rena

rena

Είναι ο τάφος Μακεδονικού τύπου . Δρόμος με παρειές και κλίμακα οδηγεί στον κτιστό καμαροσκέπαστο προθάλαμο. Ακολουθεί θάλαμος λαξευμένος στο φυσικό έδαφος. Στο εξωτερικό τοίχο του προθαλάμου και στον θάλαμο σώζονται σε αποσπασματική κατάσταση τοιχογραφίες. Από το θάλαμο σώζεται το κάτω μέρος των πλάγιων τοίχων με τις τρείς κλίνες οι οποίες έχουν λαξευθεί στο φυσικό έδαφος και επιχρισθεί με λευκό κονίαμα. Μολονότι συλημένος ο τάφος διέσωσε ένα μέρος από τα ταφικά κτερίσματα [αγγεία , κοσμήματα και νομίσματα ]από τα οποία χρονολογείται στο 2 αιώνα π.χ .

 

Θα επανέλθω για μια ακόμη φορά στο θέμα του τάφου της οδού Τροίας. Ένα μνημείο, που αποτυπώνει την ιστορία τριών αιώνων της Δράμας και της περιοχής της. Ένα μνημείο που ιστορεί ανάγλυφα της Ελληνιστικής εποχής της Δράμας (3ος -1ος π.Χ. αιώνες). Ένα μνημείο από το οποίο αντλούμε ασφαλείς πληροφορίες για τον πολιτισμός, τη θρησκεία και την οικονομία της Δράμας στα ελληνιστικά χρόνια.
Δυστυχώς το μνημείο αυτό, κόσμημα για την περιοχή μας, μένει κατάκλειστο εδώ και μερικά χρόνια με κίνδυνο να καταστραφούν οι τοιχογραφίες του από την απουσία συντήρησής του και δεν είναι μόνο τούτο το κακό. Μένει απροσπέλαστο σ’ όλους εκείνους τους Δραμινούς, αλλά και τους ξένους, κυρίως τη μαθητιώσα νεολαία, που επιθυμούν να γνωρίσουν την τοπική ιστορία. Ευρισκόμενο στην περιοχή Varos (λέξη ουγγρική που σημαίνει κωμόπολη, προάστιο) είχε προσελκύσει εδώ και αιώνες το ενδιαφέρον των αρχαίων Ηδωνών, των Ρωμαίων, των Βυζαντινών, αλλά και των Τούρκων λόγω κλίματός του αποκαλύφθηκε τυχαία τον Απρίλιο του 1976 κατά την εκσκαφή θεμελίων για την ανέγερση οικοδομής Δυστυχώς κατά την είσοδο αρχαιολόγων στο χώρο του μνημείου αποκαλύφθηκε ότι είχε συληθεί σε ανύποπτο χρόνο.
Παρά ταύτα τα εναπομείναντα κτερίσματα μιλούν εύγλωττα για τη σπουδαία σημασία του για τον τοπικό πολιτισμό και την οικονομία του.
Για κάποιο διάστημα μετά την συντήρησή του κατέστη προσβάσιμο. Ο υπογράφων είχε την τύχη να ξεναγήσει τους συνέδρους του πρώτου καρδιολογικού συνεδρίου, που διεξήχθη πριν χρόνια στην πόλη μας, αλλά και είχε καθιερώσει στα πλαίσια διδασκαλίας της ιστορίας όσο υπηρετούσε στη δημόσια εκπαίδευση, να ξεναγήσει τους μαθητές του.
Κάποια στιγμή διαπιστώθηκε η ανάγκη συντήρησης του, η οποία, δυστυχώς, δεν πραγματοποιήθηκε ακόμη. Έκτοτε το μνημείο μένει κατάκλειστο.
Πώς θέλουμε λοιπόν να αναπτύξουμε ποιοτικό τουρισμό σε μια περιοχή που βομβαρδίζεται από την αλματώδη αύξηση της ανεργίας και παράλληλα τη μετανάστευση να παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις;
Τι έγινε λοιπόν εκείνη η προσπάθεια για τη συντήρησή του και η κατ’ επέκταση λειτουργία του;
Μήπως κοντά στις άλλες συμφορές που βρήκαν τη Δράμα τα τελευταία χρόνια, προστέθηκε κι αυτή;
Ως πότε αυτή η πόλη θα σέρνει τα ράκη της δυστυχίας της;
Τι λένε οι κρατούντες γι’ αυτήν την κατάντια μας;
Ως πού θα πάει ο κατήφορος;
Μήπως πρέπει να αφυπνιστούμε;
Γιατί δε νομίζω πως είμαστε παιδιά ενός κατώτερου θεού.
Ας αφήσουμε τους βερμπαλισμούς και τις φρυγανώδεις εκδηλώσεις. Η μοίρα του τόπου, αυτού που ευλόγησε ο Μεγαλοδύναμος πλουσιοπάροχα, μπορεί ν’ αλλάξει. Και η αλλαγή θα έρθει, αν εμείς παύσουμε να καθεύδουμε. Καιρός να ξυπνήσουμε από τον λήθαργο, στον οποίο πέσαμε με δική μας βούληση, και να γίνουμε διεκδικητικοί. Μόνο έτσι θ’ αλλάξουμε τη μοίρα μας, Δε μας ταιριάζει άλλη μιζέρια. Αρκετός ο κατήφορος. Δεν τον αξίζουμε! Αλλά μ’ ακούει κανείς;!!!
Του κ. Γ.Κ. Χατζόπουλου τ. Λυκειάρχη

MOYSEIO 4

Ένα ζωντανό μνημείο της πίστεως μας
Το Μουσείο Εκκλησιαστικής Τέχνης την Ιεράς Μητροπόλεως Δράμας ανεγέρθη από τον Μακαριστό Μητροπολίτη Δράμας κυρό Διονύσιο και εγκαινιάστηκε το Νοέμβριο του 1999 από τον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κυρό Χριστόδουλο.
Δεν μπορούμε να το αποκαλέσουμε καθαρά Μουσείο, γιατί σένα μουσείο συνήθως βλέπουμε αριστουργήματα τέχνης, ενώ μέσα στο Μουσείο Εκκλησιαστικής Τέχνης της Ιεράς Μητροπόλεως Δράμας, υπάρχουν ζωντανά μνημεία πίστεως. Είτε είναι Εικόνες, είτε είναι Σκεύη, δεν έχουν χάσει τη λατρευτική τους αξία και χάρτη που είχαν, δια των μυστηρίων που τελούνταν μ’ αυτά. Οι Εικόνες και τα Ιερά Σκεύη μπορούν και σήμερα να χρησιμοποιηθούν στη λατρεία, και ταυτόχρονα μπροστά στις Εικόνες μπορούμε να ξανά προσευχηθούμε και να ζητήσουμε από το Θεό, ότι μας λείπει, αλλά και να τον ευχαριστήσουμε για ότι μας έδωσε και να τον δοξολογήσουμε.
Όλα αυτά τα Ιερά αντικείμενα, συγκεντρώθηκαν από τις Εκκλησίες της πόλεως και της ευρύτερης περιοχής, από τον Μακαριστό Μητροπολίτη Διονύσιο, και μετά από την κατάλληλη συντήρηση και καθαρισμό, από ειδικούς επιστήμονες, εκτέθηκαν για να μπορούν οι πιστοί να τα επισκέπτονται, να τα θαυμάζουν και να τα προσκυνούν.
Επισκέπτες – προσκυνητές από την περιοχή μας αλλά και εκτός νομού, ακόμη και από το εξωτερικό, επισκέπτονται το Μουσείο για να θαυμάσουν από κοντά τα μνημεία της πίστεως μας, αλλά και της ελληνικότητας μας.

MOYSEIO 5

Διάσωση της Ιερής μας κληρονομιάς
Να σημειωθεί ότι τα περισσότερα από τα Ιερά Κειμήλια που φυλάσσονται στο χώρο, ήταν σε πολύ κακή κατάσταση, κι αν δεν γινόταν η συντήρηση τους, θα είχαν καταστραφεί πλήρως. Με την προσπάθεια αυτή διασώθηκε ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της Ιερής μας κληρονομιάς. Το υπόλοιπο χάθηκε από τη βαρβαρότητα των κατακτητών, των προηγούμενων αιώνων, που ρήμαξαν και κατέστρεψαν τις Εκκλησίες μας.
Στο διάβα των αιώνων, οι προπάτορες μας, με τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα τους, λάτρευαν τον Άγιο Θεό μας, και είτε ήταν υπό την κατοχή των Τούρκων ή των Βουλγάρων, δεν έχαναν την πίστη τους και δημιουργούσαν, παρόλη τη φτώχια τους, αριστουργήματα τέχνης και πίστεως. Δυστυχώς, η αγριότητα των πολλών κατακτητών, αλλά και κάποιων που καπηλεύτηκαν τα Ιερά Μνημεία της Πίστεως μας, συνέβαλε στο να μην μπορέσουν να διασωθούν όλα. Ωστόσο έχουν διασωθεί πάρα πολλά και όλα βρήκαν τη θέση τους στο πενταόροφο κτήριο που ανέγειρε η Ιερά Μητρόπολη Δράμας, δίπλα στο Μητροπολιτικό Μέγαρο.
Ο Μακαριστός Μητροπολίτης Διονύσιος περιδιαβαίνοντας όλους τους Ιερούς Ναούς της Μητροπόλεως μας, έβλεπε αυτές τις παλαιές Εικόνες και τα Ιερά Σκεύη, που ήταν παλαιά και βρισκόταν σε αχρησία, και προκειμένου αυτά να μην αφανιστούν από τη φυσική φθορά του χρόνου, τα συγκέντρωσε, τα συντήρησε, τα διαφύλαξε και τα πρόβαλε στον κόσμο, ως μια πτυχή της εκκλησιαστικής μας ιστορίας.
Να σημειώσουμε ότι μέσα στα Ιερά αυτά Κειμήλια βρίσκονται και εικόνες που έφεραν μαζί τους οι πρόσφυγες από τον Πόντο τη Μικρά Ασία κ.α.. Όταν ήρθαν οι πρόσφυγες, κυνηγημένοι από τους Τούρκους, ως θησαυρό τους εννοούσαν και είχαν τα εικονίσματα τους, τα οποία και μετέφεραν μαζί τους στην πατρίδα. Αυτά είχαν μεγαλύτερη αξία γι’ αυτούς, από οποιοδήποτε άλλο υλικό αγαθό.

MOYSEIO 2

Ανεκτίμητος ο θησαυρός της πίστεως μας
Ο Αρχιμανδρίτης Γεράσιμος μας ξενάγησε στους 5 ορόφους του Εκκλησιαστικού Μουσείου, και πραγματικά μείναμε έκθαμβοι από όσα αντικρίσαμε.
Στον πρώτο όροφο του Μουσείου κυρίως συναντάμε Εικόνες του 18ου αιώνα, ενώ στους επόμενους τέσσερις ορόφους συναντάμε Εικόνες, Σκεύη, Άμφια, ακόμη παλαιότερα και ακόμη ποιο εντυπωσιακά.
Χαρακτηριστικά εκθέματα του Μουσείου Εκκλησιαστικής Τέχνης είναι ο ήλιος της δικαιοσύνης με τον Χριστό, που μπαίνει πάνω από το βημόθυρο, που το βλέπουμε ακόμη και σήμερα σε ναούς της Κωνσταντινουπόλεως. Οι περισσότερες Εικόνες του 1ου ορόφου είναι του 18ου αιώνα και είναι λαϊκής τέχνης. Εικόνες όχι τόσο καθαρά Βυζαντινής Τεχνοτροπίας. Εντυπωσιακό είναι επίσης ένα μεγάλο βημόθυρο, διάτρητο σκαλιστό, επίχρυσο, με απεικόνιση πολλών Αγίων μορφών, αλλά και τα ξυλόγλυπτα λάβαρα, με αγιογραφίες διπλής όψεως.
Μια ιδιαίτερα χαρακτηριστική Εικόνα που δεν τη συναντάμε πλέον σε καμιά απεικόνιση, είναι η αποκεφάλιση του Ιωάννη του Προδρόμου, όπου απεικονίζεται ο δήμιος που κόβει το κεφάλι του Ιωάννη του Προδρόμου, να το εναποθέτει στο δίσκο της Σαλώμης, ενώ το σώμα του Ιωάννη του Προδρόμου να κείτεται στο έδαφος πλημμυρισμένο στα αίματα. Αυτή η απεικόνιση, στη Βυζαντινή Τεχνοτροπία απαγορεύεται, γιατί σκοπός της δεν είναι να τρομάξει τον πιστό, αλλά να εμπνεύσει.
Στον δεύτερο όροφο υπάρχει ένα από τα σημαντικότερα εκθέματα. Ένα λυτό βημόθυρο του 15ου αιώνα που απεικονίζει δύο μεγάλες μορφές της εκκλησίας μας. Την Παναγία και τον Αρχάγγελο Γαβριήλ στον ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Στην απεικόνιση αυτή ο Αρχάγγελος Γαβριήλ που δεν κρατά στα χέρια του κρίνο, απευθύνει το χαίρε στην Παναγία μας, η μορφή της οποίας είναι κατανυκτική.
Υπάρχουν επίσης εικόνες τους 19ου αιώνα, στα χρώματα που συναντάμε κυρίως στο Άγιο Όρος. Εικόνες μοναδικού κάλου και αισθητικής.
Δύο Εικόνες, πραγματικά κοσμήματα της πίστεως μας, είναι οι Εικόνες της Παναγίας της Οδηγήτριας και του Κυρίου του Ευλογών. Και οι δύο του 13ου αιώνα, αυστηρής Βυζαντινής Τεχνοτροπίας, οι οποίες ήταν σε τέμπλο ναού της περιοχής, και αποτελούν τα καλύτερα εκθέματα του Μουσείου.
Στο Μουσείο έχουμε την ευκαιρία να δούμε πλήρεις αρχιερατικές φορεσιές όλων των βαθμίδων της ιεροσύνης, αλλά και την ποιμαντική ράβδο του Πατριάρχου Αλεξανδρείας Σωφρονίου από το 1900.

MOYSEIO 1

Ένα πολύ σημαντικό έκθεμα είναι το πράσινο βιβλίο. Πρόκειται για την Αρχιερατική φυλλάδα, από την οποία διάβαζε στη Θεία Λειτουργία ο Άγιος μας ο Χρυσόστομος, ο από Δράμας Σμύρνης -που πριν από 100 χρόνια ήταν Μητροπολίτης στο θώκο μας- και σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο ως κειμήλιο και Ιερά παρακαταθήκη.
Στους επόμενους ορόφους συναντούμε Εικόνες καθολικής επίδρασης, του 19ου αιώνα, όπως αυτή που απεικονίζει την Αγία Τριάδα, αλλά και Ρωσικής τεχνοτροπίας. Μεγαλόπρεπες μορφές, με δυναμικές εκφράσεις. Εικόνες από προέρχονται από το τέμπλο κάποιου Ιερού Ναού της περιοχής μας. Θα δούμε επίσης ασημένια στέφανα με περίτεχνο διάκοσμο και δεκάδες άλλα εντυπωσιακά Ιερά λατρευτικά σκεύη. Όπως τα ξυλόγλυπτα σκεύη σε σχήματα εκκλησιών, τα αποκαλούμενα Άγια Ιερά Αρτοφόρια, όπου μέσα φυλάσσεται, για ολόκληρο το χρόνο, η Άγια Κοινωνία της Μεγάλης Πέμπτης. Το Αρτοφόριο είναι τοποθετημένο στο κέντρο της Ιεράς Τράπεζας κάθε εκκλησίας και αποτελεί το Ιερότερο σκεύος.
Τέλος μπορεί κανείς να δει πολλά Ιερά Αντιμήνσια, από το Πατριαρχείο, τα Ιεροσύλημα και από παλαιούς Μητροπολίτες της Επαρχίας μας, τα οποία καθαγιάζονται στα εγκαίνια του εκάστοτε Ιερού Ναού, και με τα οποία τελείται το μυστήριο της Θείας Λειτουργίας.
Το δυστύχημα στην όλη μοναδική αξιέπαινη και αξιόλογη προσπάθεια, είναι ότι δεν κρατήθηκαν, κατά τη συγκέντρωση τους, πληροφορίες για την προέλευσης. Έτσι σήμερα δεν γνωρίζουμε από πού προέρχονται όλα αυτά τα εκθέματα που αποτελούν έργα λατρείας και αναθήματα ευσεβείας, και εκτός από το θεολογικό και ιστορικό ενδιαφέρον τους, διακρίνονται για την καλλιτεχνική τους ποιότητα και αποτελούν αδιαμφισβήτητα έργα τέχνης.
Ρένα Τριανταφυλλίδου

 

IMGP3996

Το Λύκειο Ελληνίδων είναι ένας ζωντανός γυναικείος σύλλογος που καλύπτει όλους τους τομείς της κοινωνικής και εθνικής ζωής της Ελλάδας.
Το αντικείμενο του είναι διττό: απ’ τη μια μεριά η αναβίωση και η διατήρηση της εθνικής παράδοσης των χορών και των τοπικών ενδυμασιών, της μουσικής και των δημοτικών τραγουδιών, από την άλλη η επιθυμία να βοηθήσει στην εξέλιξη της γυναίκας Ελληνίδας και να προσφέρει κάθε δυνατή προστασία και ηθική υποστήριξη στη Μητέρα και στο παιδί.
Το Λύκειο των Ελληνίδων ιδρύθηκε το 1911 από την πρωτοπόρο του φεμινισμού στην Ελλάδα, τη γνωστή δημοσιογράφο Καλλιρρόη Παρέν, Πρόεδρο του συλλόγου μέχρι το 1940. Είναι τμήμα της διεθνούς Ομοσπονδίας των Λυκείων που εδρεύει στη Ζυρίχη. Το 1946 στην ιστορική πόλη της Δράμας μια ομάδα γυναικών μαζί με την αείμνηστη θεμελιώτρια Εξάρχου δημιούργησαν το παράρτημα του Λυκείου των Ελληνίδων με σκοπό να τονώσουν το ηθικό των κατοίκων που δοκιμάστηκαν πολύ απ’ τη διπλή κατοχή των Γερμανών και των Βουλγάρων. (Σε όλη την Ευρωπαϊκή Κοινότητα είναι γνωστό ότι από τη Δράμα άρχισε το 1941 η Εθνική Αντίσταση. Σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας της αυτή η μικρή μαρτυρική πόλη, που βρίσκεται στα βόρεια της Ελλάδας αποτέλεσε το σημείο έναρξης πολλών αγώνων για την ελευθερία και πλήρωσε ένα σημαντικό φόρο αίματος στο βωμό της Ευρώπης).
Το Λύκειο των Ελληνίδων Δράμας είναι ένα παράρτημα ανεξάρτητο από το «Λύκειο» της Αθήνας. Πέρα από τους κοινούς στόχους προσπαθεί να προσελκύσει ιδιαίτερα τη νεολαία και να της εμπνεύσει την αγάπη για τους Ελληνικούς δημοτικούς χορούς και τη μουσική που αποτελούν το συνδετικό κρίκο ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Είναι πεποίθηση του ότι οι εμπειρίες του παρελθόντος είναι μοναδικές για τη διαμόρφωση της εθνικής μας μνήμης και τη διατήρηση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.

IMGP3997

Λαογραφικό Μουσείο
Το Λ.Ε. Δράμας διαθέτει ιδιόκτητο κτίριο σε Μακεδονικό αρχιτεκτονικό ρυθμό στο οποίο λειτουργεί ως λαογραφικό Μουσείο. Σ’ αυτό υπάρχουν αυθεντικές φορεσιές απ’ όλη την Ελλάδα. Το όνειρο του ΔΣ είναι να τελειοποιηθεί το Μουσείο να γίνει ασφαλές και στη συνέχεια να προχωρήσουν στην παρουσίαση όλου αυτού του σπάνιου υλικού, που με κόπους και θυσίες χρόνων, συγκεντρώθηκε από τα στελέχη του Λυκείου Ελληνίδων, από ιδρύσεως του έως και σήμερα. Ήδη, έχουν δρομολογηθεί κάποια πράγματα, με την οικονομική στήριξη του κ. Μ. Τζίμα, όταν ήταν Υπουργός Μακεδονίας Θράκης. Πρόκειται για την τοποθέτηση νέων κουφωμάτων ασφαλείας, την τοποθέτηση συναγερμού, την κατασκευή ειδικής ράμπας για άτομα με ειδικές ανάγκες, ενώ σύντομα θα τοποθετηθεί ένα σύστημα εφίδρωσης το οποίο είναι απαραίτητο για όλο τον εξοπλισμό του μουσείου, και η κατασκευή του ανσασέρ, το κόστος του οποίου είναι ιδιαίτερα υψηλό.
Να αναφέρουμε επίσης ότι η Ν.Σ. κ. Χαραλαμπίδου Ελευθερία ευαισθητοποιημένη από τις διάφορες καταστροφές που επιφέρουν κάποια ασυνείδητα παιδιά στο κτίριο του λαογραφικού μουσείου, μερίμνησε ώστε να του δοθούν 5000 ευρώ, μέσω της Περιφέρειας ΑΜ-Θ, για την αποκατάσταση τους. Με τα χρήματα αυτά αντικαταστάθηκαν οι τζαμαρίες που έσπασαν και τοποθετήθηκαν εξωτερικές κάμερες για την προστασία του κτιρίου. Για τη καλύτερη προστασία του χώρου θεωρείται απαραίτητη η κατασκευή μιας καλή περίφραξης, ωστόσο, επειδή το κόστος είναι υψηλό, ακόμη δεν έχει κατασκευαστεί.
Τόσο η δημιουργία του Λυκείου, όσο και η συγκέντρωση του λαογραφικού υλικού απ’ όλη την Ελλάδα ξεκίνησε από την αείμνηστη Φ. Χαρμούση και συνεχίστηκε με το ίδιο ζήλο απ’ όλα τα μετέπειτα διοικητικά συμβούλια. Σήμερα θα λέγαμε ότι βρίσκονται πολύ κοντά στην υλοποίηση του ονείρου. Το λαογραφικό μουσείο δεν αποτελεί αποκλειστική υπόθεση του Λυκείου αλλά ολόκληρης της κοινωνίας της Δράμας. Κάτω από τη σκέπη του, μπορούν να βρουν στέγη όλοι οι πολιτιστικοί φορείς του νομού, ενώ το υπάρχον υλικό, σύμφωνα με το καταστατικό του, σε περίπτωση που το Λύκειο διαλυθεί, δεν περιέρχεται στην περιουσία του Λυκείου Αθηνών, αλλά στο Δήμο Δράμας, κι αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό, γιατί θα αποτελεί για παντοτινά πολιτιστική κληρονομιά όλων των Δραμινών.
Όπως ανέφερε η πρόεδρος του Λυκείου κ. Άννα Κονδυλάκη, όταν το μουσείο πάρει την τελική του μορφή, όλη αυτή η πολιτιστική κληρονομιά, θα μπορεί να είναι σε κοινή θέαση. Όλοι οι σύλλογοι θα μπορούν να φέρουν και να εκθέσουν στο χώρο αυτό, με τη δική τους επωνυμία, τις φορεσιές και κάθε άλλου είδους χρηστικά αντικείμενα διαθέτουν.

IMGP4001

Φάρος πολιτισμού
Το Λύκειο Ελληνίδων Δράμας αποτελείται από 300 μέλη, 19 εκ των οποίων αποτελούν το συμβούλιο του και από 360 χορευτές. Συγκαταλέγεται στα καλύτερα παραρτήματα του κεντρικού Λυκείου, χάρη στην αυξημένη δραστηριότητα που αγγίζει όλες τις πτυχές της ζωής, καθώς και στις αξιόλογες χορευτικές ομάδες του, που τιμούν την πόλη, όχι μόνο μέσα στην Ελλάδα, αλλά και σε όλο τον κόσμο.
Το Λ.Ε. δεν δραστηριοποιείται μόνο στην εκμάθηση παραδοσιακών χορών. Σημαντικό κομμάτι του αποτελούν οι εικαστικές τέχνες, αλλά και η χορωδία που διαθέτει. Το Λ.Ε. ήταν πρωτοπόρο και στον τομέα αυτό. Σήμερα δικοί του μαθητές, είναι καταξιωμένοι δάσκαλοι εικαστικών τεχνών, σε όλους τους συλλόγους τη Δράμας.
Αξίζει δε να σημειωθεί ότι όλο αυτό το μεγάλο έργο, έχει γίνει χωρίς ουσιαστική οικονομική βοήθεια από τους τοπικούς φορείς ή την πολιτεία. Βέβαια, τα τελευταία χρόνια, άρχισε να δείχνει ότι κάτι αλλάζει. Κι αυτό θα συμβάλει πολύ θετικά στην επιτάχυνση των εργασιών, για την επίτευξη του τελικού στόχου. Η όλη προσπάθεια, όλα αυτά τα χρόνια στηρίχθηκε στην οικονομική στήριξη των μελών του Συλλόγου- που βάζουν γερά το χέρι στην τσέπη- στη συνδρομή των μελών του Λυκείου και στη συνδρομή των 30 περίπου παιδιών και ενηλίκων, που φοιτούν στα διάφορα τμήματα του.
Το Λ.Ε. Δράμας είναι ένας υπηρέτης του πολιτισμό, ενάντια στην εκμηδένιση των ηθών και αξιών. Είναι ένας ζωντανός πολιτιστικός φάρος που μεταλαμπαδεύει στις νεότερες γενιές, τα ιδανικά και της αξίες της φυλής μας, για να μη λησμονήσουν ποτέ τις ρίζες τους.

IMGP4002

Παγκόσμιες διακρίσεις
Το Λ/Ε. έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμα φεστιβάλ και σε διαγωνισμούς. Ήδη από την αρχή το Υπουργείο Πολιτισμού της Ελλάδας, το έκρινε ικανό να εκπροσωπήσει τη χώρα μας στα διεθνή φεστιβάλ στο εξωτερικό.
Έτσι το 1970 και για πρώτη φορά έλαβε μέρος στο διαγωνισμό του Διεθνούς Φεστιβάλ της Ντιζόν στη Γαλλία και απέσπασε το «Collier Bronz»
Το 1971 το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας το επέλεξε για να εκπροσωπήσει τη χώρα μας στις «Γιορτές Πορτοκαλιού» στην Αμμόχωστο στην Κύπρο- στην ίδια διοργάνωση συμμετείχε επίσης το 1974- στο Φεστιβάλ της Best και στις «Γιορτές των Λουλουδιών» της Γενεύης όπου πήρε ένα δίπλωμα σε περγαμηνή.
Το 1973 συμμετείχε στο «Φεστιβάλ της Μπύρας» της Haguenau στη Γαλλία. Την ίδια χρονιά έκανε μια περιοδεία σε δώδεκα πόλεις της Γερμανίας όπου- χάρη σε κρατικές επιχορηγήσεις- μπόρεσε να δώσει παραστάσεις για τους Έλληνες ομογενείς.
Το 1976 έλαβε μέρος στο Διεθνές Φεστιβάλ του Tees-Side στην Αγγλία, όπου κέρδισε το τρίτο βραβείο χορού και το πρώτο βραβείο μουσικής.
Το 1977 στην Πολωνία κέρδισε το βραβείο του «hache d or¨(χρυσό) στο Tarnov και το βραβείο του Feuille or στη Zakopane.
Το 1978 συμμετείχε στο φεστιβάλ San Mateo του Oviedo και στο Valladolid στην Ισπανία.
Το 1979 έπειτα από πρόσκληση του Πανεπιστημίου Colubia της Ν. Υόρκης πήγε στις ΗΠΑ φιλοξενήθηκε από την Αρχιεπισκοπή Βορείου και Νοτίου Αμερικής και έδωσε 15 παραστάσεις στους φοιτητές και στους καθηγητές και 15 σε Ν. Υόρκη, Βοστόνη, Φιλαδέλφεια, Ουάσιγκτον. Αυτές τις παραστάσεις τις παρακολούθησαν εγκάρδια 200 ελληνόπουλα των ΗΠΑ.
Το 1981 έλαβε μέρος στις γιορτές του Saint –Die και του Ardois στη Γαλλία.
Το 1982 συμμετείχε για δεύτερη φορά στο Διαγωνισμό του Διεθνούς φεστιβάλ της Ντιζόν και κέρδισε το Collierd Argent (Αργυρίου)
Το 1983 έδωσε παραστάσεις στο Olten της Ελβετίας.
Το 1985 παρουσιάστηκε στο Lavandour της Γαλλίας
Το 1987 συμμετείχε στο Διεθνές Φεστιβάλ στην Palma της Μαγιόρκα.
Το 1989 έλαβε μέρος στα φεστιβάλ «Piasticci» και «Cavadi Tirreni» στην Ιταλία.
Το 1990 έλαβε μέρος στο «Θεατρικό φεστιβάλ της Μεσογείου» στην Ισπανία απ’ όπου απέσπασε τις καλύτερες κριτικές.
Το 1993 έδωσε παραστάσεις στα πλαίσια της Παγκόσμιας Έκθεσης στη Σιβηρία. Επίσης κέρδισε το βραβείο χορού στο Διαγωνισμό του Διεθνούς Φεστιβάλ στην Palma της Μαγιόρκα.
Το 1997, σε συνεργασία με το Λύκειο των Ελληνίδων του Παρισιού, συμμετείχε στο Παρίσι σε μια εκδήλωση της UNESCO αφιερωμένη στον εορτασμό των 50 χρόνων από την ίδρυση της UNICEF.
Τον Ιούλιο του 1998 συμμετείχε με την παιδική χορευτική του ομάδα στο Διαγωνισμό του Διεθνούς Φεστιβάλ Παιδικών Χορευτικών ομάδων στην Tulcae της Ρουμανίας απ’ όπου απέσπασε το «Poissond; or» (χρυσό Ψάρι).
Τον Σεπτέμβριο του ιδίου χρόνου έλαβε μέρος στο Διαγωνισμό του Διεθνούς Φεστιβάλ της Ντιζόν στη Γαλλία- μετά από πρόσκληση της οργανωτικής του Επιτροπής- και απέσπασε το 1ο βραβείο Αυθεντικότητας φορεσιάς, μουσικής και χορού (La Coup du Syndicat d initiative).
Τον Οκτώβριο του 1998 συμμετέχει στις πολιτιστικές εκδηλώσεις του 12ου Συνεδρίου Ορθοδόξων Εκκλησιών στο Σάο- Πάολο της Βραζιλίας αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις.
Τον Αύγουστο του 2000 η εφηβική χορευτική ομάδα πήρε μέρος στο Διεθνές Παιδικό Φεστιβάλ της Ουγγαρίας.
Το Φεβρουάριο του 2006 το Λύκειο συμμετείχε με την χορευτική του ομάδα στις εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν στην Σόφια της Βουλγαρίας στο πλαίσιο της έκθεσης των δραμινών προϊόντων. Επίσης το Λύκειο συμμετείχε στις εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν στην Βιέννη της Αυστρίας με τίτλο «Ελληνικό Φθινόπωρο», κατόπιν πρόσκλησης της Ελληνικής Πρεσβείας.
Το Λύκειο Ελληνίδων Δράμας συμμετείχε στο ταξίδι που πραγματοποίησε η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Δράμας στη Μάλτα την 25-28 Οκτωβρίου 2007, για την προώθηση Δραμινών προϊόντων και την ανάπτυξη τουρισμού της περιοχής μας. Απέσπασε τα χειροκροτήματα και τα συγχαρητήρια όλων, ενώ έλαβε ε νέου πρόκληση από την Ελληνίδα Πρέσβειρα της Μάλτας να συμμετάσχει στις εκδηλώσεις της 25ης Μαρτίου 2008 στην Μάλτα.
Να σημειωθεί δε ότι η συμμετοχή τους σε εκδηλώσεις ανά την Ελλάδα είναι πλείστες και όλες έχουν αποσπάσει τα κολακευτικότερα λόγια από τους διοργανωτές.

KONDYLAKH ANNA

(LEADER +) & παραγωγή CD ROM
Το Δεκέμβριο του 2006 υπογράφεται η τελική έγκριση για τη συμμετοχή του Λυκείου σε πρόγραμμα Leader 1431.
Το Μάρτιο του 2007 εγκρίνεται η συμμετοχή του Λυκείου στο πρόγραμμα του Υπουργείου Απασχόλησης και Κοινωνικής προστασίας με τίτλο «Ηλεκτρονικό Μουσείο» το οποίο υλοποιείται σε συνεργασία με τη ΝΕΠΟΤΑ Δράμας. Το ίδιο διάστημα, σε συνεργασία με την αναπτυξιακή εταιρεία Δράμας μπαίνει στο πρόγραμμα (LEADER +) που επιδοτείται από εθνικούς και κοινοτικούς πόρους και από δικούς μας πόρους.
Με το πρόγραμμα αυτό εμπλουτίζεται η ιματιοθήκη του με φορεσιές Μικρά Ασίας και ειδικότερα Καππαδοκίας, γυναικεία και ανδρική Σίλλης Ικονίου, Αστυπάλαιας Καρπάθου, Τρικέρι. Συγχρόνως εμπλουτίζεται η συλλογή του με παραδοσιακά μουσικά όργανα από όλες τις περιοχές της Ελλάδας και συγκεκριμένα με ακορντεόν, βιολί, τουμπερλέκια, κλαρίνο, Ποντιακή και Κρητική λύρα.
Στα πλαίσια αυτού του προγράμματος πραγματοποιήθηκε στα Κύργια Δράμας την 1η Σεπτεμβρίου η αναπαράσταση του Μικρασιάτικου γάμου «Σωκιανίδικου»
Επίσης το Λ.Ε. Δράμας έχει εκδώσει ψηφιακό δίσκο CD με τίτλο ΣΙΡΙΣ» με χορούς και τραγούδια από τις περιοχές Ηράκλειας Ποντισμένου και Ξηρότοπου Σερρών καθώς και CD ROM αποβλέποντας στην καταγραφή και παρουσίαση ήχου, εικόνας, λόγου όπως και στην γνωσιολογική αποτύπωση των χορών. Επίσης προχώρησε στην έκδοση του συλλογικού τόμου με τίτλο «ΧΟΡΕΥΤΙΚΑ ΕΤΕΡΟΚΛΗΤΑ» Εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα». Επιμέλεια: Ευάγγελος Αυδίκος, Ρένα Λουτζάκη, Χρήστος Παπακώστας. Το 2007 προχώρησε στην επανέκδοση του βιβλίου σε συνεργασία με τη ΔΕΚΠΟΤΑ Δράμας

Ένα από τα αρχαιότερα μοναστήρια της Μακεδονικής γης είναι και η Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή της Υπεραγίας Θεοτόκου της Εικοσιφοινίσσης.
Για αρκετούς αιώνες η ιστορία της Μονής Εικοσιφοινίσσης είναι άγνωστη. Αρχαιολογικές ενδείξεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι κατά τον 11ο αιώνα κτίστηκε ξανά το Καθολικό της Μονής. Η Μονή έγινε Σταυροπηγιακή με σιγίλια των Πατριαρχών Συμεών Τραπεζούντιου και Μαξίμου Γ΄, εξαρτήθηκε δηλαδή απευθείας από τον Οικουμενικό Πατριάρχη.
Η Μονή έζησε νέα εποχή ακμής όταν το 1472 σε αυτή εγκαταβίωσε ο παραιτηθείς Οικουμενικός Πατριάρχης Διονύσιος Α΄, ο οποίος με τη δράση και την περιουσία του της έδωσε πνοή ζωής. Για το λόγο αυτό ονομάστηκε δεύτερος κτίτορας της Μονής και η Εκκλησία τον ανακήρυξε Άγιο. Πατριαρχικά σιγίλια υπέρ της Μονής εξέδωσαν οι Οικουμενικοί Πατριάρχες: Ιερεμίας Α΄ (1544), Μητροφάνης Γ΄ (1567) και Ιερεμίας Β΄ ο Τρανός (1573). Το 1610 επισκέφθηκε τη Μονή ο Μητροπολίτης Μυρέων Ματθαίος, ο οποίος συνέγραψε τον Παρακλητικό Κανόνα της Παναγίας Αχειροποιήτου. Το 1798, μετά την πρώτη του Πατριαρχία, έμεινε ως εξόριστος στη Μονή ο μετέπειτα Εθνομάρτυρας και άγιος Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄.
Κατά την Τουρκοκρατία, η συμβολή της Μονής στη διατήρηση της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού υπήρξε ανεκτίμητη, ενώ κατά την ιστορική της διαδρομή καταστράφηκε πολλές φορές από Τούρκους και Βούλγαρους επιδρομείς. Στις 25 Αυγούστου 1507, οι Τούρκοι έσφαξαν 172 μοναχούς[5] της Μονής, διότι είχαν ενοχληθεί από τη δράση τους υπέρ της διατήρησης της ελληνικότητας του πληθυσμού της περιοχής. Τρία χρόνια μετά, 10 μοναχοί από την Ιερά Μονή Βατοπαιδίου Αγίου Όρους, ήλθαν στη Μονή για να την ανασυστήσουν.
Κατά την εποχή της Επανάστασης του 1821, η Μονή είχε καταστεί πνευματικό και εθνικό κέντρο της Ανατολικής Μακεδονίας και οι ηγούμενοί της είχαν στενή συνεργασία με τους ηγέτες της επαναστάσεως (Νίκος Τσάρας, Εμμανουήλ Παπάς) στη Βόρεια Ελλάδα. Η Μονή έπαθε σοβαρές ζημιές από σεισμό του 1829, αποτεφρώθηκε το 1854 και το 1864 επιδημία πανώλης αποδεκάτισε την αδελφότητά της. Μέχρι το 1843 λειτουργούσε εκεί σχολή, ονομαζόμενη Των Κοινών Γραμμάτων ή Ελληνική Σχολή, ενώ στις αρχές του 20ου αιώνα και λίγες δεκαετίες λειτούργησε και Γεωργική Σχολή με 3 γεωπόνους.
Ο Άγιος Προκόπιος μετέπειτα Μητροπολίτης Ικονίου, μετέβη στη Μονή το 1898 (τότε επίσκοπος Αμφιπόλεως) ως έξαρχος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με σκοπό την αποκατάσταση της ενότητας και της ειρήνης μεταξύ της μοναστικής αδελφότητας. Ο ίδιος αργότερα εξελέγη μητροπολίτης Ικονίου και μαρτύρησε το 1923 στη Μικρά Ασία.
Ο Άγιος Χρυσόστομος Μητροπολίτης Δράμας, μετέπειτα Σμύρνης όπου και μαρτύρησε, μερίμνησε ιδιαίτερα για την ηθική και υλική ενίσχυση της Ιεράς Μονής κατά την αρχιερατεία του στην Ιερά Μητρόπολη Δράμας που διήρκησε από το 1902 έως το 1910.
Στο σκευοφυλάκειο της Μονής ήταν αποθησαυρισμένα πολλά και σημαντικά κειμήλια, ενώ ιδιαίτερα αξιόλογη ήταν η βιβλιοθήκη της, η οποία πριν την καταστροφή από τους Βούλγαρους το 1917 αριθμούσε 1300 τόμους βιβλίων, από τα οποία τα 400 ήταν χειρόγραφες μεμβράνες. Τη Μεγάλη Δευτέρα 27 Μαρτίου 1917, ο Βούλγαρος κομιτατζής Πανίτσας, άρπαξε τα περισσότερα κειμήλια και τα μετέφερε στη Βουλγαρία, όπου φυλάσσονται μέχρι σήμερα στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο Σόφιας. Τον Ιούνιο του ιδίου έτους Βούλγαροι στρατιώτες ανάγκασαν τους μοναχούς να εγκαταλείψουν το Μοναστήρι. Το 1923 ο Διευθυντής του Βυζαντινού Μουσείου Αθηνών, καθηγητής Βυζαντινής Αρχαιολογίας Γεώργιος Σωτηρίου μετέβη στη Σόφια, για να ζητήσει την επιστροφή των κλαπέντων αντικειμένων (907 ιερά λατρευτικά αντικείμενα, 430 χειρόγραφους κώδικες, 467 αρχέτυπα, κ.ά.), αλλά επεστράφησαν μόνον 7. Στις 12 Ιουλίου 1943, οι Βούλγαροι σύμμαχοι των γερμανικών αρχών Κατοχής έβαλαν φωτιά και έκαψαν όλη τη Μονή. Ο τελευταίος ηγούμενος της Ιεράς ανδρώας Μονής Παναγίας Εικοσιφοινίσσης ήταν ο ιερομόναχος Γρηγόριος Κατσιβάκης, το 1956. Μετά το τέλος του Πολέμου προσπάθησε να κτίσει το Ηγουμενείο και ένα μικρό ξενώνα, ενώ το κύριο βάρος της εκ νέου ανοικοδόμησης και εγκαταβίωσης της Μονής ανέλαβε ο μακαριστός Μητροπολίτης Δράμας Διονύσιος (Κυρατσός), ο οποίος από το 1965 μέχρι και το θάνατό του μεριμνούσε προσωπικά για το ιστορικό αυτό μοναστικό καθίδρυμα.

Το όνομα της Μονής
Για το όνομα της Μονής υπάρχουν τρεις εκδοχές:
1.ο κτήτωρ της Μονής, άγιος Γερμανός, βρισκόταν σε ένα μέρος, μια μικρή όαση έξω από την ι. Μονή του Τιμίου Προδρόμου στους Αγίους Τόπους, όπου είχε είκοσι (20) φοίνικες, εκεί έλαβε εντολή από τον άγγελο της Θεοτόκου για την ανέγερση της Μονής και σε ανάμνηση της τοποθεσίας την ονόμασε «Παναγία η Εικοσιφοίνισσα».
2.ο γνωστός στιχουργός του 18ου αιώνα Καισάριος Δαπόντες την ονομάζει «Κοσσσυφινίτσα», γιατί κατά την παράδοση, ένας κόσσυφος (κοτσύφι) οδήγησε τον άγιο Γερμανό στο σημείο όπου αναβλύζει το Αγίασμα μέχρι και σήμερα κάτω από το παρεκκλήσιο της Αγ. Βαρβάρας.
3. ο ηγούμενος της Μονής Χρύσανθος το (1782) αναφέρει ότι ενώ ο άγιος Γερμανός, μετά την ανέγερση του μοναστηριού, αναζητούσε κατάλληλη σανίδα για να γίνει η εικόνα της Θεοτόκου. Εκείνη με θαυματουργικό τρόπο του πρόσφερε την μέχρι και σήμερα σωζόμενη εικόνα Της, που άστραφτε κι εξέπεμπε «φοινικούν», δηλαδή κοκκινωπό, φως. Απ’ αυτό επικράτησε ο όρος «Εικοσιφοίνισσα» (εικών φοίνισσα – Εικοσιφίνισσα).

Το κτηριακό συγκρότημα της Μονής
Ολόκληρη η Μονή περιβάλλεται από ψηλό τείχος και στο κέντρο της βρίσκεται ο ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου. Στο πρώτο και κύριο μέρος της Μονής βρίσκεται το καθολικό, το οποίο είναι το παλαιότερο κτίσμα της, το Ηγουμενείο, τα κελλιά των μοναζουσών, το αρχονταρίκι, το παρεκλήσσιο της Αγίας Βαρβάρας με το αγίασμα, το μουσείο, η τράπεζα και τα εργαστήρια κεντητικής και αγιογραφίας. Στο δεύτερο μέρος των κτηριακών εγκαταστάσεων της Μονής περιλαμβάνονται τα τρία κτήρια των ξενώνων, το πρεσβυτέριο για το λειτουργό Ιερέα της Μονής και το παρεκλήσσιο της Ζωοδόχου Πηγής.

Το καθολικό της Μονής
Το Καθολικό τιμάται στα Εισόδεια της Θεοτόκου. Ο ρυθμός του είναι σταυροειδής τρουλαίος σύνθετος τετρακίονος. Αποτελείται από τον εξωνάρθηκα, τον εσωνάρθηκα και τον κυρίως ναό. Οι τρούλοι του καθολικού στηρίζονται σε 4 μαρμάρινους κίονες. Η περίτεχνη λιθόγλυπτη κυρίως είσοδος του καθολικού κατασκευάσθηκε το 1838. Ο εξωνάρθηκας είναι ολόκληρος αγιογραφημένος και απεικονίζει ολόσωμους τους κτίτορες. Το τέμπλο του Καθολικού είναι βαρύτιμο ξυλόγλυπτο, κατασκευάσθηκε από Χιώτες τεχνίτες και χρειάστηκαν 22 χρόνια (1781 – 1803) για να ολοκληρωθεί. Ξυλόγλυπτο επίσης είναι το προσκυνητάρι της Παναγίας και ο δεσποτικός Θρόνος. Στο δεξιό μέρος του Καθολικού υπάρχει προθήκη, μέσα στην οποία υπάρχουν αργυρές λειψανοθήκες, στις οποίες φυλάσσονται δεκάδες ιερά λείψανα.

Η Μονή σήμερα
Σήμερα η Μονή είναι γυναικεία. Πανηγυρίζει τη μνήμη του πρώτου κτίτορά της Αγίου Γερμανού και των δύο Κωνσταντινουπολιτών αξιωματούχων Νικολάου και Νεοφύτου, στις 22 Νοεμβρίου και την επομένη ημέρα τη μνήμη του δεύτερου κτίτορά της, Αγίου Διονυσίου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως. Γιορτάζει επίσης στις 15 Αυγούστου, στη μνήμη της Παναγίας, στις 14 Σεπτεμβρίου, στη μνήμη της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού και στις 21 Νοεμβρίου, στη μνήμη των Εισοδίων της Θεοτόκου. Πλήθος είναι οι πιστοί που έρχονται να προσκυνήσουν την «αχειροποίητο εικόνα της Θεοτόκου» και να ηρεμήσουν μέσα στο γαλήνιο περιβάλλον της. Μπροστά από τη Μονή υπάρχει το μνημείο των 172 Μοναχών που έσφαξαν οι Τούρκοι το 1507.

TEIXH POLEVS DRAMAS

Η Βυζαντινή Δράμα αποτελεί συνέχεια ενός ρωμαϊκού οικισμού, αν και ενδείξεις προηγούμενης οχύρωσης, δεν παρατηρήθηκαν. Τα όρια της, στη Βυζαντινή εποχή, φαίνεται πως δεν ξεπερνούσαν εκείνα της φυσικής οχύρωσης της Βυζαντινής πόλης.
Το υψίπεδο πάνω στο οποίο είναι χτισμένο το ιστορικό κέντρο της Δράμας, οριοθετείται από ένα μεγάλο χείμαρρο, στη Βόρεια και Ανατολική πλευρά, από τα νερά της Αγ. Βαρβάρας στα νότια, και από μια ισχυρή βάνθυση του εδάφους στη Βόρεια πλευρά, όπου καταλήγουν τα νερά βορειότερων περιοχών.
Τα φυσικά αυτά εμπόδια, υπήρξαν καθοριστικά για την οριοθέτηση του Βυζαντινού περιβόλου και την έκταση της πόλης, με αποτέλεσμα ο οικισμός να βρίσκεται συμπυκνωμένος μέσα σε 60 περίπου στρέμματα, έκταση που δεν χωρούσε πάνω από 200 έως 250 κατοικίες, αριθμός που μεταφράζεται σε 1500 ως 2000 το πολύ κατοικίες.

d08e7b42e7bf9eeb70c787ab5d23eb59 XL
Το συνολικό μήκος του περιβόλου υπολογίζεται γύρω στα 850μ. Κάθε 60 ως 80μ υπάρχουν τετράγωνοι πύργοι, από τους οποίους σώζονται τέσσερις στην Α πλευρά, ένας στη Βόρεια και ένας στην Β.Α. γωνία. Καλύτερα απ’ όλους τους πύργους σώζεται ο Βόρειος, όπου μάλιστα διακρίνονται και οι υποδοχές ξύλινου δαπέδου, στο ψηλότερο τμήμα του. Το συνολικό ύψος μαζί με τις επάλξεις έφτανε τα 14μ. Το πάχος του τείχους ποικίλει, από 1.70 ως 3.30μ. ανάλογα με το αν το τείχος είναι απλό όπως στη νότια και δυτική πλευρά ή διπλό όπως συμβαίνει στις άλλες δύο.
Ο Τούρκος περιηγητής του 7ου αιώνα, ο Εβλιγία Τσελεμπή, μας πληροφορεί πως ο οχυρωματικός περίβολος της Δράμας έφερε 2 πύλες. Μια στην Ανατολική και άλλη μια στη δυτική πλευρά των τειχών.
Στην Ανατολική ορίζεται με ασφάλεια στην τομή του τείχους με την οδό Βενιζέλου. Η δεύτερη αναζητείται στον ίδιο άξονα, εκεί που τέμνεται με το Δυτικό τείχος, το οποίο σώζεται αποσπασματικά. «…κατέληξα εις την ωραίαν πόλιν της Δράμας, απέχουσα εκ Καβάλας περί τας εξ και ημίσειαν ώρας….Η εσωτερική πόλις εκτισμένη επί επικλινούς εδάφους περιβάλλεται από ημικατεστραμμένα τείχη άτινα στερούνται επάλξεων και τάφων. Η περίμετρος των δε φθάνει τα δύο χιλιάδας βήματα. Δύο πύλαι εξών η μία προς Ανατολάς και ετέρα προς Δυσμάς, εξυπηρετούν την επικοινωνία με την έξω πόλιν. Περιλαμβάνει 200 λιθόκτιστους οικισμούς και το τέμενος Μπεϊ τζαμί (Ναός της Αγίας Σοφίας)» αναφέρει χαρακτηριστικά ο περιηγητής.
Η έξω πόλη αποτελείται από 600 οικίες και 12 μικρά και μεγάλα τεμένη, εκ των οποίων το εντός της αγοράς -Εσκί τζαμί- Ναός Αγίου Νικολάου- ανεγέρθηκε από το σουλτάνο Μπεγιαγίτ.

BYZANTINA TEIXH 2

Στην Α και Β πλευρά, όπου οι κλίσεις του εδάφους είναι εξαιρετικά ισχυρές, το τείχος διατηρείται σε όλη του σχεδόν την έκταση. Στη Δ και Ν πλευρά ανιχνεύεται μέσα από αυλές σπιτιών, πάντα πάνω σε όρια ιδιοκτησίας, τα οποία βοηθούν στην οριοθέτηση του Βυζαντινού οικισμού και περικλείονται μέσα στα τείχη .
Συνολικά διακρίνονται τρεις κύριες οικοδομικές φάσεις, όλες πριν την Τουρκοκρατία, όπως τεκμηριώνεται από ένα σταυρό που σχηματίζεται με πλίνθους ενσωματωμένους στην τοιχοποιία της τελευταίας οχύρωσης.
Από την πρώιμη εποχή σώζεται καμαροσκέπαστος τάφος που βρίσκεται πολύ κοντά στα Βυζαντινό τείχος και σε μικρή απόσταση από το Ναό των Ταξιαρχών. Ο τάφος βρέθηκε συλημένος, γι’ αυτό και δεν απέδωσε κτερίσματα. Όπως και στους καμαροσκέπαστους τάφους της Θεσ/νίκης, διάδρομος οδηγούσε στη θυρίδα της εισόδου του τάφου, ενώ μέσα σ’ αυτόν υπήρχαν δύο νεκρικές κλίνες και λιθόκτιστη τράπεζα κατά μήκος της Βόρειας πλευράς.
Να σημειωθεί ότι τα τείχη της Δράμας χαρακτηρίστηκαν «ιστορικό διατηρητέο μνημείο» με απόφαση της Ελληνικής πολιτείας το 1962

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ελληνικής υπαίθρου την άνοιξη, είναι οι αναπαραγωγικές φωνές των ωδικών πουλιών. Καθισμένα συνήθως στις κορυφές θάμνων και μικρών δέντρων αρχίζουν από νωρίς το πρωί ένα τραγούδι απαράμιλλο, γαργαριστό και συνεχές, που αναλόγως το είδος, διαφοροποιείται σε χρόνο και λαρυγγισμούς.
Το άκουσμα τους μας χαλαρώνει, μας ταξιδεύει, κι αν τύχει να δούμε κάποια απ’ αυτά μένουμε εντυπωσιασμένοι από την ομορφιά τους.
Αναμφίβολα η ελληνική φύση έχει προικίσει με περίσσιο φωνητικό ταμπεραμέντο τα ωδικά πτηνά της. Στις ορεινές περιοχές βρίσκουμε τα πιο καθαρά από άποψης φωνών ωδικά πτηνά, καθώς και σε ορισμένες άλλες συγκεκριμένες περιοχές της χώρας μας.
Στην Ελληνική φύση συναντάμε ωδικά πουλιά όπως: Το Αγριοκαναρίνι, το Καναρίνι της Συρίας, το Μαύρο Καναρίνι, τις Σπιζίδες, τον Κοκκοθραύστη, τον Πύρρουλο, την Ροδόσπιζα, τον Φανέτο, τον Λούγαρο, την Καρδερίνα, τον Φλώρο, το Σκαρθί, ο Σπίνος είναι κάποια απ’ αυτά ποιο γνωστά και αγαπημένα ωδικά πουλιά της Ελληνικής φύσης.
Τα πολύχρωμα και καλλίφωνα αυτά πουλιά, αλλά κι άλλα εισαγόμενα, από εξωτικές χώρες, επιλέγονται και ως πουλιά συντροφιάς, από λάτρεις τους είδους. Προσφέρουν το κελαίδημα τους, προς τέρψη των ανθρώπων, σε βεράντες και μπαλκόνια σπιτιών, με αντάλλαγμα τη φροντίδα και την αγάπη των ανθρώπων.

Στην πόλη μας λειτουργεί από το 2009 η Ένωση Φίλων Ωδικών Πτηνών, για την οποία μας ενημερώνει στη συνέχεια ο γραμματέας της, ο κ. Μπάμπης Αποστολίδης.
«Ο Σύλλογός μας ιδρύθηκε από πρωτοπόρους του είδους Δραμινούς εκτροφείς το 2009 που δραστηριοποιούνταν σε άλλους συλλόγους, έκαναν το 2008 & το 2009 διαγωνισμούς-εκθέσεις (σαν club άλλου Συλλόγου στη Δράμα) και αναγνωρίστηκε επίσημα και νομιμοποιήθηκε με την υπ. αριθμό 237/2010 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Δράμας.
Αφορμή ήταν η αγάπη για τα οικόσιτα ωδικά πτηνά και σκοπός μας είναι η διάδοση της μεθοδολογίας της συστηματικής εκτροφής, της σωστής διαχείρισης, της διατροφής, της αναπαραγωγής και της ορθολογικής αντιμετώπισης των ασθενειών στους νέους εκτροφείς.
Η διαφύλαξη και ευαισθητοποίηση του κοινού και των μελών μας σε θέματα διάσωσης και προστασίας την άγριας πανίδας της πατρίδας μας είναι από τις προτεραιότητες μας, όπως και η διοργάνωση ειδικών σεμιναρίων από εκτροφείς και αναγνωρισμένους κριτές του είδους, Έλληνες και ξένους, με σκοπό την σωστή κατάρτιση των μελών μας.
Τέλος στα τέλη κάθε χρόνου διοργανώνουμε διαγωνισμούς-εκθέσεις, που αποτελούν το κορυφαίο τοπικό γεγονός της αναπαραγωγικής χρονιάς, για τους εκτροφείς μελή του Συλλόγου μας, αλλά και μελή της Ομοσπονδίας, που επιθυμούν να λάβουν μέρος.
Καλούμε όλους τους νέους ή παλιούς εκτροφείς που δεν είχαν ή που ακόμη έχουν σχέση με άλλους Συλλόγους, να έρθουν κοντά μας να μας γνωρίσουν και να τους βοηθήσουμε ώστε να βελτιώσουν την εκτροφή τους και να στηρίξουν τον πρώτο Δραμινό Σύλλογο του είδους»

Τα ωδικά πουλιά της χώρας μας

AGRIOKANARO

Αγριοκαναρίνι (Serinus canaria)
Το Αγριοκαναρίνι είναι ένα μικρό στρουθιόμορφο ωδικό πουλί με μήκος σώματος περίπου 12,5 έως 13,5 εκατοστά, το βάρος του σώματός του είναι περίπου 15 έως 25 γραμμάρια. Οπως και στα άλλα είδη του γένους έχει σφαιροειδές σχήμα με κοντό λαιμό και λεπτά πόδια, χαρακτηριστικό στρογγυλό κεφάλι, κοντό και κωνικό ράμφος και λαδοκίτρινο χρώμα στους γλουτούς.
Το πάνω μέρος του κεφαλιού, η πλάτη και τα πλευρά είναι λαδογκρί με σκουρόγκριζες ρίγες. Οι φτερούγες είναι γκριζόμαυρες με ανιχτό κίτρινο τα δευτερεύοντα και το κάτω μέρος του ουροπύγιου λευκό.

kanarini ths syrias

Καναρίνι της Συρίας (serinus syriacus)
Το Μαύρο καναρίνι είναι ένα μικρό στρουθιόμορφο ωδικό πουλί με μήκος 12 έως 13 εκατοστά που ανήκει στην οικογένεια των σπιζών. Το ράμφος του είναι μικρό και κοντό. Το φτέρωμά του είναι ως επί το πλείστον λαδοκίτρινο. Το ουροπύγιο είναι λαδοκίτρινο, οι φτερούγες πρασινωπές και στην κάτω πλευρά ανοιχτό κίτρινο με μαύρες λωρίδες. Το αρσενικό έχει ένα σκούρο κίτρινο μέτωπο, πιό μακριά ουρά, η πάνω πλευρά με θαμπές ραβδώσεις και το κάτω μέρος γκρι. Το θηλυκό έχει ανοιχτότερα χρώματα, με λιγότερο κίτρινο και λαδί.
Ζεί μόνο στο Λίβανο και στις παραμεθόριες περιοχές με τη Συρία και το Ισραήλ. Αναπαράγεται σε πλαγιές βουνών και λοφώδεις ορεινές περιοχές με αραιά δέντρα και θάμνους. Ενας μικρός πληθυσμός μεταναστεύει το χειμώνα νοτιότερα.

MAYRO KANARINI

Μαύρο καναρίνι (serinus pusillus)
Το Μαύρο καναρίνι είναι ένα μικρό στρουθιόμορφο ωδικό πουλί με μήκος 11-12 εκατοστά που ανήκει στην οικογένεια των σπιζών. Προτιμά κυρίως ορεινές περιοχές.
Συναντάται στην περιοχή του Καυκάσου και στα ψηλότερα βουνά της Τουρκίας και του Ιράν και σπανιότερα συνήθως περιπλανώμενο στα ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Συναντάται επίσης στο Ladakh και σε άλλα μέρη των ινδικών Ιμαλαίων. Εκτός από την εποχή της αναπαραγωγής, εμφανίζεται σε μικρά κοπάδια, αναζητώντας περιοχές με γαϊδουράγκαθα.
Αναπαράγεται εύκολα σε αιχμαλωσία και τρέφετε με διάφορους μικρούς σπόρους όπως καναβούρι, κεχρί και άλλα. Κολυμπά καθημερινά εάν το νερό είναι προσβάσιμο.

SPIZES

Σπιζίδες
Οικογένεια ωδικών πουλιών με ισχυρό κοντόχοντρο ράμφος, που τρέφονται κυρίως με σπόρους αλλά το διαιτολόγιο περιλαμβάνει και σημαντικές ποσότητες αρθρόποδων.
Τα περισότερα είδη φημίζονται για το μελωδικό κελάηδησμα. Ζούν συνήθως σε δασομένες εκτάσεις, χτίζουν καλαθιόσχημη φωλιά συνήθως σε δέντρα αλλά και σε θάμνους.
Υπάρχει έντονος σεξουαλικός διμορφισμός ανάμεσα στα δύο φύλα με το αρσενικό να έχει ποιό έντονα χρώματα.

KOKKOURAYSTHS

Κοκκοθραύστης, Coccothraustes coccothraustes
Ένα ιδιαίτερα ξεχωριστό πουλί που ανήκει στην οικογένεια των σπιζών είναι ο κοκκοθραύστης. Η ευρωπαϊκή του ονομασία είναι Hawfinch, ενώ στην πατρίδα μας είναι γνωστός και ως Κεφαλόσπινος, Χονδρομύτης, Κεφάλας, Κεφαλάς, Γαιδουρόσπινος, Δοντάς, Φρετζούνι, Φλιτσούνι, Χονδροτσόνα, Γραμμυθάς και Γομαρότσονος. Αν και πρόκειται για στρουθιόμορφο πουλί, δεν ειναι γνωστό τόσο για το κελάηδημά του όσο για την εμφάνισή του. Όλα τα ονόματα που του δόθηκαν είναι εξαιτίας των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του.

PYRROYLOS

Πύρρουλας ο κοινός, Pyrrhula pyrrhula
Μία από τις πιο ελκυστικές σπίζες που ξεχωρίζει για το πανέμορφο χρώμα του φτερώματός της είναι ο πύρρουλας .
Πρόκειται για ένα μεγαλόσωμο στρουθιόμορφο και συμπαγές πουλί που το μέγεθός του κυμαίνεται από 15,5-17,5 εκατοστά. Είναι επιδημητικό πουλί στην χώρα μας αλλά υπάρχουν και αρκετοί επισκέπτες από τη Βόρεια Ευρώπη. Τον βρίσκουμε συχνά να φωλιάζει και να αναπαράγεται σε ορεινά δάση στην Βόρεια Ελλάδα, τον Όλυμπο, την Πίνδο δείχνοντας προτίμηση σε δάση σημύδας και κωνοφόρων αλλά και σε μεγάλους κήπους με οπορωφόρα δέντρα, σε δέντρα με αειθαλή φυλλώματα, σε κήπους και άλση, σε φράχτες, φυτώρια κτλ.

RODOSPIZA

Ροδόσπιζα η κοινή, Carpodacus erythrinus, Common Rosefinch
Ένα από τα πιό δημοφιλή στουθιόμορφα πουλιά της Ευρώπης που ξεχωρίζουν από το ιδιαίτερα εντυπωσιακό φτέρωμά τους αλλά και το
μελωδικό τους κελάηδημα, είναι η Ροδόσπιζα η κοινή, Carpodacus erythrinus. Η ευρωπαϊκή της ονομασία είναι Common Rosefinch. Επισκέπτεται την χώρα μας τους ανοιξιάτικους και τους καλοκαιρινούς μήνες και στην συνέχεια διαχειμάζει στην Ινδία. Την συναντάμε συχνά να είναι επισκέπτης σε κάποια νησιά μας, ενώ έχουν εντοπιστεί να φωλιάζουν σε πάρκα και αλσύλλια της Αθήνας αλλά σε επαρχιακές πόλεις.

FANETO

Φανέτο Carduelis Cannabina, ένας πανέμορφος τραγουδοποιός
Ένα ιδιαίτερα αξιαγάπητο ωδικό πουλί όχι μόνο για το δυνατό και μελωδικό του τετέρισμα, αλλά για την ομορφιά του φτερώματός του, καθώς και για τον ήπιο χαρακτήρα του, είναι το φανέτο. Το φανέτο ανήκει στην οικογένεια των σπιζών και είναι γνωστό με τις ονομασίες Κιόρι, Σκαθάρι, Φανέτα, Φαγανέλι ενώ στην Κύπρο είναι γνωστό ως Τσακροσγάρτιλο. Είναι ένα μικρόσωμο σε μέγεθος πουλί που το συνολικό του μήκος δεν ξεπερνά τα 14 εκατοστά. Σπάνια το συναντά κανείς μόνο του. Ζει σε κοπάδια όλο τον χειμώνα, ενώ κατά την αναπαραγωγική περίοδο μένουν πάντα σε ζευγάρια.

LOYGARO

Λούγαρο Carduelis Spinus, ο ακροβάτης τραγουδιστής
Ένα από τα πιο ήμερα στρουθιόμορφα πουλιά της οικογένειας των σπιζών είναι το λούγαρο. Η κοινωνικότητά του, ο ήρεμος χαρακτήρας του,
η ομορφιά του φτερώματός του και το κελαριστό του κελάηδημα, είναι από τα στοιχεία της συμπεριφοράς του που το κάνουν ιδιαίτερα αγαπητό. Το λούγαρο το συναντάμε σε όλες της περιοχές της Ελλάδας με τις ονομασίες Αηδονάκι, Ζιζικάκι, Κιτρινάκι, Λούβαρο, Λουβαράκι, Λουγαρίνι, Μούλος, Μπαστοκάναρο, Σκαθάκι, Σκαθί, ενώ στην Κύπρο το ονομάζουν Θκιολαρούδι

KARDERINA

Carduelis Carduelis Carduelis – Καρδερίνα
Γενικά είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσεις όλα τα είδη καρδερίνας και μερικές φορές δυσκολεύονται ακόμη και οι ειδικοί. Συνήθως τις ξεχωρίζουμε από τον τόπο καταγωγής τους. Ο βαθμός δυσκολίας αυξάνεται επειδή ζευγαρώνονται και διαφορετικά είδη μεταξύ τους κι έτσι εμφανίζονται πουλιά με δυσδιάκριτα χαρακτηριστικά.
Βιότοπος: Η καρδερίνα ζεί σε περιοχές σε ανοιχτές περιοχές με λίγα δένδρα, πάρκα, ελαιοχώραφα, νεκροταφεία, χωράφια με οπωροφόρα δέντρα κλπ. Σ αυτές τις περιοχές φτιάχνουν τις φωλιές τους ακόμη και πού κοντά στον άνθρωπο. Θα τις δείτε να ψάχνουν για τροφή και νερό σε ομάδες από 6 – 30 ατόμων.

ΦΛΟΡΟΣ

Ο Φλώρος Carduelis Chloris
Ο φλώρος (Carduelis Chloris) είναι ένα μεγαλόσωμο με αγέρωχο παράστημα στρουθιόμορφο πουλί που ανήκει στην οικογένεια των σπιζών.
Είναι ένα ιδιαίτερα αγαπητό πουλί λόγω του εύηχου και γεμάτου τρίλιες κελαηδήματός του. Στην Ελλάδα είναι γνωστός με τις ονομασίες Ακροκανάρινο, Ατσάραντος, Κιρκιόνι, Λιναρίτης, Τσαράντος, ενώ στην Κύπρο τον λένε Λουλουδά. Τον συναντάμε συνήθως σε παρυφές δασών, δασύλλια, θαμνώδεις εκτάσεις, ενώ μέσα στην πόλη τον βλέπουμε συχνά σε πάρκα και κήπους.

SKARURI

Σκαρθί, ο πιο στενός συγγενής του καναρινιού
Το Σκαρθί Serinus Serinus είναι ένα ευρύτατα διαδεδομένο στρουθιόμορφο πουλί που ανήκει στην οικογένεια των σπιζών. Είναι ο στενότερος συγγενής του γνωστού σε όλους μας καναρινιού και στην Ελλάδα ακούει στα ονόματα Σκαρθάκι, Τουρκοσκαρθάκι Αγριοκανάρι, Αγριοζίζικο, Εργανέλι, Ουργανέλι, Φριγαδέλι, Φριτζιλίνι, Στρίτσι, Σβουριτζάκι, Σισαμάκι,, Ψευτάκι ενώ στην Κύπρο το λένε Μπατσαρτοκανάρινο. Το Σκαρθί είναι ένα επιδημητικό είδος κυρίως της περιοχής της Μεσογείου. Από το 1880 άρχισε να επεκτείνεται βορειότερα ώσπου το 1925 εμφανίστηκε να φωλιάζει από την Γερμανία μέχρι την Σκανδιναβία.

SPINOS

Σπίνος ο κοινός, Fringilla Coelebs η πιό δημοφιλής σπίζα
Μια από τις πιο δημοφιλής σπίζες όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη, είναι ο σπίνος. Τον φωνάζουν και "σπουργίτι του δάσους", ενώ άλλες ονομασίες του στην Ελλάδα είναι Λιαράς, Τσιώνα, Τσόνος και Χιονίτσι, γιατί λέγεται ότι με το επίμονό του κελάηδημα προαναγγέλλει τον ερχομό του χιονιού. Είναι εύκολα αναγνωρίσιμος μιας και έχει το μέγεθος σπουργιτιού, αλλά είναι ελαφρώς λεπτότερος και με πιο μακριά και ψαλιδωτή ουρά.

Sunday, 14 January 2018 11:42

Δράμα - η αθέατη πόλη...

Drama picture

H πόλη της Δράμας είναι πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού και αριθμεί περίπου 40.000 κατοίκους. Σύμφωνα με απόψεις που κατά καιρούς έχουν διατυπωθεί, οφείλει την ονομασία της είτε στην άφθονη παρουσία νερού στην περιοχή της είτε ακόμη στο μικρό μέγεθος που είχε σε όλες τις ιστορικές περιόδους (από το δράγμα < δράττω, που σημαίνει "μια χούφτα πόλη").
H προϊστορική πόλη εντοπίζεται πιθανόν στο σημερινό συνοικισμό του Αρκαδικού, όπου οι πρόσφατες ανασκαφές αποκαλύπτουν έναν εκτεταμένο οικισμό της Μέσης Νεολιθικής περιόδου (5.000 π.X.).
Πρέπει να σημειώσουμε όμως ότι δεν αποκλείεται η κατοίκηση και του σημερινού κέντρου της πόλης (περιοχή εντός των βυζαντινών τειχών) και, άρα, η ύπαρξη και άλλου οικισμού κατά την ίδια περίοδο.
H πόλη των ιστορικών χρόνων, με βάση τα ανασκαφικά ευρήματα, ανιχνεύεται στα τέλη του 4ου αι. π.X . O αρχαίος οικισμός επιχειρήθηκε να ταυτιστεί με το θρακικό Δραβήσκο που αναφέρουν ο Θουκυδίδης και οι μεταγενέστεροι Πευτιγγεριανοί πίνακες. Tην περίοδο αυτή γνωρίζουμε από αρχαιολογικές μαρτυρίες ότι μέσα στην πόλη υπήρχε σημαντικό ιερό του Διονύσου, η θέση του οποίου δεν έχει ακόμη εντοπιστεί.
Σημαντικό τεκμήριο της ελληνιστικής περιόδου της Δράμας αποτελεί ο μακεδονικού τύπου τάφος που βρέθηκε στην οδό Tροίας 1 και βεβαιώνει την πολιτισμική και οικονομική σχέση της αρχαίας πόλης με γειτονικές αλλά και πιο απομακρυσμένες περιοχές.
Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους η Δράμα αποτέλεσε κώμη (vicus) της λατινικής αποικίας των Φιλίππων, η οποία ιδρύθηκε μετά τη μάχη των Φιλίππων (42 π.X.). Mάλιστα, χάρη στο φυσικό της τοπίο, επιλέχθηκε ως τόπος αναψυχής πλούσιων ρωμαίων αξιωματούχων.
Μέχρι πρόσφατα νομίζαμε ότι το όνομα της Δράμας πρωτοεμφανιζόταν στο περιηγητικό κείμενο του άραβα γεωγράφου Αλ-Ιδρισί, ο οποίος πέρασε δήθεν από την πόλη κατά την ύστερη βυζαντινή περίοδο (πριν από το 1154). Γνωρίζουμε τώρα ότι η Rachna του Αλ-Ιδρισί δεν είναι η Δράμα αλλά η Ζίχνα (Ζίχνη) και ότι η Δράμα πρωτομνημονεύεται (ως Darma) από τον ισπανοεβραίο ραβίνο Βενιαμίν από την Τουδέλη, ο οποίος επισκέφθηκε την πόλη γύρω στο 1165. Την εποχή αυτή η Δράμα ήταν ήδη τειχισμένη και ο εντός των τειχών πληθυσμός της δεν ξεπερνούσε τις 2.000 κατοίκους. Ανάμεσά τους και μια ακμαία εβραϊκή παροικία, η οποία δικαιολογεί απολύτως την επίσκεψη του Βενιαμίν.
Το πολίχνιον (μικρή οχυρωμένη πόλη) της Δράμας όμως είναι σαφές ότι, μολονότι επισκιάστηκε από τη λαμπρή ιστορία των γειτονικών Σερρών και των Φιλίππων, αναπτύχθηκε με σταθερό ρυθμό αποκτώντας τείχη το αργότερο στα τέλη του 10ου αι. και, στην ίδια περίοδο, τον ιδιαίτερα σημαντικό από αρχιτεκτονικής άποψης ναό της Aγίας Σοφίας.
Από τα βυζαντινά τείχη σήμερα διατηρούνται τμήματα διάσπαρτα στο ιστορικό κέντρο της πόλης (οδός Mιαούλη, ναός Παμμεγίστων Tαξιαρχών, οδός 19ης Mαΐου), τα οποία προσφέρουν σαφή εικόνα των διαστάσεων και της τοιχοδομίας τους.
Στο βόρειο τομέα της επιφάνειας που ορίζουν τα τείχη βρίσκεται ο τρουλλαίος μεταβατικού τύπου ναός της Aγίας Σοφίας, που, όμως, σύμφωνα με τις γραπτές πηγές, αρχικά πρέπει να ήταν αφιερωμένος στην Kοίμηση της Θεοτόκου.
O ναός στη σημερινή του μορφή περιλαμβάνει, εκτός από το βυζαντινό πυρήνα, τις προσθήκες των χρόνων της τουρκοκρατίας (υπόστηλος προθάλαμος στο δυτικό τμήμα του ναού και καμπαναριό - παλαιότερα μιναρές). Aξίζει να σημειωθεί ότι είναι πολύ πιθανόν να διατηρεί τοιχογραφίες, ίσως της μεσοβυζαντινής περιόδου, που σήμερα είναι επιχρισμένες.
Με τη μεσαιωνική Δράμα της ύστερης μεσοβυζαντινής περιόδου συνδέεται η αυτοκρατορική οικογένεια των Kομνηνών (Aλέξιος, νόθος γιος του Mανουήλ A' Kομνηνού - β' μισό 12ου αι.), η οποία κατείχε κτήματα στην περιοχή, αλλά και επιφανείς αξιωματούχοι της αυλής, όπως ο κουροπαλάτης Aλέξιος Mανιάκης (μέσα 12ου αι.).
Οι Φράγκοι κατέκτησαν την πόλη γύρω στα 1206. H κυριαρχία τους όμως ήταν βραχύβια και τερματίστηκε από το Δεσπότη της Hπείρου Θεόδωρο Kομνηνοδούκα πιθανόν στο διάστημα μεταξύ 1223/4.
Από τα γραπτά κατάλοιπα του Δημητρίου Xωματιανού, αρχιεπισκόπου Aχρίδας, γνωρίζουμε ότι κατά το 1224/5-1230 διοικητής του κάστρου της Δράμας ήταν ο Γεώργιος Kίνναμος, ο οποίος όμως άσκησε με τρόπο σκαιό την εξουσία του. Tην περίοδο αυτή, λόγω της στρατηγικής θέσης που απέκτησε η πόλη στο μεταξύ, πρέπει να διετέλεσε, για μικρό διάστημα, έδρα ομώνυμης στρατιωτικής διοίκησης (θέματος), πιθανόν και επισκοπής.
Κατά την υστεροβυζαντινή περίοδο, που χαρακτηρίζεται από έριδες μεταξύ των Bυζαντινών αλλά και από την επεκτατική διάθεση γειτονικών λαών, η πόλη συντάχθηκε με τον Aνδρόνικο Γ' Παλαιολόγο (1328 κ.ε.), τον Iωάννη Aπόκαυκο (1341-42), ενώ αργότερα περιήλθε στην εξουσία του Στεφάνου Δουσάν, Κράλη των Σέρβων, και του τοποτηρητή του Kαίσαρα Bοΐχνα (1344 /45-1371). Γνωστός βυζαντινός διοικητής της πόλης στο διάστημα πριν από τη σερβοκρατία είναι ο προκαθήμενος (διοικητής) του κάστρου της Δράμας και απογραφεύς Λέων Kαλόγνωμος, η δράση του οποίου τοποθετείται στην περίοδο μεταξύ 1317-1334.

 039f3d55b29b08334019f5c7b5eba59e L

Στο Δάσος της Ελατιάς, μπορούμε να εισέλθουμε από τις γέφυρες Παρανεστίου, Παπάδων και Ποταμών. Από την πόλη της Δράμας, ακολουθώντας τον δρόμο προς Σιδηρόνερο και αφού περάσουμε το Λιβαδερό (22 χλμ.), συνεχίζεται η διαδρομή και μετά από (6 χλμ.), φτάνουμε στο «Τουλουμπάρι». Από εκεί θαυμάζουμε την υπέροχη θέα που ξετυλίγεται μπροστά μας και μετά συνεχίζουμε, περνάμε την Λίμνη του Νέστου, γέφυρα (Παπάδων). Μετά παίρνουμε το δρόμο προς Σιδηρόνερο όπου υπάρχει δυνατότητα εστίασης και ύπνου. Μετά από 9 χλμ. συναντάμε την Σκαλωτή (τελευταίος σταθμός εφοδιασμού σε προμήθειες).
Η ομορφιά κάνει τον επισκέπτη να τα χάνει περνώντας από τα πευκοδάση και σε λιγότερο από 2 χλμ. συναντάμε το Δασικό Χωριό «Κούτρα Ελατιάς», όπου υπάρχει πυκνό δίκτυο δρόμων το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για πεζοπορία, ορεινή ποδηλασία.
Η χλωρίδα της Ελατιάς είναι πλούσια σε είδη (πάνω από 700), με πολλά ενδημικά (τοπικά) της Βαλκανικής περιοχής, καθώς επίσης και με πολλά σπάνια για την χώρα μας. Στο Δάσος Ελατιάς συναντάμε ποικιλία μανιταριών με πολλά εδώδικα (βωλίτες, κοπρίνοι, αμανίτης, καίσαρος κ.α.).
Στην Ελατιά βρίσκεται, το μοναδικό στην χώρα μας Δάσος Ερυθρελάτης, όπου το τοπίο παραπέμπει σε αντίστοιχα της Μέσης και Βόρειας Ευρώπης.
Από το χωριό και με κατεύθυνση Β.Δ ακολουθούμε για 2,5 χλμ. συναντούμε το Στραβόρεμα, ανατολικά και δυτικά το Βαθύρεμα αλλά και προς το εργοτάξιο «Μεγάλης Παναγίας» και μετά από 10 χλμ. φτάνουμε στην κορυφή του δάσους τον Τσάκαλο (1814 μ.). Η θέα είναι μαγευτική.
Μπορούμε να κατευθυνθούμε νότια, υπάρχουν πολλά ερειπωμένα χωριά για εξερεύνηση. Μετά από 25 χλμ., φτάνουμε στον Καλλίκαρπο και μετά από 33 χλμ. στο Σιδηρόνερο.
Η διαδρομή προς τους Ποταμούς μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σαν είσοδος και σαν έξοδος για το Δάσος της Ελατιάς.
Για τους οδηγούς ο Δασικός δρόμος, συναντά διασταύρωση που οδηγεί στις Άνω και Κάτω Μάνδρες, μετά από 6 χλμ. Φυσικά υπάρχει και δρόμος για μια μαγευτική πορεία στον κεντρικό δρόμο Ελατιάς-Φρακτού. Μετά από 6 χλμ. φτάνουμε στα Ιαματικά λουτρά Θερμιών. Μετά από 34 χλμ., συναντάμε το Παρανέστι.
Ο επισκέπτης επιστρέφει στο Δοξάτο γεμάτος εικόνες που παραμένουν ανεξίτηλες στη μνήμη του, γιατί πρόκειται για μια μοναδική εμπειρία.

DASOS ELATIAS 2

IMGP8906

Απομεινάρι ενός άλλου κόσμου, μια μαρμάρινη σκάλα, χάσκει ανάμεσα στις πανύψηλες άνευ αισθητικής οικοδομές, που έκαναν την εμφάνισή τους τη δεκαετία του 70 στην πόλη της Δράμας.
Δεν πρόκειται για κάποια αισθητική παρέμβαση, στον εδώ και δεκαετίες αναπλασμένο χώρο της περιοχής των πηγών της Αγίας Βαρβάρας. Είναι τα απομεινάρια μια σκάλας που άλλοτε-τότε που τα φτωχικά νοικοκυριά της πόλης δεν διέθεταν δικό τους λουτρό- οδηγούσαν στα Δημοτικά Λουτρά της Δράμας.
Άγνωστο γιατί η σκαπάνη του εκσυγχρονισμού δεν αποτελείωσε το έργο της, αφήνοντας το ίχνος αυτό. Ίσως να αποσκοπούσε στην διατήρηση της μνήμης, ίσως και όχι.
Δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει ότι σήμερα, ιδιαίτερα όσοι είναι γεννημένοι μετά το 1960, βλέπουν τα σκαλιά αυτά μέσα σένα καταπράσινο γκαζόν και αναρωτιούνται: Τι ήταν τα σκαλιά αυτά;
Στο ερώτημα αυτό, και με τη βοήθεια του φίλου Σάββα που ανεβάζει συχνά πυκνά παλιές φωτογραφίες της Δράμας στο διαδίκτυο, έρχεται να απαντήσει η σύντομη αυτή αναφορά, παραθέτοντας τις δύο φωτογραφίες, προς σύγκριση, ανάμνηση και γνώση.
Υποσημείωση: Τα Δημοτικά Λουτρά βρισκόταν στον πάρκο δίπλα στη Δημόσια βιβλιοθήκη
Ρένα Τριανταφυλλίδου

Η Δράμα τιμώντας τα αθώα θύματά της έστησε στους πρόποδες του Κορυλόβου μνημείο αφιερωμένο στη μνήμη των σφαγιασθέντων, όπως επίσης και στην είσοδο του Δ. Δ. Μοναστηρακίου στη μνήμη των αδελφών Ζαχαροπούλου, Μπέζα, όπου κάθε χρόνο στις 29 Σεπτεμβρίου η Δημοτική Αρχή τελεί επιμνημόσυνη δέηση, ενώ στεφάνια καταθέτουν η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του τόπου.

  2

Η σφαγή της Δράμας μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα αιματηρό μεν αλλά υπαρκτό δε παράδειγμα της θέλησης του απλού Έλληνα (ανεξάρτητα σε ποιο στρατόπεδο βρισκόταν τότε) να μην εκβουλγαριστεί.

  Στην μπροστινή όψη της μαρμάρινης στήλης υπάρχει η επιγραφή.
« Η ΣΤΗΛΗ ΑΥΤΗ ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΙΕΡΗ ΜΝΗΜΗ ΔΕΚΑ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ Της ΜΑΡΤΥΡΙΚΗΣ ΔΡΑΜΑΣ ΠΟΥ ΕΠΕΣΑΝ ΑΠΟ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑ ΒΟΛΙΑ ΚΑΙ ΜΑΧΑΙΡΙΑ στις ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΣΦΑΓΕΣ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΚΑΙ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1941- ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΑΥΤΑ ΑΣ ΒΡΕΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΘΕΣΗ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΓΙΑΤΙ ΒΑΡΥΣ ΗΤΑΝ Ο ΚΛΗΡΟΣ ΣΤΗ ΘΑΝΗ ΤΩΝ ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΤΑΘΗΚΕ ΚΑΙ Ο ΤΡΟΜΕΡΟΤΕΡΟΣ ΔΕΙΚΤΗΣ ΤΟΥ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΟΥ ΣΤΙΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΙΣΧΥΝΗΣ»

 Εξήντα τρία χρόνια μετά, ο Δήμαρχος της γειτονικής πόλης του Γκόλτσε Ντέλτσεφ, Βλ. Μοσκώφ, παραβρέθηκε σε τελετή μνήμης των σφαγιασθέντων και κατέθεσε στεφάνι στη μνήμη τους, ως ελάχιστη ένδειξη συγγνώμης και αδελφοποίησης των δύο λαών.

 

Μνημείο σφαγιασθέντων
Στην οδό Εθνικής Άμυνας

MNHMEIO PESONTVN BOYLGARIKHS KATOXHS DRAMA

Η Ανέγερση του μνημείου αυτού χρονολογείται γύρω στα 1945. Επιμνημόσυνη δέηση στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου υπέρ των θυμάτων, βρέθηκε δημοσιευμένη την 1.10.1944
Στον τοπικό τύπο αναφέρεται ότι κατάθεση στεφάνων στο μνημείο αυτό γινόταν από το 1946 μέχρι και το 1998.
Σε σχετικό δημοσίευμα (Πρωινός Τύπος 29-7-1997) διαβάζουμε: «…κάθε χρόνο σύσσωμη η πολιτική ηγεσία της Δράμας, ιερός κλήρος και πλήθος Δραμινών πολιτών, συγκεντρώνονταν στο χώρο του μνημείου των σφαγιασθέντων απέναντι από το ξενοδοχείο «Ξενία» και τελούσαν μνημόσυνο στη μνήμη των αδικοχαμένων συμπατριωτών μας…Θρηνούσαν τους άνδρες, τους πατεράδες, τους αδελφούς τους. Το μοιρολόι τους ήταν σιγανό και συνάμα τόσο δυνατό που προκαλούσε ρίγος και αναταραχή στις ψυχές όλων. Οι τραγικές φιγούρες των μαυροφορεμένων γυναικών…έμεναν χαραγμένες στη μνήμη των χιλιάδων Δραμινών που συνέρρεαν εκείνη τη μέρα για να παρακολουθήσουν το μνημόσυνο».

Μεταφορά του μνημείου σφαγιασθέντων από την Εθνικής Άμυνας στους πρόποδες του Κορυλόβου

Το 1997 επί δημαρχείας του αειμνήστου Σωκράτη Δημητριάδη αποφασίστηκε η μεταφορά του Μνημείου των Σφαγιασθέντων του Σεπτεμβρίου 1941, στους πευκόφυτους πρόποδες του Κορυλόβου.
Το Μνημείο κατασκευάστηκε από την «Μαρμαροδομή» παρόμοια μαρμάρινη αναμνηστική στήλη- μικρότερη σε ύψος από την παλιά- με πλακόστρωτη βάση στην οποία οδηγούν 13 σκαλοπάτια και γύρω κατασκευάστηκε σιδερένιο κιγκλίδωμα.
Στις 29 Σεπτεμβρίου 1988 πραγματοποιήθηκε μερική ανακομιδή οστών τα οποία μεταφέρθηκαν εν πομπή στο νέο μνημείο, μέσω των οδών Μ. Αλεξάνδρου και Ιπποκράτους.
Τα αποκαλυπτήρια έκανε, ως εκπρόσωπος της τότε Κυβέρνησης, ο συμπολίτης μας Δημήτρης Κεφαλίδης. Ακολούθησε εναπόθεση των οστών στο ειδικό οστεοφυλάκιο του μνημείου, τρισάγιο και επιμνημόσυνη δέηση.
Στην τελετή πρωτοστάτησε ο Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως με τον Ιερό Κλήρο της Δράμας. Αναφέρεται ότι ο Μητροπολίτης Δράμας Διονύσιος βρισκόταν στην Αθήνα λόγω συνοδικών καθηκόντων.
Για την μεταφορά των συμπολιτών μας στο χώρο του νέου Μνημείου είχαν διατεθεί λεωφορεία του ΚΤΕΛ Νομού Δράμας.

 

Στη μνήμη των αδελφών Ζαχαροπούλου, Μπέζα

  3

Σταματούλα ετών 26, Μαίρη ετών 24
Ι. Ζαχαρόπουλου

Ω διαβάτα, και που περνάς στρίψε και ρίξε μια ματιά στο αδελφωμένο μνήμα και πες σ’ όλους τους Έλληνες ότι ενταύθα κείμεθα από βουλγαρικό βόλι, κατά την επανάστασιν του 1941 πιστές εις την πατρίδα μας, αγνές Σουλιωτοπούλες

   4 Α

 4Β

Στη μνήμη των φονευθέντων υπό των Βουλγάρων την περίοδο 41-44:
-Σταματούλα Ι. Ζαχαροπούλου 30-9-41, ετών 26
-Μαίρη Ι. Ζαχαροπούλου 30-9-41, ετών 24
-Ελένη Θεοδ. Μπρέζα 30-9-41, ετών 30
-Χρηστάκος Ζεφάλης του Αγγέλου (Τάκος,
από το Μοναστηράκι, εφονεύθη από τους Βουλγάρους)
16 -10-41, ετών 31

 Ανεγέρθη υπό Δημάρχου Δράμας, Θ. Μαργαρίτη, το Σεπτέμβριο του 2005

 

Δημοτικό Διαμέρισμα Κουδουνίων

ΜΝΗΜΕΙΟ
ΚΑΕΝΤΩΝ & ΕΚΤΕΛΕΣΘΕΝΤΩΝ

    5

Εκάησαν ζώντες υπό των Βουλγάρων
την 30η Σεπτεμβρίου 1941
διά τα ιδανικά
της αιώνιας Ελλάδος

Ανεγέρθηκε με δαπάνη της Ν.Α. Δράμας

 

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΤΩΝ 53
ΑΜΕΡΙΚΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΕΤΩΝ 16
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΕΤΩΝ 66
ΙΣΠΑΧΑΝΙΔΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΕΤΩΝ 52
ΚΑΡΑΚΙΑΒΟΥΡΙΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΤΩΝ 33
ΚΑΣΑΜΠΑΛΗΣ ΠΕΤΡΟΣ ΕΤΩΝ 54
ΚΟΥΒΑΛΑΚΗΣ ΜΙΧΑΗΛ ΕΤΩΝ 36
ΚΟΥΒΑΛΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΕΤΩΝ 16
ΚΟΥΒΑΛΑΚΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΕΤΩΝ 54
ΚΟΥΡΟΥΖΙΔΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΕΤΩΝ 77
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΕΤΩΝ 72
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ ΠΕΤΡΟΣ ΕΤΩΝ 40
ΛΑΡΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΕΤΩΝ 24
ΛΑΡΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗΣ ΕΤΩΝ 54
ΜΑΤΘΑΙΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΕΤΩΝ 55
ΜΟΥΡΑΤΙΔΗΣ ΛΑΖΑΡΟΣ ΕΤΩΝ 64
ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ ΙΩΣΗΦ ΕΤΩΝ 37
ΟΡΤΑΝΤΖΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΕΤΩΝ 24
ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΑΚΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
ΠΑΥΛΙΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΤΩΝ 21
ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΕΤΩΝ 65
ΣΑΛΤΟΥΡΙΔΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΕΤΩΝ 56
ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ ΕΤΩΝ 47
ΤΟΠΤΣΙΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΤΩΝ 56
ΤΣΙΤΣΕΚΛΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΕΤΩΝ 76
ΧΑΛΚΙΔΗΣ ΣΑΒΒΑΣ ΕΤΩΝ 50
ΧΡΥΣΑΝΘΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΕΤΩΝ 24

 

Δημοτικό Διαμέρισμα Κ. Αγρού

    6

Τιμής ένεκεν
Καλός Αγρός Σεπτέμβριος 2003

 

Κάτοικοι του Καλού Αγρού εκτελεσθέντες από βουλγαρικά στρατεύματα κατοχής στις 29-9-1941 & περιόδου 1941-1944

 ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ Α. ΙΩΑΝΝΗΣ ΕΤΩΝ 52
ΑΡΒΑΝΙΤΙΔΗΣ Β. ΙΩΑΝΝΗΣ ΕΤΩΝ 29
ΑΣΒΕΣΤΑΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ ΕΤΩΝ 20
ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΕΤΩΝ 21
ΔΑΪΚΙΔΗΣ Κ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΕΤΩΝ 46
ΚΑΡΑΦΩΤΗΣ Π. ΦΩΤΗΣ ΕΤΩΝ 20
ΚΑΡΥΟΦΥΛΛΙΔΗΣ Κ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΕΤΩΝ 56
ΚΕΚΙΡΙΔΗΣ Χ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΤΩΝ 40
ΚΙΟΥΜΟΥΡΤΖΗΣ Α. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΕΤΩΝ 37
ΚΟΣΜΙΔΗΣ Γ. ΑΝΕΣΤΗΣ ΕΤΩΝ 59
ΚΟΥΡΣΑΚΛΗΣ Α. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΤΩΝ 66
ΚΥΠΡΙΖΛΗΣ Σ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΕΤΩΝ 60
ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ Γ. ΓΑΒΡΙΛ ΕΤΩΝ 50
ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ Γ. ΜΙΧΑΗΛ ΕΤΩΝ 28
ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ Μ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΤΩΝ 22
ΜΠΑΜΠΑΓΕΩΡΓΑΚΑΣ Σ. ΔΗΜ. ΕΤΩΝ 19
ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ Σ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΕΤΩΝ 15
ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗΣ Ι. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΕΤΩΝ 39
ΠΑΝΤΕΛΙΔΗΣ Μ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΕΤΩΝ 24
ΡΗΓΑΚΗΣ Γ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΕΤΩΝ 27
ΣΑΡΟΓΛΟΥ Α. ΘΩΜΑΣ ΕΤΩΝ 48
ΣΙΔΕΡΑΣ Κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΕΤΩΝ 53
ΤΕΡΖΗΣ Α. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΕΤΩΝ 32
ΤΣΟΜΠΑΝΟΓΛΟΥ Π. ΒΑΣΙΛ. ΕΤΩΝ 18

   7

Δημοτικό Διαμέρισμα Νικοτσάρα

 Μνημείο Σφαγιασθέντων

Ανεγέρθηκε το 2004 επί Δημάρχου Δράμας, Θωμά Μαργαρίτη, & Προέδρου Τ.Σ., Αναστασίου Χατζηγιάννη.

 

Θύματα 1941-1944

ΑΜΕΡΙΚΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΕΤΩΝ 20
ΜΑΚΡΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΕΤΩΝ 29
ΜΙΧΑΛΙΑΣΛΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΕΤΩΝ 52
ΜΠΕΖΕΡΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΕΤΩΝ 32
ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΗΝΑΣ ΕΤΩΝ 36
ΤΣΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΤΩΝ 32

 

Δημοτικό Διαμέρισμα Μυλοποτάμου

Μνημείο Σφαγιασθέντων

   8

Σφαγιασθέντες από τα βουλγαρικά στρατεύματα κατοχής
στις 29 Σεπτεμβρίου 1941
Ανεγέρθηκε το 2001 από το Δήμο Δράμας

 

ΛΙΣΚΟΥ ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΘ.
ΑΛΕΞΙΑΔΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜ.
ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ ΗΛΙΑΣ ΤΟΥ ΕΥΘ.
ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΤΟΥ ΝΙΚ.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΗΣ ΛΑΖΑΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝ.
ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΤΟΥ ΠΑΥ.
ΚΟΓΚΑΛΙΔΗΣ ΠΕΤΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝ.
ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ ΙΣΑΑΚ ΤΟΥ ΓΕΩΡ.

 

Δημοτικό Διαμέρισμα Χωριστής

Μνημείο Σφαγιασθέντων

 9

Για τα πενήντα χρόνια από την άνανδρη σφαγή των συγχωριανών μας από τα Βουλγαρικά στρατεύματα κατοχής την 30-9-1941.
Το μνημείο αυτό αποτελεί ελάχιστο φόρο τιμής για την θυσία των παλικαριών μας.
Κοινότητα Χωριστής 30-9-1991

Ας είμαστε εμείς οι Χωριστιανοί από τα τελευταία θύματα της φρίκης του πολέμου.

 

 10

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ
ΑΝΟΥΣΙΑΝ ΘΩΜΑΣ
ΑΝΟΥΣΙΑΝ ΣΑΡΚΙΣ
ΒΑΡΑΒΑΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
ΒΑΡΑΒΑΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
ΒΑΦΕΙΑΔΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ
ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
ΒΟΥΤΣΙΝΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
ΒΑΓΚΙΔΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ
ΒΡΑΔΕΛΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΑ
ΓΑΪΤΑΝΙΔΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
ΓΑΪΤΑΝΙΔΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
ΓΙΑΒΑΝΟΓΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
ΓΙΑΒΑΝΟΓΛΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ
ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
ΓΙΑΝΤΣΙΟΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
ΓΙΑΠΑΝΤΖΙΑΚΑΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ
ΓΚΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
ΓΚΟΥΛΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ
ΓΚΟΥΤΣΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
ΓΚΟΥΤΣΗΣ ΚΛΕΑΝΘΗΣ
ΔΑΒΙΤΗΣ ΜΙΧΑΗΛ
ΔΑΜΙΑΝΙΔΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
ΔΑΜΙΑΝΙΔΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ
ΔΑΡΑΔΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
ΔΕΛΗΠΑΠΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
ΔΟΓΙΟΥΒΑΝ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
ΔΟΥΜΠΛΑΤΖΗΣ ΔΩΡΟΘΕΟΣ
ΔΡΑΚΟΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ
ΔΡΑΓΚΙΝΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΔΡΑΒΟΒΑΛΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
ΔΡΙΝΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ
ΔΡΙΝΙΑς ΙΩΑΝΝΗΣ
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ
ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ ΘΩΜΑΣ
ΖΑΜΠΡΑΚΗΣ ΑΝΕΣΤΗΣ
ΖΑΜΠΡΑΚΗΣ ΑΧΙΛΛΕΑΣ
ΖΗΣΗΣ ΧΟΥΡΜΟΥΖΗΣ
ΖΟΥΜΠΙΔΗΣ ΘΕΟΧΑΡΗΣ
ΙΑΤΡΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΙΩΣΗΦΙΔΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
ΚΑΜΠΑΝΗΣ ΟΡΕΣΤΗΣ
ΚΑΝΑΚΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
ΚΑΠΕΤΑΝΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
ΚΑΡΑΜΗΤΡΟΓΛΟΥ ΧΡΗΣΤΟΣ
ΚΑΡΑΜΗΤΡΟΓΛΟΥ ΘΕΟΛΟΓΗΣ
ΚΑΡΑΤΖΟΓΛΟΥ ΜΕΝΕΛΑΟΣ
ΚΑΤΣΙΚΑΡΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ
ΚΕΛΕΜΠΕΚΗΣ ΜΕΝΕΛΑΟΣ
ΚΕΡΜΕΝΙΩΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
ΚΕΡΜΕΝΙΩΤΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
ΚΙΟΥΠΚΙΟΛΗΣ ΜΙΧΑΗΛ
ΚΟΣΚΕΡΙΔΗΣ ΙΩΑΚΕΙΜ
ΚΟΣΚΕΡΙΔΗΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ
ΚΟΥΚΟΣ ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ
ΚΟΥΤΣΟΜΑΛΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
ΚΟΥΤΣΟΜΑΛΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
ΚΩΤΤΑς ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
ΚΩΤΤΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

 

Η άνανδρη σφαγή μας αποτελεί αδιάψευστη μαρτυρία της φρίκης του πολέμου.
Ιερό χρέος δικό σου, άνθρωπε, είναι ο αδιάκοπος αγώνας για το αδέλφωμα των λαών και την επικράτηση της ειρήνης.

  11
ΚΩΦΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΣ
ΛΑΜΠΡΙΑΝΙΔΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ
ΛΑΣΚΑΡΙΔΗΣ ΛΑΣΚΑΡΗΣ
ΜΑΜΟΓΛΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
ΜΑΡΚΟΥΔΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ
ΜΑΥΡΟΜΑΤΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ
ΜΑΥΡΟΜΑΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ
ΜΑΡΩΝΙΤΗΣ ΠΑΣΧΑΛΗΣ
ΜΑΡΩΝΙΤΗΣ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ
ΜΕΛΙΣΣΙΔΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
ΜΕΣΣΗΝΗΣ ΤΡΙΑΝ/ΛΟΣ
ΜΟΡΦΙΔΗΣ ΦΙΛΙΠΠΟΣ
ΜΠΑΡΟΥΞΑΚΗΣ ΜΗΤΑΚΟΣ
ΜΠΙΜΠΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ
ΜΠΟΖΗΛΙΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
ΜΠΟΖΗΛΙΑΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ
ΝΑΛΜΠΑΝΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ
ΝΑΛΜΠΑΝΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΝΑΛΜΠΑΝΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ
ΠΑΓΩΝΗΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ
ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ
ΠΑΡΤΑΛΗΣ ΠΕΤΡΟΣ
ΠΕΠΕΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ
ΠΑΥΛΟΥ ΣΤΕΡΓΙΟΣ
ΠΕΤΡΙΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΠΕΤΣΑΣ ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ
ΠΕΤΣΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΠΕΧΛΙΒΑΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
ΠΟΛΥΓΙΑΝΝΙΔΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
ΠΟΡΝΑΛΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
ΡΟΔΑΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ
ΣΑΒΒΙΔΗΣ ΣΑΒΒΑΣ
ΣΑΒΒΑΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ
ΣΑΛΑΜΑΝΙΔΗΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ
ΣΙΑΠΑΝΙΔΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ
ΣΑΡΑΝΤΙΔΗΣ ΣΑΡΑΝΤΗΣ
ΣΑΧΑΝΙΔΗΣ ΣΟΦΟΚΛΗΣ
ΣΑΚΧΙΑΝ ΤΑΚΦΟΡ
ΣΑΚΧΙΑΝ ΚΑΠΡΗΛ
ΣΑΚΧΙΑΝ ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΣΙΟΥΛΑς ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ
ΣΥΜΕΩΝΙΔΗΣ ΣΥΜΕΩΝΣΥΝΩΚΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
ΣΥΝΩΚΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΣΦΕΛΗΝΙΩΤΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ
ΤΖΕΪΚΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
ΤΖΕΦΕΡΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
ΤΖΕΦΕΡΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
ΤΟΚΑΤΛΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
ΤΟΜΠΟΥΔΗΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΗΣ
ΟΣΙΟΓΛΟΥ ΗΡΑΚΛΗΣ
ΤΣΕΚΟΥΡΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
ΤΣΙΡΩΝΑΣ ΣΤΕΡΓΙΟΣ
ΤΣΙΤΣΙΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
ΤΣΕΡΠΙΣΤΑΛΗΣ ΘΕΟΧΑΡΗΣ
ΦΑΝΕΛΛΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ
ΦΡΑΓΚΟΠΟΥΛΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ
ΦΡΑΓΚΟΠΟΥΛΟΣ ΗΛΙΑΣ
ΦΥΛΑΚΤΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΦΥΛΑΚΤΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
ΦΥΛΑΚΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
ΧΑΝΟΥΜΙΔΗΣ ΛΙΒΕΡΙΟΣ
ΧΑΤΖΗΣΑΒΒΑΣ ΧΑΡΙΛΑΟΣ
ΧΑΤΖΗΚΑΠΕΤΑΝΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ
ΠΡΙΓΚΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
ΓΕΩΡΤΖΟΓΛΟΥ ή ΧΩΜΗΤΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ
ΤΣΑΝΑΛΗΣ ΣΤΕΡΓΙΟΣ
ΤΣΑΝΑΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣή ΧΑΡΑΣΙΑΚΛΗΣ
ΓΕΡΑΣΙΜΙΔΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ
ΓΙΑΆΜΟΓΛΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗΣ
ΚΑΑΛΑΪΤΖΙΔΗΣ ΣΑΒΒΑΣ
ΚΑΝΛΗΣ ΒΑΛΛΙΑΝΟΣ
ΚΕΡΑΜΙΤΣΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ ΠΕΤΡΟΣ
ΜΑΤΣΑΝΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ
ΤΑΖΟΓΛΟΥή ΤΟΛΟΓΛΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
ΤΣΑΝΤΑΡΛΙΩΤΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ
ΤΣΑΤΣΑΜΠΑΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ
ΨΩΜΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ

 

Σε όλα τα Δημοτικά Διαμερίσματα του Δ. Δράμας υπάρχουν μνημεία τα οποία στήθηκαν στη μνήμη των αγωνιστών ηρώων που έχασαν τη ζωή τους υπερασπιζόμενοι την ελευθερία της πατρίδας μας.
Σε όλες τις εθνικές επετείους η μαθητιώσα νεολαία και οι τοπικές αρχές καταθέτουν στεφάνια στη μνήμη των ηρώων συμπατριωτών μας.

 

Δημοτικό Διαμέρισμα Μυλοποτάμου

  12

Δημοτικό Διαμέρισμα Νικοτσάρας

  13

 

Δημοτικό Διαμέρισμα Χωριστής

 14

 15

Υπέρ των
πεσόντων αγωνιστών

 

Δημοτικό Διαμέρισμα Ξηροποτάμου

 16

Υπέρ των
πεσόντων αγωνιστών

Γλύπτης:
Μ.Δ. Λαμπαδίτης

 

Δημοτικό Διαμέρισμα Καλλιφύτου

  18

Η στήλη είναι αφιερωμένη στους υπέρ Πατρίδος πεσόντες

 

Δημοτικό Διαμέρισμα Μικροχωρίου

 19

Για τους
υπέρ Πατρίδος πεσόντες

 

Δημοτικό Διαμέρισμα Μαυροβάτου

IMG 20180108 123622

Εις μνήμην των ηρωικών πεσόντων και θυσιασθέντων υπέρ πίστεως και πατρίδος κατά τους αγώνας του Ελληνικού Έθνους.
Ανεγέρθη επί Δημάρχου Δράμας το 2008.

 

Δημοτικό Διαμέρισμα Αμπελακίων

 21

 

 

Εις μνήμην των ηρωικών πεσόντων και θυσιασθέντων υπέρ πίστεως και πατρίδος κατά τους αγώνας του Ελληνικού Έθνους
Πλατεία
Γ. Φωστηρίδου
Π. Πανταζοπούλου
Ανθυπολοχαγών

 22

Ο Γ. Φωστηρίδης και ο Π. Πανταζόπουλος «έπεσαν» κατά την περίοδο του εμφυλίου.
Ο Γ. Φωστηρίδης ήταν αδελφός του γενικού Αρχηγού της Ένωσης Συμπολεμιστών Εθνικού Αγώνα (ΕΣΕΑ) ΑΜ-Θ 1941-1944.
Τιμητικά δόθηκαν τα ονόματά τους σε δύο στρατόπεδα της Δράμας

 

Ο Άγνωστος στρατιώτης

 Ανδρών Επιφανών Πάσα Γη Τάφος

 AGNVSTOS STRATIVTHS

Το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη βρίσκεται
στο άλσος της Ν. Κρώμνης
και ανεγέρθη επί Λαυρεντίου Μητροπολίτου Δράμας

 

 

 

ΔΗΜΟΣ ΔΡΑΜΑΣ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ ΔΟΞΑΤΟΥ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ ΠΑΡΑΝΕΣΤΙΟΥ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ ΠΡΟΣΟΤΣΑΝΗΣ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ Κ. ΝΕΥΡΟΚΟΠΙΟΥ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

© 2018 Destanea. All Rights Reserved. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: ΡΕΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΟΥ | ΑΙΓΑΙΟΥ 4 ΔΡΑΜΑ, 66100 | 6932416400 - eirtrian@otenet.gr