Displaying items by tag: ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

Γράφει η Ρένα Τριανταφυλλίδου

Ναι, δυο φορές μάνα η θετή μάνα και συνάμα ηρωίδα, μαχόμενη σε μια κοινωνία ανάλγητη, σε ένα κράτος που η γραφειοκρατία του είναι παροιμιώδης.
Το να υιοθετείς ένα παιδί είναι, λένε, θεάρεστο έργο, αλλά και Γολγοθάς μεγάλος μέχρι την τελική εκείνη μέρα, που ο δικαστής, επίσημα θα καταχωρίσει το παιδί στη δική σου οικογενειακή μερίδα.
Μέχρι τότε όμως, θα πρέπει να έχεις αντοχές, γιατί η κοινωνία μας παραμένει ανάλγητή, οι δε υπηρεσιακοί παράγοντες, μικροί θεοί, ερμηνεύουν τους νόμους κατά το δοκούν και πολλές φορές είναι από αδιάφοροι έως και εχθρικά κείμενοι απέναντι στην εργαζόμενη ανάδοχη μητέρα.
Μιας τέτοιας ιστορίας κοινωνός έγινα σήμερα και δεν θα μπορούσα να μην τη δημοσιοποιήσω, κρατώντας όμως την ανωνυμία της ανάδοχης οικογένειας, για ευνόητους λόγους.
Τη σημερινή ανάδοχη μητέρα τη γνώρισα πριν από πολλά χρόνια. Σε μια κουβέντα μας το 2012 θυμάμαι με πόσο παράπονο μου είχε πει, πόσο δύσκολο είναι να υιοθετήσεις ένα παιδί.
Μάλιστα η κουβέντα είχε έρθει με αφορμή την έκδοση του δεύτερου βιβλίου μου που είχε ως θεματολογία τις παράνομες υιοθεσίες.
Η καρδούλα της γυναίκας αυτής πονούσε. Λαχταρούσε τόσο πολύ να αποκτήσει ένα παιδάκι, να συμπληρωθεί η ευτυχία της οικογένειας της.
Πέρασαν επτά χρόνια από τότε και σήμερα ο πόνος στην καρδιά της είναι πολύ πιο έντονος, γιατί το όνειρο της είχε κρυμμένους εφιάλτες.
Πριν από δυο χρόνια ήρθε επιτέλους ένας μικρός άγγελος για να προστεθεί στο δυναμικό της οικογένειας τους, μετά από έναν μαραθώνιο αγώνα έξι ετών.
Έξι χρόνια! Αγώνας, χαρτιά, υποσχέσεις, γραφεία, υπάλληλοι, ένας γόρδιος δεσμός η υιοθεσία στη χώρα μας.
Ήρθε όμως η πολυπόθητη στιγμή και οι γονείς αυτοί πήραν στην αγκαλιά τους ένα πανέμορφο κοριτσάκι ενός έτους, τότε.
Τι λαχτάρα Θεέ μου!
Πώς να μην αποκαλείς τη γυναίκα αυτή και κάθε άλλη γυναίκα, δυο φορές ΜΑΝΑ, όταν υπομένουν τόσα πολλά, για να υιοθετήσουν ένα παιδάκι;
Και φυσικά μοιραία, αν και δεν είναι το θέμα μας αυτό, κάνεις τη σύγκριση με την βιολογική μάνα που στα δύσκολα το έβαλε στα πόδια, αφήνοντας το παιδί της σ’ ένα ίδρυμα.
Αυτή λοιπόν η ανάδοχη μάνα, που τόσο ήθελε να αποκτήσει ένα παιδάκι και δεν μπορούσε, παλεύει έξι χρόνια τώρα με τις απίστευτες γραφειοκρατικές διαδικασίες, αλλάζοντας άρδην τους κανόνες της ζωής της.
Οδύσσεια η ζωή της σήμερα. Τα μάτια της μονίμως βουρκωμένα και η αγάπη της για το μικρό αγγελούδι, απύθμενη.
Δυο χρόνια τώρα, μετά τον Γολγοθά των τεσσάρων χρόνων, την έγκριση της υιοθεσίας και την παράδοση σ’ αυτούς του παιδιού, τα Ελληνικά δικαστήρια δεν έχουν ακόμη εκδώσει την τυπική πλέον πράξη υιοθεσίας.
Θα μου πείτε τυπικό είναι το θέμα. Όχι αγαπητοί μου δεν είναι τυπικό!
Μπορεί να μην υπάρχει περίπτωση ανάκλησης της υιοθεσίας, όσο όμως δεν τελεσίδικη η υπόθεση, τόσο παραμένουν άλυτα μια σειρά από ζωτικής σημασίας ζητήματα.
Ας μη παραβλέπουμε το γεγονός ότι ενώ υπάρχουν νόμοι που μιλούν για παροχές και διευκολύνσεις προς τους ανάδοχους γονείς, αυτοί δεν γίνονται αποδεκτοί από τις υπηρεσίες, είτε γιατί δεν έχουν επαρκή ενημέρωση, είτε γιατί δεν θέλουν.
Δυο χρόνια αγωνίζεται η γυναίκα αυτή -και ποιος ξέρει πόσες άλλες παρόμοιες περιπτώσεις υπάρχουν-χωρίς να έχει δικαίωμα να κάνει χρήση των ευεργετικών διατάξεων που ορίζει ο νόμος, όπως αυτοί ισχύουν για την κάθε φυσική μάνα.
Διαβάστε στη συνέχεια τι μου είπε η ίδια, για τα ανυπέρβλητα εμπόδια της, ως ανάδοχη μάνα.
«Δυο χρόνια τώρα με το παιδί δεν έχω κανένα δικαίωμα γονέα… Παλεύω καθημερινά για την ανατροφή του παιδιού μου, το οποίο μου έχει εμπιστοσύνη το κράτος ως ανάδοχος, (βεβαίωση από τον καθ’ ύλην αρμόδιο φορέα της Ελλάδας), αλλά στην υπηρεσία μου δεν γίνονται δεκτές, με αποτέλεσμα να μου αρνούνται όλα τα αιτήματα μου, που αφορούν τις διευκολύνσεις, που ο Νόμος 4538/2018 ορίζει, διότι είμαι λέει … προσωρινά ανάδοχος!!
Και παλεύω να αποδείξω ότι προσωρινά, βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα, σήμερα είμαι ανάδοχος.
Κι αυτό γιατί σύμφωνα με τη διαδικασία, όταν σου παραδίδουν το παιδί και έως όταν ολοκληρωθεί το χάος των νομικών διαδικασιών κάτι πρέπει να είσαι σε σχέση μ’ αυτή την ψυχή που αναλαμβάνεις να φροντίζεις και να προστατεύεις.
Μιλάω σήμερα γιατί αυτό το κοινωνικό κράτος παραλόγου, δεν με θεωρεί γονιό.
Αν μπορεί κάποιος στο ελάχιστο να φανταστεί αυτό που ζω, ίσως καταλάβει τι λέω.
*Έξι χρόνια αναμονής.
*Δύο χρόνια αγκαλιάς χωρίς καμιά διευκόλυνση,
-άδεια ανατροφής δεν δικαιούμαι,
-μειωμένο ωράριο δεν δικαιούμαι,
-άδεια ασθενείας του παιδιού δεν δικαιούμαι,
-Να ασφαλίσω το παιδί δεν δικαιούμαι,
-να βαπτίσω το παιδί δεν δικαιούμαι (και είναι πλέον τριών ετών).
Τελικά μάλλον θα με πείσουν ότι για αυτήν την ψυχούλα δεν είμαι γονιός (;)
Τι είμαι τελικά! Κρίση ταυτότητας…
Κράτος και εκκλησία, με οδηγούν σε δύσβατα μονοπάτια.
Το μόνο που δεν μπορούν να μου πάρουν και δεν έχουν κανένα δικαίωμα σ’ αυτό, όλοι αυτοί οι Δ/ντες και Υπάλληλοι, που δεν θέλουν να μάθουν να διαβάζουν τους νόμους, αυτούς που δεν γνωρίζουν εννοώ, είναι το βλέμμα του μωρού μου, τα φιλιά του και την αγκαλιά του. Το σ΄ αγαπώ μανούλα μου.
Αυτό το μοναδικό συναίσθημα που ζω κάθε στιγμή της ημέρας με το μικρό μου.
Αυτό δεν μπορούν να μου το πάρουν!»
Βούρκωσε. Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
Μια ανάδοχη μάνα σήμερα, μια θετή μητέρα αύριο. Δυο φορές ΜΑΝΑ!
Πήρε ένα παιδάκι ενός έτους από ένα Ίδρυμα, του έδωσε άπειρη αγάπη και μοναδικό της έγκλημα είναι πως εργάζεται…
Και ως εργαζόμενη μητέρα, πρέπει και οφείλει η πολιτεία (σε τοπικό επίπεδο γιατί ο νόμος προβλέπει την παροχή ελαφρύνσεων στις ανάδοχες μητέρες), να τη στηρίξει όχι μια, αλλά δέκα φορές, γιατί έχει καρδιά, γιατί είναι μια συνειδητοποιημένη μάνα, που ζητά τα αυτονόητα, να έχει δυνατότητα να κάνει χρήση των νόμων, που όλες οι εργαζόμενες φυσικές μάνες απολαμβάνουν.
Και οι δικαστικές αρχές, αλήθεια τι περιμένουν και δεν εκδίδουν την οριστική απόφαση;
Τι θα πει φόρτος εργασίας;
Τα δικά τους παιδιά είναι βαπτισμένα; Αυτό το υιοθετημένο γιατί πρέπει να παραμένει αβάπτιστο;
Τα δικά τους παιδιά είναι ασφαλισμένα; Αυτό το υιοθετημένο αν αρρωστήσει τι θα γίνει;
Τα δικά τους παιδιά πήγαιναν στους παιδικούς σταθμούς; Αυτό το υιοθετημένο γιατί να το παίρνουν με χίλια ζόρια και επί πληρωμή;
Τα δικά τους παιδιά μεγάλωσαν έχοντας τους γονείς τους στο προσκεφάλι τους, γιατί οι ίδιοι πήραν από την υπηρεσία τους την άδεια μητρότητας; Αυτό το υιοθετημένο τι είναι, δευτέρας διαλογής; Και η μάνα αυτή, η δυο φορές μάνα, γιατί θα πρέπει να κουβαλά το μωρό μαζί της στην υπηρεσία, όταν δεν έχει που να το αφήσει;
Το κράτος πρέπει να μεριμνά για την τάχιστη διεκπεραίωση όλων των υιοθεσιών και να πριμοδοτεί τους γονείς αυτούς και όχι να τους βάζει τρικλοποδιές.
Σε λίγο θα μας πουν ότι μεγαλώνουν καλύτερα τα παιδιά στα Ιδρύματα, παρά μέσα σ’ ένα ζεστό οικογενειακό περιβάλλον.
Και οι υπηρεσίες εδώ στο Δήμο Δράμας, ας δουν με την ανάλογη σοβαρότητα, που έχουν ανάλογες υποθέσεις και ας διευκολύνουν τους ανάδοχους ή θετούς γονείς, διαβάζοντας πιο προσεκτικά τους νόμους.
Για να μη πω ότι δεν χρειάζονται καν νόμοι, αλλά πολιτική βούληση, ανθρωπιά και φιλότιμο.
Εξάλλου, στη ζωή ότι δίνεις παίρνεις πίσω…
Προσωπικά γνωρίζοντας την περίπτωση για την οποία σας ανέφερα τα παραπάνω, ένα έχω να πω.
ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ στη μάνα αυτή που βάζει σε δεύτερη μοίρα τη ζωή της και παλεύει με νύχια και με δόντια για να φτιάξει ένα καλύτερο αύριο για το παιδί της, αυτό που δεν κοιλοπόνεσε, αλλά γι’ αυτό που καρδιοχτυπά πιότερο και από τη ζωή της.
Εύχομαι να ξημερώσει ένα λαμπρό αύριο και για τους τρεις σας.
Εύχομαι και θέλω να πιστεύω ότι κάποιος, που είναι εκεί ψηλά, θα καταλάβει και θα επικοινωνήσει μαζί σου.

ΔΗΜΟΣ ΔΡΑΜΑΣ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ ΔΟΞΑΤΟΥ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ ΠΑΡΑΝΕΣΤΙΟΥ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ ΠΡΟΣΟΤΣΑΝΗΣ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ Κ. ΝΕΥΡΟΚΟΠΙΟΥ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

parxarides triantafillos banner

koutsiana banner

© 2018 Destanea. All Rights Reserved. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: ΡΕΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΟΥ | ΑΙΓΑΙΟΥ 4 ΔΡΑΜΑ, 66100 | 6932416400 - eirtrian@otenet.gr