκολα ανιχνεύονται με την πρώτη ματιά. Παγίδες που καμουφλάρονται με μια θετικότητα.

Η καραντίνα είναι μια ευκαιρία!
Το ακούμε παντού γύρω μας. Το έχω πει και εγώ. Ακούμε ότι η καραντίνα είναι μια ευκαιρία να διαβάσεις όλα τα βιβλία που ήθελες να διαβάσεις. Να ξεσκαρτάρεις το σπίτι από περιττά πράγματα. Να καθαρίσεις το σπίτι. Να μάθεις κάτι online που πάντα ανέβαλες και να παρακολουθήσεις σεμινάρια και εκπαιδεύσεις. Να επισκεφτείς μουσεία και όπερες του κόσμου. Και άλλα πολλά. Ακούγεται λογικό… Τι συμβαίνει όμως σε δεύτερη ανάγνωση; Η λέξη «ευκαιρία» μας παραπέμπει σε δράση. «Ευκαιρία, μην τη χάσετε!»
Μας βάζει στο τριπάκι να κάνουμε κάτι. Και μπορεί να μη μας βγαίνει να κάνουμε κάτι. Και τότε αγχωνόμαστε. Νιώθουμε λίγοι. Προβληματικοί. Γιατί δεν αξιοποιώ την καραντίνα; Πρέπει να εκμεταλλευθώ το χρόνο μου! Προσωπικά, είχα αγχωθεί αρχικά με το πόσα βιβλία ήθελα να διαβάσω τώρα που έχω λίγο περισσότερο χρόνο, με αποτέλεσμα να αρχίσω να νιώθω άσχημα! Οι περισσότεροι από εμάς είμαστε λίγο ενοχικοί. Έτσι, σε μια κοινωνία που μας κουνάει διαρκώς το δάχτυλο για να είμαστε παραγωγικοί, νιώθουμε εύκολα άχρηστοι, όταν δεν εκπληρώνουμε «σωστά» το ρόλο μας. Και όταν όλοι διαλαλούν με περισσή ευκολία ότι η κρίση είναι μια ευκαιρία (επαναλαμβάνω το έλεγα κι εγώ στην αρχή) είναι εύκολο να νιώσουμε πως το σωστό είναι να είμαστε παραγωγικοί και τώρα. Η καραντίνα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ μια ευκαιρία. Η καραντίνα είναι απλά μια διαφορετική κατάσταση. Τίποτα παραπάνω. Αν θέλεις να τη δεις σαν ευκαιρία και να κάνεις όσα ανέβαλες μια ζωή, μια χαρά. Αν θέλεις να μην κάνεις τίποτα και απλά να κατεβάσεις ρυθμούς και να αράξεις, κι αυτό μια χαρά. Δεν «πρέπει» να κάνεις τίποτα. Και έχεις την επιλογή να κάνεις ό,τι θέλεις. Δε φτάνει που έχουμε τα άγχη μας με την κατάσταση, φορτωνόμαστε και το άγχος να την εκμεταλλευτούμε!
Όποιος θέλει να την αξιοποιήσει, μια χαρά. Όποιος δε θέλει, πάλι μια χαρά. Ας ηρεμήσουμε λίγο με τις προσδοκίες που επωμιζόμαστε…

Είναι ώρα να έρθεις πιο κοντά στον εαυτό σου
Ταιριάζει με το προηγούμενο. Αλλά θέλει ειδική μνεία. Ακούς πως είναι μια ευκαιρία να μείνεις μόνος με τον εαυτό σου. (Αυτό δεν το έχω πει κι εγώ). Να πας πιο βαθιά μέσα σου. Ακούγεται λογικό. Αυτό που δεν ακούς είναι, το πόσο δύσκολο είναι να έρθεις αντιμέτωπος με τον εαυτό σου. Πόσο επώδυνο είναι για τους περισσότερους από εμάς να αντιμετωπίσουμε κάποιες πλευρές του εαυτού μας. Αυτός είναι και ένας βασικός λόγος, εξάλλου, που πάρα πολλοί από εμάς έχουμε μια πολυάσχολη ζωή. Για να κρατάμε το μυαλό μας απασχολημένο, ώστε αποφύγουμε ακριβώς αυτή την κατάσταση. Όπως αναφέρω στο βιβλίο μου Ψυχο-λογικές Σχέσεις, σε μια σειρά πειραμάτων ένα 66% των ανδρών και ένα 25% των γυναικών προτίμησαν να κάνουν ηλεκτροσόκ στον εαυτό τους, παρά να κάτσουν με τις σκέψεις τους για 15 λεπτά. Τόσο επώδυνο είναι να είμαστε μόνοι με τον εαυτό μας.
Όταν όμως το να βρεθείς με τον εαυτό σου, ακούγεται τόσο διαδεδομένα, εσύ είναι πιθανό να νιώσεις προβληματικός που δυσκολεύεσαι να το κάνεις. Δεν είσαι προβληματικός και σίγουρα δεν είσαι μόνος. Είναι απλά κάτι πολύ δύσκολο για να κάνει ο οποιοσδήποτε.
Κάποιοι δεν ξέρουν καν πώς να το κάνουν. Πολύ φυσιολογικό αν το απέφευγες μια ζωή. Η πρότασή μου εδώ είναι να ξεκινήσεις με ένα καλό βιβλίο. Κάτι που να σου δώσει ερεθίσματα για να σκεφτείς όπως δεν έχεις συνηθίσει. Επαναλαμβάνω δεν «πρέπει» να το κάνεις. Αν θέλεις γίνεται. Και δεν πρέπει καν να θέλεις.

Τώρα θα κριθεί ποιες σχέσεις είναι πραγματικές ή όχι
Στα δύσκολα φαίνονται οι άνθρωποι. Εδώ θα καταλάβουμε ποιες σχέσεις πραγματικά αξίζουν και ποιες όχι. Τώρα θα φανεί τι έχει ο καθένας μέσα του. Ακούγεται λογικό.
Το θέμα όμως, σηκώνει λίγη παραπάνω ανάλυση. Σε κανέναν δεν αρέσουν οι αλλαγές. Το αξίωμα που διέπει τις ανθρώπινες σχέσεις είναι ότι «μας έλκει το γνώριμο, όχι το ευχάριστο», όπως αναφέρω διαρκώς στο βιβλίο μου Ψυχο-λογικά Μυστικά (που μακάρι να γνώριζα νωρίτερα). Είναι αναμενόμενο να υπάρχει εκνευρισμός. Από όλους. Σε αυτές τι συνθήκες δεν βλέπουμε τον «πραγματικό» χαρακτήρα κάποιου, αλλά ένα κομμάτι του.
Δεν είμαστε μόνο ένα πράγμα οι άνθρωποι. Είμαστε μια σύνθεση χαρακτηριστικών. Δεν υπάρχει ο «πραγματικός» εαυτός μας. Η ταλαιπωρία είναι γενική και οι ανοχές όλων μας είναι αισθητά μειωμένες. Είναι πολύ πιο εύκολο να ξεσπάσουν καβγάδες. Όχι επειδή είμαστε «κακοί» χαρακτήρες. Επειδή η κατάσταση είναι δύσκολη. Όταν ενεργοποιούνται τα κέντρα του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνα για το θυμό και το φόβο (συναισθήματα πολύ κοινά αυτές τις μέρες) τότε το κομμάτι που είναι υπεύθυνο για τη λογική και την ενσυναίσθηση μπαίνει σε δεύτερη μοίρα.
Δεν είναι καθόλου απλό να δείχνεις κατανόηση όταν υπάρχει ένταση μέσα σου. Διαφορετικοί άνθρωποι περνάνε την κρίση με διαφορετικό τρόπο. Κάποιοι πιέζονται τρομακτικά. Κάποιοι δυσκολεύονται αρκετά, αλλά είναι διαχειρίσιμο. Κάποιοι άλλοι μάλιστα, απολαμβάνουν την καραντίνα.
Πριν βιαστούμε να βγάλουμε ένα συμπέρασμα, ας δούμε τις συνθήκες της ζωής μας. Πώς περνάμε εμείς την καραντίνα; Μήπως είναι και θέμα συνθηκών; Αν έχεις ένα τζιπ και το πας στον χωματόδρομο, τότε δε θα πάθει τίποτα, αλλά θα νιώθεις τους κραδασμούς. Δε θα πηγαίνει ομαλά. Δε φταίει το αμάξι. Αν μάλιστα ο δρόμος γεμίσει τεράστιες πέτρες, μπορεί το αμάξι να διαλυθεί. Δε σημαίνει ότι δεν είναι καλό αμάξι. Ο δρόμος έγινε πολύ χάλια.
Μήπως θα γίνουμε άδικοι αν καταδικάσουμε τη σχέση επειδή δεν είναι όσο ομαλή θα μας άρεσε;
Μπορεί και όχι. Αλλά μπορεί και ναι. Ας συνυπολογίσουμε τις συνθήκες πριν βγάλουμε ένα συμπέρασμα.

Συμπέρασμα
Ας δείξουμε κατανόηση. Πρώτα στον εαυτό μας. Δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα. Και αν θέλουμε μπορούμε να κάνουμε όλα όσα η κατάσταση πιθανώς επιτρέπει. Δεν χρειάζεται καν να θέλουμε να αξιοποιήσουμε την κατάσταση.
Ας δείξουμε επιείκεια ο ένας στον άλλον. Αν μπορούμε. Όσο μπορούμε. Όλοι την έχουμε ανάγκη. Η ένταση είναι καθολική. Ο δρόμος είναι δύσκολος. Αλληλεγγύη περισσότερο από αλληλοκατηγορίες.
Θα περάσει και αυτό….

Page 2 of 2
ΔΗΜΟΣ ΔΡΑΜΑΣ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ ΔΟΞΑΤΟΥ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ ΠΑΡΑΝΕΣΤΙΟΥ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ ΠΡΟΣΟΤΣΑΝΗΣ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ Κ. ΝΕΥΡΟΚΟΠΙΟΥ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

parxarides triantafillos banner

koutsiana banner

© 2018 Destanea. All Rights Reserved. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: ΡΕΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΟΥ | ΑΙΓΑΙΟΥ 4 ΔΡΑΜΑ, 66100 | 6932416400 - eirtrian@otenet.gr