rena

rena

Το «μαρμάρινο σπίτι» στη Δράμα, του 1875, θα είναι ο νέος πολιτιστικός κόμβος της ευρύτερης περιοχής, αφού θα στεγάσει το Μουσείο Φωτογραφίας που ετοιμάζει ο Δραμινός εφοπλιστής Αρης Θεοδωρίδης. Η Δράμα βγαίνει από την αφάνεια με ένα πολυτελές φωτογραφικό ιστορικό λεύκωμα, τη στιγμή που παρατηρείται επιστροφή Δραμινών επιχειρηματιών για επενδύσεις.

 

19ος - αρχές 20ού αιώνα: εμπορικό κέντρο, μεγαλούπολη της περιφέρειας, τόπος αστικής ώσμωσης, μελίσσι νεοκλασικής και οθωμανικής αρχιτεκτονικής, πράσινη και ενυδατωμένη. Μέσα - τέλη 20ού αιώνα: αιμορραγούσα, σφαγιασμένη, μερικώς εγκαταλελειμμένη, άνεργη, βυθισμένη, πράσινη και ενυδατωμένη πάντα. 21ος αιώνας: μικρές προσπάθειες να βγει από το καβούκι της και από την αφάνεια, να δείξει ότι υπάρχει – και κυρίως... πού υπάρχει.
Ο Δραμινός εφοπλιστής Αρης Θεοδωρίδης, 84 ετών σήμερα, μπορεί να έλειπε δεκαετίες από τη γενέτειρά του, ωστόσο ανέκαθεν κάτι τον τριβέλιζε: «Τι μπορώ να κάνω γι’ αυτήν την πόλη;». Το 2017 ίδρυσε τη ΜΚΟ «Κύκλωψ» και εγκαινίασε τις δραστηριότητές της με την έκδοση ενός μοναδικού, για το είδος του, λευκώματος: «Φωτογραφίες της Δράμας και του υπέροχου κόσμου της». Η πολυτελής αυτή έκδοση συνδυάζει τις δύο μεγάλες αγάπες του συλλέκτη φωτογραφικών μηχανών Αρη Θεοδωρίδη: τη φωτογραφία –και τους φωτογράφους– με την πόλη.

09s8dram1

Μεσοπόλεμος. Πότισμα ζώων στην Αγία Βαρβάρα. Διακρίνονται οι καπναποθήκες Herman Spierer και Γιοσέφ Φαρατζή. Αρχείο Ευστρατίου Γ. Κασμερίδη.

Αρχοντικά, καπναποθήκες, σταθμός τρένων, στοές, εμβληματικά σχολεία, ορφανοτροφείο, παρθεναγωγείο, πλατεία Ελευθερίας, βυζαντινά τείχη, τζαμιά, χαμάμ, ναοί, ντόπιοι, Οθωμανοί, Εβραίοι, Πόντιοι, Θρακιώτες, Μικρασιάτες, Ηπειρώτες, Δυτικοί αρχιτέκτονες. Η Δράμα ακολουθεί τη μοίρα, λαμπρή έως θαμπή, αρκετών αστικών κέντρων της Β. Ελλάδας. Υπήρξε πλούσια και μετατράπηκε σε αστική και αβάν-γκαρντ (με τα θρυλικά «Γυμνά της Δράμας» του φωτογράφου Θεοδώρου Νικολέρη τη δεκαετία του ’30 ή τα μεσοπολεμικά καμπαρέ, ερχόμενα από το Βερολίνο), υπήρξε επαρχιακός κόμβος και κατέληξε «άλλη μια πόλη της επαρχίας» – υπήρξε και παραμένει πλούσια σε χλωρίδα και πανίδα, σε άγρια τοπία, σε λαϊκό πολιτισμό, στα γράμματα και στις τέχνες, στο φαγητό, στο κρασί, στον αθλητισμό.
Ο Δραμινός συλλέκτης ιστορικών φωτογραφιών και μελετητής των φωτογράφων της Δράμας, Στράτος Κασμερίδης, ο οποίος μαζί με τον φωτογράφο Κώστα Βιδάκη και τον ιστορικό Χρίστο Π. Φαράκλα ήταν οι βασικοί συντελεστές του λευκώματος του Αρη Θεοδωρίδη, εξεπλάγη μέχρι και ο ίδιος από τον φωτογραφικό πλούτο που αφορά την πόλη και τα περίχωρά της. «Η Δράμα είναι ένας αθέατος κόσμος. Πολλοί δεν γνωρίζουν καν πού βρίσκεται στον χάρτη. Μεταπολεμικά, εξάλλου, άρχισε να παίρνει την κάτω βόλτα. Δεν ήταν μια πόλη, όπως λέμε, “γκράντε”. Αυτό το έλλειμμα έρχεται να καλύψει το λεύκωμα», λέει ο ίδιος.
Η έκδοση του Αρη Θεοδωρίδη είναι πράγματι μια προσπάθεια να βγει η Δράμα από την αφάνεια, «να μη χρειάζεται πλέον να εξηγήσεις τι είναι αυτή η πόλη», όπως λέει χαρακτηριστικά ο Στράτος Κασμερίδης. Η επιλογή, μάλιστα, το λεύκωμα να είναι δίγλωσσο, ελληνικά και αγγλικά, καταδεικνύει την προσπάθεια να αποτελέσει σημείο αναφοράς όχι μόνον για τον Δραμινό –που εν πολλοίς αγνοεί την πολυεπίπεδη πόλη του– και για τον Ελληνα εν γένει, αλλά και για τον ξένο – επισκέπτη ή φιλοπερίεργο.

Διαχρονικά περιζήτητη
«Ευτοπική παραμένει και σήμερα η Δράμα», όπως λέει ο Χρίστος Π. Φαράκλας, «παρά τις αναπλάσεις που έχει επιφέρει η “εξέλιξη” στο αστικό της τοπίο. Αναπλάσεις που δεν εξαφάνισαν τελείως τους πυρήνες της αντικειμενικής ομορφιάς –παλιά κτίρια και κατοικίες, σπουδαία νεοκλασικά αρχοντικά, πηγές και διαδρομές των υδάτων– ούτε μείωσαν την ευεξία που δημιουργεί η πόλη στους κατοίκους της, χάρη στην οικειότητα και στην ασφάλεια που τους παρέχει. Με τον εύφορο κάμπο της, που αρδευόταν αφειδώς από τα τενάγη των Φιλίππων, αλλά και τη μνημειακή ορεινή της περίμετρο, που παραμένει έως σήμερα πόλος έλξης για όσους αγαπούν πραγματικά την άγρια φύση, την περιπέτεια και την απερίγραπτη απόλαυση της γνωριμίας με ένα οικολογικά και αισθητικά απροσδόκητο τοπίο, η Δράμα υπήρξε διαχρονικά περιζήτητη».

09s8dram3

Μαθήτριες και διδακτικό προσωπικό του Παρθεναγωγείου της Δράμας, τέλη του 19ου αιώνα. Αρχείο Ευστρατίου Γ. Κασμερίδη.

 

Μουσείο Φωτογραφίας στο «μαρμάρινο σπίτι»
Ο Αρης Θεοδωρίδης αγόρασε το «μαρμάρινο σπίτι» στα νερά της Αγίας Βαρβάρας, στη γειτονιά που μυρίζει ακόμα καπνά και νεοκλασική αρχιτεκτονική. Πρόκειται για την Οικία και την Καπναποθήκη –την πρώτη της Δράμας– του Ιωάννη Αναστασιάδη, που χρονολογείται στα 1875.
Τα δύο αυτά κτίρια, με τον άνετο αύλειο χώρο, θα αποτελέσουν τον νέο πολιτιστικό κόμβο της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης: η Δράμα αποκτάει το δικό της Μουσείο Φωτογραφίας.
Εν προκειμένω, δεν πρέπει να θεωρηθεί καθόλου τυχαίο ότι το λεύκωμα «Φωτογραφίες της Δράμας και του υπέροχου κόσμου της» προλογίζει ο ακαδημαϊκός και «ιθύνων νους» του Μουσείου Μπενάκη, Αγγελος Δεληβορριάς. Οπως ο ίδιος αναφέρει: «Το βιβλίο του Θεοδωρίδη δεν κατατάσσεται σε όσα διατρέχει κανείς με την αναγκαστική πειθαρχία της αναγνωστικής συνέπειας, αλλά σε όσα κυριολεκτικά “ρουφάει” με τη βουλιμία της αχόρταγης ματιάς». Η σχέση των δύο ανδρών μετράει αρκετά χρόνια, με αποκορύφωμα τη δωρεά Θεοδωρίδη για την κατασκευή της νέας πτέρυγας του Μουσείου Μπενάκη Πειραιώς το 2016. Με το Μουσείο Μπενάκη, όμως, δεν σταματά εδώ η συνεργασία. Το «μαρμάρινο σπίτι» θα συνεργάζεται στενά με το ιστορικό αθηναϊκό ίδρυμα, εγκαινιάζοντας τη συνεργασία με μία έκθεση στην Αθήνα, με κομμάτια της συλλογής του Δραμινού εφοπλιστή.
Οι επενδύσεις, όμως, δεν φαίνεται να σταματούν εδώ. Ο Αρης Θεοδωρίδης, σύμφωνα με πληροφορίες, σχεδιάζει να χρηματοδοτήσει βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Μικρού Μήκους Δράμας, ενώ προτίθεται να ενθαρρύνει οικονομικά νέους αγρότες με ορθές πρακτικές. Εχοντας ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο, συνομιλήσει με πάσης φύσεως ανθρώπους, συλλέξει όποια φωτογραφική μηχανή μπορούσε να ανακαλύψει όπου Γης, ο Δραμινός εφοπλιστής είναι διατεθειμένος να μιλήσει με έργα.

09s8diamerism4

Στα δεξιά, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, φοιτητής Νομικής, με φίλους του στον Δημοτικό Κήπο, γύρω στο 1927. Αρχείο Ευστρατίου Γ. Κασμερίδη.

 

Ενα αφανές δίκτυο Δραμινών επενδυτών
Φαίνεται ότι ο Κώστας Αποστολίδης της Raycap έχει δημιουργήσει ρεύμα. Με τη μεγάλη του επένδυση στην έρημη βιομηχανική ζώνη της Δράμας, ο επιχειρηματίας των συνεργασιών με μεγάλα αμερικανικά αεροδρόμια και τεχνολογικούς κολοσσούς και βιομηχανίες, αποφάσισε να επενδύσει και στον πολιτισμό. Αυτή την περίοδο, δαπάναις Αποστολίδη, συντηρείται το Σαντριβάν Τζαμί, κοντά στο ΙΚΑ της πόλης, ενώ ήδη χρηματοδοτεί τη λογοτεχνική επιθεώρηση της Δράμας «Δίοδος 66100». Στενοί φίλοι, όπως λένε οι πληροφορίες, ο Κώστας Αποστολίδης «συμπαρέσυσε» τον Αρη Θεοδωρίδη και την «Κύκλωψ», προκειμένου να επιστρέψουν στη Δράμα και να τη φροντίσουν.
Ο Αρης Θεοδωρίδης, σύμφωνα με όσους γνωρίζουν, είναι ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων. Σπάνια εμφανίζεται δημοσίως, «είναι ένας άνθρωπος της δουλειάς», όπως λέγεται χαρακτηριστικά. Εξάλλου, λίγοι έμαθαν πως ήταν εκείνος που χρηματοδότησε τα άμεσα σωστικά έργα στο Αράπ Τζαμί, απέναντι από τα Δικαστήρια της Δράμας, το 2016, επειδή –φυσικά!– εκκρεμούσε ο διαγωνισμός ανάθεσης για τη συντήρηση των τοιχογραφιών και του σκελετού του ιστορικού κτίσματος.
Σκοπός του είναι, σύμφωνα με όσους γνωρίζουν, «να γίνει τμήμα ενός αόρατου –ακόμα– δικτύου επενδυτών για τους κατοίκους, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό και τη φύση της Δράμας. Αυτό το δίκτυο, που απλώς χρειάζεται οργάνωση, θα μπορούσε να περιλαμβάνει όσους Δραμινούς εφοπλιστές, οινοποιούς, μεγαλεμπόρους χάρτου βρίσκονται διάσπαρτοι στη χώρα, διαφημίζουν τη Δράμα, αλλά δεν γνωρίζουν ακόμα πώς να επενδύσουν σε αυτήν στρατηγικά».
Εν μέσω κρίσης, όσοι «τα κατάφεραν» μοιάζει να επιστρέφουν στις ρίζες τους, ίσως βλέποντάς τες να διατηρούν το βάθος αλλά να χάνουν σε πλάτος. Ισως αυτό είναι το momentum της Δράμας. Ποιος ξέρει...
ΠΗΓΗ: http://www.kathimerini.gr

 

Η μπομπότα, η θρεψίνη, το ζαχαρόψωμο και άλλα τρόφιμα «των φτωχών» που χόρταιναν τους Έλληνες τον περασμένο αιώνα.

MPOMPOTA

Η μπομπότα
Γνωστή και ως το ψωμί ή η πίτα των φτωχών, η μπομπότα ήταν η εναλλακτική του σπάνιου σε δύσκολες περιόδους αλευριού από σιτάρι. Ήταν στην ουσία ένας χυλός από καλαμποκάλευρο, αλατισμένο νερό και λάδι, αυγό ή κάποια γέμιση, αν υπήρχε.

URECINH

Θρεψίνη και πετιμέζι
Ως την δεκαετία του ’60, τότε που δεν υπήρχαν… πραλίνες φουντουκιού και maple syrup για να αλείφουμε στο ψωμί, οι φέτες αλείφονταν κατά κόρον με πετιμέζι ή θρεψίνη. Το πετιμέζι είναι το παχύρρευστο προϊόν που προκύπτει από τον μούστο των σταφυλιών, ενώ η θρεψίνη, που κυκλοφορούσε στο εμπόριο σε κουτί με μια χαρακτηριστικότατη φωτογραφία ενός μικρού παιδιού, ήταν μια κρέμα που αποκαλούταν και σταφιδίνη, επίσης από τα σταφύλια. Αυτό ήταν το πιο συνηθισμένο και θρεπτικό κολατσιό των παιδιών τις δεκαετίες του ’50 και του ’60.

ZAXAROCVMO

Ζαχαρόψωμο
Μια φέτα ψωμί με ζάχαρη ήταν ο πιο γρήγορος και οικονομικός τρόπος να ξεκινήσουν τα παιδιά τη μέρα τους πριν φύγουν για το σχολείο, τις περασμένες δεκαετίες. Η «συνταγή» είναι πολύ απλή: Το ψωμί απλώς βρεχόταν ελαφρώς με νερό και πασπαλιζόταν με ζάχαρη.

TSIGARIDES

Τσιγαρίδες
Σε παλαιότερες εποχές ανά την Ελλάδα – και σε κάποιες επαρχίες ακόμη – κάθε οικογένεια είχε το γουρουνάκι της, που «θυσιαζόταν» κοντά στα Χριστούγεννα. Επειδή όμως δεν έπρεπε να πάει χαμένο καθόλου κρέας, τα μικρά κομμάτια από ξύγκι που περίσσευαν, έμπαιναν σε καζάνια με νερό και αλάτι, και προέκυπταν κομμάτια χοιρινού σαν μπέικον, που διατηρούνταν ως και τα επόμενα Χριστούγεννα.

TRAXANAS

Μπλουγούρι και τραχανάς
Στην ύπαιθρο το μπλουγούρι (γνωστό πλέον ευρέως ως πλιγούρι) και ο τραχανάς ήταν πάντα χειροποίητα και πιο διαδεδομένα από τα ζυμαρικά όπως τα μακαρόνια και το ρύζι που μπήκαν τις τελευταίες δεκαετίες στην κουζίνα και κέρδισαν το… μονοπώλιο των συνοδευτικών στα πιάτα. Το πλιγούρι είναι ψιλό δημητριακό από αποξηραμένο σιτάρι και ο τραχανάς, ξινός ή γλυκός, είναι ζυμαρικό φτιαγμένο από αλεύρι και γάλα ή γιαούρτι. Ευτυχώς, αυτά τα δύο χαμένα τρόφιμα, επανήλθαν το τελευταίο διάστημα, ακόμα και στις κουζίνες μεγάλων σεφ, που αποφάσισαν να πρωτοτυπήσουν με μια επιστροφή σε παλιές αξίες, κάνοντας τάση το «τραχανότο» ή βρίσκοντας στο πλιγούρι το «νέο» super food.

REBIUOCVMO

Ρεβιθόψωμο
Τα ρεβίθια στην Κατοχή ήταν χρήσιμα ακόμα και για την παρασκευή υποκατάστατου ροφημάτων όπως ο καφές. Αλλά με το συγκεκριμένο όσπριο και αλεύρι, φτιαχνόταν και ψωμί, το λεγόμενο ρεβιθόψωμο που με λίγο αλεύρι και λάδι, γέμιζε το τραπέζι σε εποχές ανέχειας. http://www.tilestwra.com Άρθρο από:ΜΠΑΜΠΙΝΗ ΙΝ Powered by WPeMatico
Πηγή:https://radioaetos.com

 

Στην Καλή Βρύση ένα έθιμο, τάμα από τα παλιά ξαναξεκίνησαν να
πραγματοποιούν εδώ και μερικά χρόνια νέοι του χωριού. Οι άνθρωποι παλιά είχαν την ανάγκη μετά το πέρας των αγροτικών ασχολιών του
καλοκαιριού, να πάνε να προσκυνήσουν στο Μοναστήρι του Αγίου
Προδρόμου Σερρών.
Έτσι, λοιπόν, σήμερα νέοι αναβάτες αλόγων ξεκινούν μια διαδρομή δύσκολη και κοπιαστική για το Μοναστήρι του Αγίου Προδρόμου Σερρών.
Στις 12 Σεπτεμβρίου και μετά από μεγάλη προετοιμασία αλόγων και αποσκευών φεύγουν από το χωριό με προορισμό τον Άγιο Πρόδρομο.
Αφού έχουν διανυκτέρευση στο κυνηγητικό καταφύγιο του χωριού την επομένη το πρωί 13\09,ξεκινούν μια διαδρομή επίπονη διασχίζοντας τη λίμνη του Μενοικίου και τα χωριά Άγιο Πνεύμα και Οινούσα. Εκεί γίνεται στάση για ξεκούραση και ξανασυνεχίζουν μέσα από το φαράγγι της Οινούσας και το απόγευμα φτάνουν στο Μοναστήρι. Εκεί, τους υποδέχονται οι καλόγριες και ακολουθεί Εσπερινός. Κατόπιν, ακολουθεί φαγητό και ξεκούραση στους ξενώνες του Μοναστηριού.
Την άλλη μέρα, 14 Σεπτεμβρίου, γίνεται εκκλησιασμός για το Σταυρό του Τιμίου Προδρόμου και μετά το τέλος αρχίζει η προετοιμασία της επιστροφής.
Τα χωριά που διασχίζουν οι αναβάτες είναι: Οινούσα, Νέο Σούλι, Άγιο Πνεύμα και Εμμανουήλ Παπά, όπου γίνεται διανυκτέρευση στο εξωκκλήσι του Αγίου Δημητρίου.
Την επομένη, 15 Σεπτεμβρίου , ξαναξεκινούν και καταφθάνουν στα χωριά Μέταλλα, Δαφνούδι, Αναστασιά και Αγριανή.
Ακολουθεί δύσκολη διαδρομή και μετά από 4 ώρες φθάνουν έξω από την Καλή Βρύση, όπου τους περιμένουν κάτοικοι του χωριού με τον ήχο της καμπάνας της εκκλησίας. Στη συνέχεια γίνεται τραπέζι με κρεατικά στην κοινότητα από προσφορές ανθρώπων του χωριού.

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μικρόπολης διοργανώνει κάθε χρόνο 3ήμερες εκδηλώσεις με θέμα το τσίπουρο και το κάστανο.

2017 09 21 140117

Πρώτη μέρα:
Κάθε χρόνο, την εποχή που επαγγελματίες και μερακλήδες του καλού τσίπουρου παράγουν το τσίπουρο της χρονιάς, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μικρόπολης διοργανώνει Γιορτή Τσίπουρου.
Η εκδήλωση πραγματοποιείται στο αποστακτήριο του κ. Κώστα Ουζούνη. Παραδοσιακά τοπικά εδέσματα, γίδα, κρασί και τσίπουρο προσφέρεται σε όλους τους καλεσμένους .
Χορευτικά τμήματα του Πολιτιστικού Συλλόγου αναλαμβάνουν να ψυχαγωγήσουν τους προσκεκλημένους .

Δεύτερη μέρα:
Την επόμενη μέρα οι λάτρεις του βουνού και της φύσης επισκέπτονται το Καστανόδασος της Μικρόπολης. Τα κάστανα που συλλέγονται
προσφέρονται για τις δραστηριότητες της Γιορτής Κάστανου

Τρίτη μέρα:
Η γιορτή κάστανου πραγματοποιείται στο μοναστήρι της Παναγίας της Καστανούσας, στην μέση του καστανοδάσους. Ο σύλλογος
αναλαμβάνει το ψήσιμο και το βράσιμο του κάστανου και επίσης προσφέρει κόκκινο κρασί.

Το πρώτο Σάββατο του Νοεμβρίου, τα τελευταία χρόνια και μετά απο πρωτοβουλία του πολιτιστικού συλλόγου, καθιερώθηκε η γιορτή τσίπουρου στα δύο αποστακτήρια που υπάρχουν στην Καλή Βρύση.
Στο χωριό που η αμπελοκαλλιέργεια ήταν γνωστή από τα παλαιότερα χρόνια, η παραγωγή τσίπουρου στα παραδοσιακά καζάνια θεωρείται
από όλους ιεροτελεστία.
Την ημέρα αυτή προσφέρεται στους παρευρισκόμενους τσίπουρο και κρασί και πλούσια εδέσματα καθώς και παραδοσιακή βραστή γίδα.
Επικρατεί μεγάλο ολονύχτιο γλέντι με ήχους των τοπικών οργάνων γκάιντας και νταχαρέ καθώς και άλλων πιο σύχρονων οργάνων

kalibrysi tsipouro

platanos2016 02

Ο Μουσικοχορευτικός Σύλλογος Προσοτσάνης «Ο Μέγας Αλέξανδρος» στα μέσα Ιουλίου κάθε χρόνο, στον αύλιο χώρο του Α’ Δημοτικού Σχολείου Προσοτσάνης, πραγματοποιεί μακεδονικό παραδοσιακό γλέντι με τον τίτλο «ΠΛΑΤΑΝΟΣ».
Η τοποθεσία όπου διεξάγεται αυτό το γλέντι είναι ιστορική, αφού επί τουρκοκρατίας εκεί κτυπούσε η καρδιά του ελληνικού στοιχείου. Δίπλα στα Εκπαιδευτήρια των Ελλήνων της Προσοτσάνης, όπου υπήρχε ο ελληνορθόδοξος ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου, υπό τη σκιά του πλάτανου που φυτεύτηκε αργότερα (1937) δίπλα σε δημόσια βρύση.
Τα τελευταία χρόνια στην εκδήλωση παίζει τραγούδια και σκοπούς το μουσικό παραδοσιακό σχήμα του συλλόγου μας «Αγριάνες», ενώ παλαιότερα ορχήστρες από διάφορα μέρη της Μακεδονίας. Συμμετέχουν τα χορευτικά τμήματα του συλλόγου, και ορισμένες χρονιές προσκαλούνται και άλλοι πολιτιστικοί σύλλογοι.
Ακολουθεί γλέντι για όλο τον κόσμο που κατακλύζει το χώρο.

Τα Κοκκινόγεια βρίσκονται στο Β.Δ τμήμα του Νομού Δράμας, κτισμένα σε υψόμετρο 140 μέτρων. Είναι ένα χωριό με ιδιαίτερο κάλλος, καταπράσινο και με τον ποταμό Αγγίτη να ρέει τα πεντακάθαρα νερά του.
Κτισμένο στους πρόποδες του Φαλακρού Όρους και σε απόσταση 10 χλμ. από το Μενοίκιο Όρος κατέχει μια καταπληκτική θέση στο χάρτη του Δήμου Προσοτσάνης.
Με ιδιαίτερη λαμπρότητα γιορτάζεται κάθε χρόνο η Αγία Κυριακή στο ομώνυμο ξωκλήσι, που βρίσκεται δίπλα στο ποταμό Αγγίτη, περιτριγυρισμένο από πλούσια βλάστηση και προσφέρει δροσιά και ηρεμία στους επισκέπτες.
Σε συνεργασία τοπικοί φορείς και σύλλογοι διοργανώνουν από τα τέλη Ιουνίου έως 8 Ιουλίου Πανηγυρικές εκδηλώσεις θρησκευτικού,
πολιτιστικού και αθλητικού ενδιαφέροντος.
Οι αθλητικές δραστηριότητες πραγματοποιούνται στο άριστα διαμορφωμένο γήπεδο του χωριού και οι πολιτιστικές εκδηλώσεις (θέατρο, παιχνίδια, βραβεύσεις, συναυλία κ.α) στο προαύλιο χώρο του Πολιτιστικού Συλλόγου Κοκκινογείων (πρώην Δημοτικό Σχολείο)

 

Τριήμερες πανηγυρικές εκδηλώσεις για τους Αγίους Αναργύρους. Το πανηγύρι ξεκινάει στις 29 Ιουνίου και κορυφώνεται την 1η Ιουλίου. Πρώτη ημέρα: Εκδηλώσεις για τα παιδιά. Διαγωνισμός ζωγραφικής, αυγουλοδρομίες, τσουβαλοδρομίες κ.τ.λ .
Δεύτερη ημέρα: Συνάντηση παιδικών χορευτικών συγκροτημάτων. Τρίτη ημέρα: Παρουσίαση του χορευτικού και της χορωδίας του Συλλόγου.
Επίσης κάθε χρόνο μας τιμούν με την παρουσία τους και άλλες χορευτικές ομάδες.

Sunday, 11 February 2018 23:14

Αναβίωση του κλήδονα

Ο Κλήδονας είναι ένα πολύ παλιό έθιμο και το συναντάμε σε πολλά μέρη της Ελλάδας, αλλά και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Η λέξη Κλήδονας είναι πανάρχαια (Ιωνική λέξη) και σημαίνει τον ήχο που προαναγγέλλει το μέλλον, σαν ένα είδος προφητείας με λόγια που
έχουν προφητική σημασία.Όμως, το έθιμο του Κλήδονα , όπως μας το μάθανε οι γονείς μας και το αναβιώνουμε και σήμερα, συνδέεται βέβαια με την αρχαία μαντική κληδόνα αλλά δεν έχει τον χαρακτήρα της μαντικής γενικά. Έχει περιοριστεί μόνο σε ερωτικούς χρησμούς.
Το έθιμο πραγματοποιούνταν στην Προσοτσάνη μέχρι τα μέσα της 10ετίας του 1950 σε γειτονιές όπου έμεναν περισσότερες οικογένειες
προσφύγων από Αν.Θράκη και Μ. Ασία. Την παραμονή του Αγιαννιού (24 Ιουνίου) τα αγόρια της γειτονιάς ανάβανε στα σταυροδρόμια
φωτιές (τις μπουμπούνες) μόλις σουρούπωνε. Για προσανάμματα χρησιμοποιούσαν τα Μαγιάτικα στεφάνια που έφερναν οι κοπέλες.
Πάνω από τις φωτιές πηδούσαμε όλοι, αγόρια και κορίτσια και παντρεμένες.
Λέγανε πως αν πηδούσες τρείς φορές ήταν καλό για την υγεία σου και επιπλέον θα έφευγαν οι ψύλλοι και οι κοριοί. Αμέσως μετά, οι κοπέλες έπαιρναν τα σταμνιά (πήλινα μικρά δοχεία νερού) και πήγαιναν στη βρύση ή το πηγάδι να γεμίσουν νερό και να το φέρουν στο προκαθορισμένο σπίτι, όπου είχαν προετοιμάσει το ειδικό χάλκινο
δοχείο (την μπακίρα) για να το ρίξουν μέσα. Το νερό αυτό το λέμε “αμίλητο” γιατί κατά την μετάβαση των κοριτσιών στην βρύση και την επιστροφή, δεν έπρεπε να μιλήσουν, παρά τα έντονα πειράγματα από τα αγόρια. Αν κάποια υπέκυπτε και μιλούσε, έπρεπε να χύσει το νερό και να πάει να το ξαναγεμίσει.
Στην μπακίρα με το αμίλητο νερό, έβαζε κάθε κοπέλα το ριζικάρι της (μικρή ανθοδέσμη) που είχε προετοιμάσει και για να το ξεχωρίζει από τα άλλα, έδενε ένα σημάδι που ήταν δακτυλίδι ή σκουλαρίκι, χάνδρα κ.α. Μετά η μπακίρα σκεπαζόταν με κόκκινο πανί, το οποίο έδεναν με σκοινί και κλείδωναν με κλειδαριά. Όλες μαζί λέγανε το δίστιχο: “Κλειδώνουμε τον κλήδονα με τ ́ Αγιαννιού την χάρη κι όποια έχει καλό ριζικό, να δώσει να τον πάρει”. Κάθε ριζικάρι μελετιέται από την κοπέλα στο όνομα ορισμένου προσώπου (που θα ήθελε π.χ. να παντρευτεί).
Ο κλήδονας τοποθετείται κάτω από μια τριανταφυλλιά σε ύπαιθρο για να τον βλέπουν τη νύχτα τα άστρα.
Την επομένη το πρωί, το παίρνουν μέσα στο σπίτι πριν τον δει ο ήλιος. Ανήμερα του Αϊ-Γιαννιού, μετά τη θεία λειτουργία ή το απόγευμα συνήθως, συγκεντρώνονταν τα κορίτσια γύρω από τον κλήδονα και τον άνοιγαν τραγουδώντας “Ανοίξατε τον κλήδονα να βγει η χαριτωμένη κι όπου πάει να σταθεί, να είναι κερδισμένη”.
Δυο παιδιά, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που ζουν και οι δυο γονείς τους, βγάζουν ένα-ένα τα ριζικάρια από τον κλήδονα.
Για κάθε ριζικάρι απαγγέλλεται και ένα δίστιχο (κότημα), το οποίο θεωρείται ως χρησμός σχετικά με το πρόσωπο στο όνομα του οποίου μελετήθηκε το ριζικάρι που βγήκε. Το περιεχόμενο των δίστιχων, περιστρέφεται σχεδόν πάντοτε στο ζήτημα της τύχης, αν δηλαδή θα παντρευτεί νωρίς, αν την αγαπούν ή την μισούν, ή την περιπαίζουν, κ.τ.λ. “Το κυπαρίσσι το ψηλό, το μεσιανό κλωνάρι, το κοντογειτονόπουλο γυρεύει να σε πάρει”. Πολλές φορές επαναλαμβάνονταν η διαδικασία εξαγωγής των ριζικαριών και την
τρίτη φορά απαγγέλλονταν σκωπτικά δίστιχα.
“Σαν μαθ ́ ο σκύλος γράμματα και η γάτα να διαβάζει, τότε και συ θα παντρευτείς να κάνει ο κόσμος χάζι”.Ακολουθεί χορός γύρω από τον Κλήδονα μέχρι τη δύση του ήλιου.

prosotsani sillogoi 2 0

Η γιορτή του Θεού είναι ένα παλιό έθιμο των κατοίκων της Μικρόπολης και χρονολογείται γύρω στα 1980.
Τότε συνηθιζόταν να γιορτάζεται την άνοιξη πριν την ημέρα των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου. Την ημέρα εκείνη δεν δούλευε κανείς κάτοικος του χωριού.
Συμμετείχαν όλοι στο κάλεσμα προκειμένου να ζητήσουν από τον Θεό να πάει καλά η σοδειά και γενικά οι αγροτικές παραγωγές.
Το 1985 στις αρχές του Μάη, οι χριστιανοί για να ξεχάσουν το τουρκικό ζυγό ξεκίνησαν να γιορτάζουν την Ημέρα του Θεού τρώγοντας και πίνοντας άφθονο κρασί. Το γεγονός αυτό ανησύχησε την τότε τουρκική στρατιωτική διοίκηση της περιοχής η οποία διέταξε αμέσως τον στρατό να σφάξει τους χριστιανούς. Και τότε έγινε το Θαύμα. Βροντές και αστραπές γέμισαν τον ουρανό ενώ ο μεγάλος σεισμός που ακολούθησε, θεωρήθηκε σημάδι από τον Θεό.
Αυτό το γεγονός, θορύβησε τους Τούρκους και στάθηκε η αφορμή να σταματήσουν οι σφαγές γιορτάζοντας όλοι μαζί, Τούρκοι και Έλληνες, αυτήν τη συγκεκριμένη ημέρα ως « ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ».
Αρχικά το γλέντι ξεκινούσε στο εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου και τελείωνε αργά το βράδυ στην επάνω πλατεία του χωριού. Πλέον το γλέντι ξεκινάει και τελειώνει στο εξωκλήσι.
Κάθε χρόνο, το πρωί στο Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου τελείται η Θεία Λειτουργία, το απόγευμα γίνεται λιτάνευση της εικόνας η οποία καταλήγει στο εξωκλήσι όπου γίνεται εσπερινός.
Μετά διανέμεται από τα μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου του χωριού δωρεάν γίδα, το λεγόμενο ‘ Κουρμπάνι’ και άφθονο ούζο και κρασί.
Ακολουθούν παραδοσιακοί χοροί και πλούσιο γλέντι με λαϊκή και παραδοσιακή ορχήστρα.
Υπάρχει υπαίθρια ταβέρνα του συλλόγου για την εξυπηρέτηση όσων επιθυμούν να παραμείνουν το βράδυ στην εορτή

 

ΔΗΜΟΣ ΔΡΑΜΑΣ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ ΔΟΞΑΤΟΥ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ ΠΑΡΑΝΕΣΤΙΟΥ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ ΠΡΟΣΟΤΣΑΝΗΣ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ Κ. ΝΕΥΡΟΚΟΠΙΟΥ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

© 2018 Destanea. All Rights Reserved. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: ΡΕΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΟΥ | ΑΙΓΑΙΟΥ 4 ΔΡΑΜΑ, 66100 | 6932416400 - eirtrian@otenet.gr