2

To Καλαμπάκι (επίσημα Καλαμπάκιον) είναι πεδινή κωμόπολη του νομού Δράμας σε υψόμετρο 60 μέτρα. Βρίσκεται 13 χλμ. νότια της Δράμας, πρωτεύουσας του νομού.
Η τέως κοινότητα Καλαμπακίου είχε συσταθεί με το Βασιλικό Διάταγμα της 13/11/1919. Οι οικισμοί που αποτέλεσαν αρχικά την κοινότητα ήταν: Καλαμπάκι, Γεδί – Περέ, Μούζγα, Καρά – Καβάκ, Βοδόβιστα, Μπάνιτσα, Καρά – Τσαλί, Μποσινός, Φωτολίβος, Οσμανίτσα.
Το Καλαμπάκι μετά το πρόγραμμα Καλλικράτης ορίστηκε ως η έδρα του Δήμου Δοξάτου, στον οποίο υπάγονται επίσης τα χωριά Φτελιά, Αγία Παρασκευή, Καλαμώνας και Νεροφράκτης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 3.110 κατοίκου.
Στην πλειονότητά τους οι κάτοικοί του είναι απόγονοι προσφύγων κυρίως από τον Πόντο, την Ανατολική Θράκη (κυρίως από το χωριό Κρυόνερο), τον Καλφά της Κωνσταντινουπόλεως γνωστοί και ως Καλφακιώτες και τη Μικρά Ασία (κυρίως από την Καππαδοκία, τουρκόφωνοι ορθόδοξοι χριστιανοί, γνωστοί και ως Καραμανλήδες) που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους όταν υπεγράφη η Συνθήκη της Λωζάνης (1923).

 4

Ιστορία
Εάν αναφερθούμε στην ιστορία της περιοχής, μπορούμε να διαπιστώσουμε πως υπήρχε κατοίκηση για πολλούς αιώνες σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα. Ειδικότερα στην Νεολιθική εποχή (4.900 – 4.600) π.Χ. ανήκουν οι οικισμοί «Καλαμπάκ –Τεπέ» και «Συκιά».
Για το Δήμο Καλαμπακίου θα πρέπει να μιλήσουμε επίσης για την Εγνατία Οδό. Η Εγνατία Οδός ακολουθώντας μετά την Αμφίπολη τους βόρειους πρόποδες του Παγγαίου με κατεύθυνση τους Φιλίππους, διέσχιζε την περιοχή του ακμαίου αρχαίου οικισμού Καλαμπακίου όπως μαρτυρεί το μιλιάριο της εποχής του Τραϊανού.

 3

Πολιτισμός
Πολιτιστικά δραστηριοποιείται ο Μορφωτικός και Πολιτιστικός Σύλλογος Καλαμπακίου http://www.politismoskalabaki.gr (ιδρυθείς το 1979), ο οποίος μεριμνά για την αναβίωση του εθίμου του "κουρμπανιού". Κάθε χρόνο στις 18 Ιανουαρίου, την ημέρα του Αγίου Αθανασίου γιορτάζεται το κουρμπάνι, ένα έθιμο που έφεραν οι πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη.
Το Καλαμπάκι σήμερα
Οι κάτοικοι του Καλαμπακίου (Καλαμπακιώτες ή Καλαμπακινοί) ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία.
Το Καλαμπάκι διαθέτει δύο δημοτικά σχολεία και ένα γυμνάσιο-λύκειο. Η ποδοσφαιρική ομάδα του Καλαμπακίου ΑΕΚ (Αθλητική Ένωση Καλαμπακίου) αγωνίζεται στην Δ' Εθνική Κατηγορία (σεζόν 2009-2010).
Γήρανση του πληθυσμού, υπογεννητικότητα, υψηλή ανεργία και κατά συνέπεια μετανάστευση των όλο και λιγότερων νέων στα αστικά κέντρα είναι τα κυριότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει το χωριό.
Στο πλαίσιο ενός προγράμματος διαδημοτικής συνεργασίας το Καλαμπάκι κινήθηκε το 2006 προς σύνδεση του ιδίου στον βιολογικό καθαρισμό της Δράμα.

 1

Published in ΙΣΤΟΡΙΑ

2567124

Τα Πηγάδια βρίσκονται μόλις 3 χιλιόμετρα βόρειο-ανατολικά από τα Κύργια. Αγροτικό χωριό με 178 κατοίκους και παράδοση στη καλλιέργεια του καπνού. Οι κάτοικοι είναι κυρίως πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο. Η ονομασία τους προέρχεται από τα πολλά πηγάδια που υπήρχαν στην περιοχή (γύρω στα 26).
Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Ντισμικλί(τ) από τη τούρκικη λέξη «Ντίζ» που σημαίνει γόνατα. Η ιστορία αναφέρει ότι κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας στο λόφο που βρίσκεται το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία γίνονταν οι εκτελέσεις των κακοποιών που ήταν αναγκασμένοι να ανεβαίνουν το λόφο με τα γόνατα.
Αξίζει να επισκεφτεί κανείς το πευκοδάσος των Πηγαδίων, ένας πανέμορφος χώρος αναψυχής, με ιδανικά μονοπάτια για τους λάτρεις της πεζοπορίας, με κιόσκια και παγκάκια, γήπεδο για αθλητικές δραστηριότητες, παιδική χαρά και ξύλινα γεφυράκια.

PHGADIA 2
Οικισμός Αιγείρου
Το παλαιότερο όνομα του οικισμού ήταν Καβακλή που σημαίνει «Λεύκα». Σήμερα το χωριό είναι ακατοίκητο και απέχει 25 χιλιόμετρα από τη Δράμα. Ένα ορεινό χωριουδάκι με κύριο χαρακτηριστικό τα ερειπωμένα πέτρινα σπίτια των προσφύγων από την Μπάφρα της Μικρά Ασίας.
Στο κέντρο του οικισμού βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που χτίστηκε από τους πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στο χωριό. Μέχρι και σήμερα την ημέρα της γιορτής του Αγίου γίνεται προσκύνημα από πλήθος κόσμου.

 PHGADIA 4

Οικισμός Περιστεριάς
Η Περιστεριά είναι το τελευταίο κατοικημένο χωριό του Δήμου Δοξάτου. Απέχει 30 χιλιόμετρα από τη Δράμα. Το πρώτο όνομα του χωριού ήταν Ντεμιρτζόγιαννη, από την τούρκικη λέξη Ντεμίρ που σημαίνει σίδερο και την λέξη Οργιαννη που σημαίνει χωριό.
Ελεύθερα μεταφραζόμενο σε σιδεροχώρι. Μετά την αποχώρηση των Τούρκων το ελληνικό όνομα που επιλέχθηκε είναι Περιστεριά, και οφείλεται σε μια μεγάλη σπηλιά που έχει αγριοπερίστερα.
Το χωριό κατοικείται και υπάρχει ως οικισμός πάνω από επτά αιώνες. Σήμερα αριθμεί 27 κατοίκους. Το μεγάλο ρεύμα αστυφιλίας καθώς και ο σταδιακός μαρασμός της καλλιέργειας του καπνού έφεραν την εγκατάλειψη του οικισμού.
Οι τελευταίοι μόνιμοι κάτοικοι πρέπει να έφυγαν πάνω από 30 χρόνια πριν. Από τότε και μέχρι τις αρχές του 90’ το χωριό κατοικείται εποχιακά στα χρονικά διαστήματα των διακοπών. Τα τελευταία χρόνια η απογοητευτική εικόνα αυτή όμως άλλαξε.
Χτίζονται καινούρια σπίτια και το χωριό αρχίζει να κατοικείται και πάλι. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος της Περιστεριάς προσπαθεί να εφαρμόσει την ιδέα της διατήρησης του πέτρινου παραδοσιακού χαρακτήρα του χωριού και την ανάδειξη του ως παραδοσιακού ορεινού οικισμού.

9796916

Published in ΙΣΤΟΡΙΑ

Το Κάτω Νευροκόπι είναι κωμόπολη του νομού Δράμας και έδρα του ομώνυμου δήμου. Έχει
πραγματικό πληθυσμό 2.157 κατοίκους (2011). Το Κάτω Νευροκόπι βρίσκεται στο κέντρο του ομώνυμου οροπεδίου, βορειοδυτικά της Δράμας σε απόσταση 47χλμ. από το κέντρο της. Το παλαιό όνομα της κώμης ήταν Ζύρνοβο και μετονομάστηκε σε Κάτω Νευροκόπι από τους Έλληνες του Νευροκοπίου (σήμερα στη Βουλγαρία) που προσέφυγαν εκεί μετά τη συνθήκη του Νεϊγύ.

Το Κάτω Νευροκόπι έχει ηπειρωτικό κλίμα. Η ψυχρότητα των χειμώνων του είναι χαρακτηριστική• αναφέρεται και ως "Σιβηρία της Ελλάδας" διότι στην περιοχή καταγράφονται μερικές από τις χαμηλότερες θερμοκρασίες στην Ελληνική επικράτεια. Η χαμηλότερη θερμοκρασία που έχει ποτέ καταγραφεί είναι -28°C.

Η ευρύτερη περιοχή του Κάτω Νευροκοπίου έχει κατοικηθεί από την Παλαιολιθική περίοδο. Οι κάτοικοι κατά την Αρχαϊκή εποχή είχαν επαφές με τα κεντρικά Βαλκάνια, αλλά και με τα παράλια της Μακεδονίας και Θράκης. Οι φυλές που κατοικούσαν ήταν Θρακικές, κυρίως Οδομάντες και Ηδωνοί. Η περιοχή του λεκανοπεδίου του Κάτω Νευροκοπίου κατακτήθηκε από το Φίλιππο Β΄. Μετά τη Μάχη των Φιλίππων, το 42 π.Χ. εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, Ρωμαίοι. Κατά τη Βυζαντινή περίοδο, υπήρχαν μεγάλα κτήματα, ιδιωτικά και μοναστικά. Μετά τον 7ο αιώνα η περιοχή δέχτηκε κύματα σλαβικών επιδρομών από το Βορρά.

Το 1383 κατακτήθηκε η περιοχή από τους Οθωμανούς και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μουσουλμάνοι. Το 1530 είχε 385 χριστιανικά και 219 μουσουλμανικά νοικοκυριά.

Το 1870 ιδρύθηκε η Βουλγαρική εξαρχία και μια μακρά περίοδος εθνικών ανταγωνισμών λαμβάνει χώρα και στο Κάτω Νευροκόπι. Το 1882 ξεκίνησε η προσπάθεια της Ελληνικής πλευράς να αμυνθεί στις Βουλγαρικές αξιώσεις με τη βοήθεια της μητρόπολης. Οι εξαρχικοί του Κάτω Νευροκοπίου διεκδίκησαν το ναό του Αγίου Δημητρίου. Το 1899 οι εξαρχικοί προκάλεσαν επεισόδια για τον έλεγχο του ναού και η Οθωμανική διοίκηση αποφάσισε να αναστείλει τη λειτουργία του. Το Πάσχα του 1901 οι Οθωμανική διοίκηση επέτρεψε την επαναλειτουργία του ναού με τη συμφωνία της εναλλάξ λειτουργίας σε ελληνικά και βουλγαρικά, αλλά το Πάσχα του 1902 λόγω της συνέχισης των επεισοδίων, ο ναός ξανάκλεισε. Την επόμενη χρονιά, Βούλγαροι κομιτατζήδες ανέλαβαν ένοπλη δράση στην περιοχή προκειμένου να τρομοκρατήσουν τους Ελληνικούς πληθυσμούς. Τότε δολοφονήθηκε και ο δάσκαλος Θωμάς Παπαγεωργίου.

Τον Οκτώβριο του 1903 με πρωτοβουλία του μητροπολίτη Δράμας, ο ναός του Αγίου Δημητρίου λειτούργησε ξανά, ενόψει της γιορτής του ομώνυμου Αγίου με συμμετοχή πατριαρχικών και εξαρχικών. Ανήμερα του Αγίου Δημητρίου όμως, ένοπλη ομάδα 30 κομιτατζήδων επιτέθηκαν στο ναό και συνέλαβαν τους Έλληνες εκκλησιαστικούς επιτρόπους Ιωάννη Ζαφειρίου, Νικόλαο Γερμανό, το γιο του Γεώργιο Γερμανό και το δάσκαλο Κωνσταντίνο Χρηστίδη, τους οποίους εκτέλεσαν. Την παραμονή των Χριστουγέννων του 1906, σώμα 300 κομιτατζήδων περικύκλωσαν το Κάτω Νευροκόπι και μετά από τρίωρη επίθεση δολοφόνησαν τους Έλληνες προύχοντες.

Ο ελληνικός στρατός μπήκε στη κωμόπολη στις 4 Ιουλίου του 1913. Τα επόμενα χρόνια, και μετά τις ανταλλαγές πληθυσμών, στο Κάτω Νευροκόπι κατέφυγαν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Ανατολική Θράκη. Οι μουσουλμάνοι κάτοικοι μετανάστευσαν στην Τουρκία σύμφωνα με την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών ενώ, μέχρι το 1932, 324 εξαρχικές οικογένειες μετανάστευσαν στη Βουλγαρία.

Την 1η Απριλίου του 1927 η κωμόπολη μετονομάστηκε από Ζύρνοβο σε Κάτω Νευροκόπι.

Published in ΙΣΤΟΡΙΑ

Ιστορία Σμιλευμένη σε Μάρμαρο

Ρένα Τριανταφυλλίδου

Α΄ ΕΚΔΟΣΗ

Δράμα 2009

Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Δράμας

 

Πρόλογος

Τα αγάλματα και τα μνημεία, πέρα από έργα τέχνης, αποτελούν ιστορικές μαρτυρίες λαμπρών και ένδοξων σελίδων του Ελληνικού έθνους. Σημείο εναπόθεσης δάφνινων στεφανιών, από τις νεότερες γενιές, ως ένδειξη φόρου τιμής στους μάρτυρες, ήρωες, αγωνιστές και υπερασπιστές των ιδανικών της φυλής μας. Ξυπνούν μνήμες, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της μαρτυρικής ελληνικής γης. Μας υπενθυμίζουν το ιερό μας χρέος να είμαστε θεματοφύλακες της Ελευθερίας, που με τόσους κόπους και θυσίες αποκτήθηκε, στο πέρασμα των αιώνων. Τα αγάλματα και τα μνημεία αποτελούν αδιάψευστους μάρτυρες και τεκμήρια του πολιτισμού των λαών σε κάθε ιστορική περίοδο.
Μέσα από το λεύκωμα αυτό επιχειρείται μια καταγραφή των σημαντικότερων ιστορικών περιόδων της περιοχής μας, λαμβάνοντας ερεθίσματα από τα ιστορικά αγάλματα και μνημεία, που φιλοτεχνήθηκαν από καταξιωμένους γλύπτες και κοσμούν τους κήπους και τα πάρκα της πόλης μας.
Αναλύονται οι ιστορικές εξελίξεις κάθε χρονικής περιόδου και παρουσιάζεται το έργο και η προσωπικότητα κορυφαίων αγωνιστών που προσέφεραν τα μέγιστα στον τόπο μας.
Από την καταγραφή αυτή δε θα μπορούσαν να απουσιάζουν και τα καλλιτεχνικά αγάλματα που κοσμούν την πόλη και το νομό μας. Τα περισσότερα απ’ αυτά βρίσκονται στον «Κήπο των αγαλμάτων» στη Νομαρχία Δράμας και αποτελούν καλλιτεχνική κληρονομιά του θεσμού «Καλλιτεχνικός Μάιος» που διοργανώνει η Ν.Α. Δράμας.
Ευχαριστώ θερμά όλους όσοι βοήθησαν στην ολοκλήρωση αυτής της προσπάθειας. Τον καταξιωμένο Δραμινό, εκπαιδευτικό και συγγραφέα, κ. Χατζηθεοδωρίδη Βασίλη, και την καθηγήτρια Φιλόλογο κ. Σταυρίδου Θάλεια, για τη διόρθωση των κειμένων. Το Δραμινό καλλιτέχνη, κ. Αθανασίου Στέλιο, που φιλοτέχνησε το οπισθόφυλλο του Λευκώματος.  Τους γιούς μου, αλλά και τους φίλους μου, για την ηθική τους υποστήριξη.
Τέλος, ευχαριστώ θερμά το Νομάρχη Δράμας κ. Κώστα Ευμοιρίδη, και το Νομαρχιακό Συμβούλιο, που στήριξε την προσπάθεια προχωρώντας στην έκδοση του Λευκώματος.

 

Ρένα Τριανταφυλλίδου
Δημοσιογράφος

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1ο

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ

Ιστορική εξέλιξη της Μακεδονίας

Η προσφορά της Μακεδονίας στην Ιστορία του παγκόσμιου πολιτισμού και στην εξάπλωση του ελληνικού πνεύματος είναι αξιοσημείωτη. Στη μακρόχρονη ιστορική διαδρομή της Μακεδονίας, συναντάμε λαμπρές σελίδες αγώνων, ηρωισμού, πολιτισμού, δράσης, καταστροφών, νικών και δόξας. Μια πολύπαθη διαδρομή από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας.
Ο μακεδονικός χώρος είναι γεμάτος από αρχαιολογικά ευρήματα αλλά και μνημεία, όλων των εποχών, που μαρτυρούν το πλούσιο ιστορικό και πνευματικό παρελθόν του. Υπάρχουν ενδείξεις που μας βεβαιώνουν για την ανθρώπινη παρουσία στο χώρο της Μακεδονίας, από την παλαιολιθική και τη νεολιθική εποχή, ακόμη. Υποστηρίζεται ότι η Μακεδονία είναι η κατοικία των πρώτων ανθρώπων που έζησαν στον ελλαδικό χώρο, καθώς και των Πρωτοελλήνων..
Η αρχαιολογία, η ιστορία, η γλωσσολογία και άλλες πηγές βεβαιώνουν ότι η ευρύτερη Δυτική και Άνω Μακεδονία είναι η αρχαία κοινή κατοικία των Πρωτοελλήνων.
Το 2000 - 1900 π.Χ. στη διάρκεια του μεγάλου μεταναστευτικού κύματος των ελληνικών φύλων, οι Ίωνες, οι Αιολείς, οι Αχαιοί κ.ά. κινήθηκαν προς τα νότια, ενώ στη Μακεδονία παρέμειναν οι Μακεδνοί.
Κατά τη μυθολογία, ο γενάρχης των Μακεδόνων ήταν γιος του Δία. Μητέρα του ήταν η Θυία, κόρη του Δευκαλίωνα, αδελφή του Έλληνα. Κύριος θεός των Μακεδόνων ήταν ο Ζευς Ύψιστος, μυθικός ήρωάς τους ο Ηρακλής, στους οποίους ήταν αφιερωμένες πολλές μακεδονικές πόλεις και ιερά.

Οι βασιλείς των Μακεδόνων

Ως ιδρυτής του κράτους των Μακεδόνων αναφέρεται ο Περδίκας Α΄. Αυτός στο πρώτο μισό του 7ου αι. π.Χ. εγκατέστησε την πρωτεύουσά του στις Αιγές, τη σημερινή Βεργίνα. Από εκεί οι Μακεδόνες άρχισαν να απλώνονται στην Εορδαία, έπειτα προς τη Βοττιαία, την Πιερία και την Αλμωπία.
Ο γιος του Περδίκα Α΄, ο Αργαίος, (7ος π.Χ.) καθώς και οι διάδοχοί του, Φίλιππος Α΄ (640–602 π.Χ.) και Αέροπος (602–576 π.Χ), απέκρουσαν συχνές επιδρομές Ιλλυριών και άλλων βαρβάρων.
Στη συνέχεια βασίλευσαν ο Αλκέτας (6ος αι. π.Χ.) και ο Αμύντας Α΄ (6ος- 5ος αι. π.Χ.). Τότε οι Μακεδόνες περνώντας τον Αξιό έφθασαν ως τα όρια της Χαλκιδικής.
Οι κατακτήσεις του Αλεξάνδρου Α΄ στις πρώτες δεκαετίες του 5ου αι. π.Χ. διεύρυναν περισσότερο τη Μακεδονία.  Ο Αλέξανδρος Α΄ ήταν εκείνος που πληροφόρησε στις Πλαταιές τους Έλληνες του Νότου για τα σχέδια του Ξέρξη, παρόλο που αναγκάστηκε να τον ακολουθήσει στην εκστρατεία του κατά των Ελλήνων.  Για το λόγο αυτό, οι τελευταίοι τού έστησαν και ανδριάντα στους Δελφούς.  Ο ίδιος έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Ο Περδίκας Β΄ (5ος αι. π.Χ.) συμμάχησε με τους Αθηναίους κατά της Αμφίπολης. Γενικά, η βασιλεία του Περδίκα Β΄ ήταν γεμάτη ταραχές. Από τη μια οι δυσχέρειες που του δημιούργησαν οι διάφοροι άρχοντες της Μακεδονίας, μεταξύ των οποίων και ο αδελφός του Φίλιππος, σχετικά με τον προσδιορισμό της εξουσίας, και από την άλλη ο ανταγωνισμός μεταξύ Μακεδονίας και Αθηνών για τον έλεγχο της περιοχής του κάτω Στρυμόνα έφεραν στο κράτος μια γενική αναταραχή, που αποδεικνύεται και από την ελάττωση της κοπής νομισμάτων.
Ο νόθος γιος και διάδοχος του Περδίκα Β΄, ο Αρχέλαος Α΄, (τέλη 5ου- αρχές 4ου αι. π.Χ.) δε συνάντησε τις δυσκολίες του πατέρα του, τουλάχιστον ως προς τις σχέσεις του με τους Αθηναίους, έπειτα από την καταστροφή των τελευταίων στις Συρακούσες. Στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του αντιμετώπισε μια αποστασία της Πύδνας, εύκολα όμως κατάφερε να την καταπνίξει.
Ο Αρχέλαος προχώρησε σε μια πλατιά μεταρρύθμιση: χώρισε τη χώρα σε περιφέρειες πόλεων. Μετέφερε την πρωτεύουσα στην Πέλλα, που τότε επικοινωνούσε με τη θάλασσα, και τη διακόσμησε με μεγαλόπρεπα οικοδομήματα. Επίσης οργάνωσε στρατιωτικά το κράτος του περισσότερο από κάθε άλλον προκάτοχό του. Γενικά, ο Αρχέλαος έδωσε στο Μακεδονικό βασίλειο μια εκπληκτική για την εποχή εκείνη λάμψη. Μετά τη δολοφονία του άρχισε μια περίοδος όλο ταραχές που κράτησε ως τα χρόνια της βασιλείας του Φιλίππου Β΄ που οδήγησε τη Μακεδονία στο μεγαλείο της.
Ο Φίλιππος Β΄ τον 4ο αι. π.Χ., και συγκεκριμένα το 358-336 π.Χ., δημιούργησε ενιαίο Μακεδονικό κράτος και ανέπτυξε θαυμαστή στρατιωτική οικονομική και διπλωματική δραστηριότητα. Ταυτόχρονα έβαλε σκοπό της ζωής του να ενώσει όλες τις ελληνικές πόλεις και έπειτα να εκστρατεύσει εναντίον των Περσών. Κυρίευσε χωρίς μάχη τη Θεσσαλία και τη Φωκίδα. Η Αθήνα και η Θήβα, που αντιστάθηκαν, νικήθηκαν στη Χαιρώνεια το 338 π.Χ.  Το 337 π.Χ. ο Φίλιππος ίδρυσε στην Κόρινθο  το «Κοινό των Ελλήνων». Ενώ όμως ονειρευόταν να γίνει αρχιστράτηγος όλων των Ελλήνων, δολοφονήθηκε το 336 π.Χ..
Στο θρόνο τον διαδέχθηκε ο γιος του Αλέξανδρος Γ΄, που μέσα σε 13 χρόνια, έφθασε αήττητος στα βάθη της Ασίας. Ίδρυσε πόλεις, διέδωσε τον ελληνικό πολιτισμό, άλλαξε την πορεία της Ιστορίας και ονομάστηκε Μέγας από όλους τους λαούς της γης.
Ο πρόωρος θάνατός του ανέκοψε το έργο του. Οι εμφύλιοι πόλεμοι ανάμεσα στους διαδόχους του εξασθένησαν το Μακεδονικό κράτος,  με αποτέλεσμα να γίνει εύκολη λεία στις ρωμαϊκές λεγεώνες.
Οι Ρωμαίοι, μετά τη νίκη τους επί των Καρχηδονίων, άρχισαν την κατάκτηση της ελληνικής χερσονήσου. Την εποχή εκείνη βασίλευε στη Μακεδονία ο Φίλιππος Ε΄ (221–179 π.Χ.) που αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει μόνος του τους Ρωμαίους, αφού πολλοί νότιοι Έλληνες είχαν συμμαχήσει μαζί τους. Μετά τη μακεδονική ήττα στις Κυνός Κεφαλές (197 π.Χ.), και ενώ ετοιμαζόταν για το νέο αγώνα του κατά των Ρωμαίων, πέθανε. Τον διαδέχθηκε στο θρόνο ο γιος του Περσέας (179-168 π.Χ.) που συνέχισε τις ετοιμασίες του για το πόλεμο κατά των Ρωμαίων. Επειδή όμως δεν είχε ικανότητες και οι άλλοι Έλληνες δε βοήθησαν, απέτυχε. Έπειτα από τη μάχη της Πύδνας στην οποία νικήθηκε (168 π.Χ.) οι Ρωμαίοι έγιναν κύριοι της Μακεδονίας που χωρίστηκε σε τέσσερις επαρχίες (μερίδες) ανεξάρτητες μεταξύ τους. Οι περισσότεροι θησαυροί μεταφέρθηκαν στη Ρώμη, όπως και οι πιο ονομαστοί πολίτες της.
Η προσπάθεια του Ανδρίσκου από το Αδραμύτιο, που ισχυρίστηκε ότι ήταν γιος και διάδοχος του Περσέα, να καταλάβει τη Μακεδονία απέτυχε (148 π.Χ.) και τότε ο Ρωμαίος στρατηγός Μέτελλος μετέτρεψε τη χώρα σε ρωμαϊκή συγκλητική επαρχία, που αποτέλεσε μάλιστα το ορμητήριο των Ρωμαίων για τις επόμενες κατακτητικές επιχειρήσεις τους.
Οι Ρωμαίοι εκμεταλλεύτηκαν τη Μακεδονία τόσο από οικονομική άποψη όσο και με τη χρησιμοποίηση των κατοίκων της στο στρατό.


Η Μακεδονία τη βυζαντινή εποχή

Στα βυζαντινά χρόνια ο όρος Μακεδονία διευρύνεται, για να περιλάβει στα όριά του συχνά και ολόκληρη τη Δυτική και Βόρεια Θράκη (μαζί Ανατολική Ρωμυλία) στη σημερινή Βουλγαρία, τη Βόρεια Ήπειρο και την Αλβανία.
Αν και ο Ιουστινιανός φρόντισε να προστατεύσει την περιοχή με μια σειρά από αμυντικά φρούρια, που επεκτείνονταν από την Ήπειρο ως την Κωνσταντινούπολη, οι ασταμάτητες επιδρομές των βαρβαρικών λαών, δημιουργούσαν συνεχώς προβλήματα. Ιδιαίτερα επικίνδυνοι ήταν οι Βούλγαροι (10ος- 11ος αι.).
Στο τέλος του 11ου αι. οι Νορμανδοί κυρίευσαν ένα σημαντικό μέρος της περιοχής. Διώχθηκαν σύντομα από τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό (1182-1222), για να επιστρέψουν, όμως, έναν αιώνα αργότερα και να προχωρήσουν έως τη Θεσσαλονίκη, την οποία και κυρίευσαν για λίγο, έπειτα από επίθεση από ξηρά και θάλασσα.
Μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους (1204) η Μακεδονία δόθηκε στο Βονιφάτιο το Μομφερατικό, που έκανε πρωτεύουσά του τη Θεσσαλονίκη. Εσωτερικές θρησκευτικές διενέξεις των Φράγκων και συχνές επιδρομές Βουλγάρων και Σέρβων έφεραν το κράτος σε χαώδη κατάσταση.
Εκμεταλλευόμενος τις καταστάσεις αυτές ο δεσπότης της Ηπείρου, Θεόδωρος Άγγελος Κομνηνός, κυρίευσε ένα τμήμα της Δυτικής Μακεδονίας στην αρχή (1215) και έπειτα ολόκληρη τη Μακεδονία, και την προσάρτησε στο βασίλειο της Ηπείρου (1222).  Ακολούθησε μια σειρά από αγώνες για την κατοχή της Μακεδονίας, με την αυτοκρατορία της Νίκαιας που έληξε το 1246 με την επικράτηση του Ιωάννη Βατάτζη (1222-1254), αυτοκράτορα της Νίκαιας, ο οποίος έκανε την Μακεδονία επαρχία του κράτους του.
Μετά την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης από το Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο, η Μακεδονία προσαρτήθηκε στη Βυζαντινή αυτοκρατορία (1261), αλλά η ταλαιπωρία της συνεχίστηκε με τις επιδρομές των γειτόνων εναντίον της.


Η Μακεδονία επί τουρκοκρατίας

Ως το 1430 που η Μακεδονία κατακτήθηκε από τους Τούρκους, διάφορες περιοχές της λεηλατήθηκαν, κατά καιρούς, από Καταλανούς, Σέρβους και Βουλγάρους.
Η Τουρκοκρατία άρχισε με τη σταδιακή κατάληψη των διαφόρων περιοχών της Μακεδονίας. Η αρχή έγινε με την κατάληψη της Αδριανούπολης (1361) και έπειτα της Φιλιππούπολης (1363), για να ολοκληρωθεί το 1430 με την κατάληψη της Θεσσαλονίκης.
Οι εξεγέρσεις των Ελλήνων της περιοχής ανάγκασαν στη συνέχεια τους Τούρκους να διαιρέσουν τη Μακεδονία σε αρματολίκια, για ν’ αντιμετωπίσουν τη δράση των κλεφτών.  Γνωστοί αρματολοί και κλέφτες της περιόδου είναι ο Ζήδρος και ο γιος του, Φώτης, ο Τότσκας, ο Γιάννης Φαρμάκης, ο Νίκος Τσάρας, ο Ρομφέης, ο Γιάννης Τσακνάκης, ο Ζιάκας, ο Καρατάσιος κ.ά.
Οι αρματολοί και κλέφτες του Ολύμπου αργότερα εμπόδισαν τον Αλή Πασά να επεκταθεί και προς τη Μακεδονία, εκτός από την περίπτωση του 1804, όταν τα στρατεύματά του κατόρθωσαν να κυριεύσουν τη Νάουσα και τη Βέροια.
Η περιοχή της Δράμας κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς περί το 1383.

 

Published in ΙΣΤΟΡΙΑ
ΔΗΜΟΣ ΔΡΑΜΑΣ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ ΔΟΞΑΤΟΥ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ ΠΑΡΑΝΕΣΤΙΟΥ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ ΠΡΟΣΟΤΣΑΝΗΣ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ Κ. ΝΕΥΡΟΚΟΠΙΟΥ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

© 2018 Destanea. All Rights Reserved. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: ΡΕΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΟΥ | ΑΙΓΑΙΟΥ 4 ΔΡΑΜΑ, 66100 | 6932416400 - eirtrian@otenet.gr