Displaying items by tag: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΛΑΜΟΥΡΗΣ

Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΛΑΜΟΥΡΗΣ on 3 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, 2021

 Νέα εικόνα 1

Αυτό το καλοκαίρι βρέθηκα στη Φινλανδία. Μετά από δυο μήνες με φωτιές και καύσωνες χρειαζόμουν ένα δροσερό μέρος για να ισορροπήσει η δική μου θερμοκρασία.
Και μάλλον τελικά πήρα μια ψυχρολουσία!
20 βαθμοί πιο κάτω
Αρχικά όταν είδα την πρόγνωση του καιρού, οι ελπίδες μου αναθάρρησαν. 15 βαθμοί με βροχή. Εντάξει η βροχή θα μπορούσε να λείπει, αλλά οι 15 βαθμοί σίγουρα θα έριχναν τον δικό μου μέσο όρο. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα εξάλλου.

Νέα εικόνα 3

Τη δεύτερη μέρα της επίσκεψής μου είχα μια ξεναγό (και τράβηξα την παραπάνω φωτό καθώς την περίμενα), η οποία μου έδειξε μια πλευρά της Φινλανδίας την οποία δε θα μπορούσα ποτέ μόνος μου να ανακαλύψω.
Με ρώτησε τι ήθελα να δω και της είπα ότι δε με ενδιαφέρουν τα κτίρια και τα μουσεία. Ήθελα να μάθω πιο πολλά για τους ανθρώπους της χώρας. Την κουλτούρα και φυσικά για το φαγητό τους.

Νέα εικόνα 2
Ξεκινήσαμε από το Food Market του Ελσίνκι, όπου μπορούσες να βρεις σολωμό μαγειρεμένο και μαριναρισμένο σε κάθε μορφή.

Μπορούσες επίσης να βρεις φαγητά από άλλες κουλτούρες, τα οποία ήταν προσαρμοσμένα στις πρώτες ύλες της χώρας. Όπως αυτό το κεμπάπ με τάρανδο.

Νέα εικόνα 3

Γεύσεις και εικόνες διαφορετικές (αν και δεν δοκίμασα το κεμπάπ) σε μια χώρα που οι κάτοικοί της πρέπει να κάνουν κάτι διαφορετικά από εμάς, καθώς είναι σταθερά στην κορυφή των πιο ευτυχισμένων χωρών τα τελευταία χρόνια.
Όταν ρώτησα την ξεναγό μου, τι κάνουν οι Φινλανδοί διαφορετικά (εκτός από το να τρώνε κρέας αρκούδας στο βορά) μου είπε ότι είναι ένας λαός, ο οποίος ψάχνει διαρκώς να βρίσκει λύσεις. Δε μένουν στο πρόβλημα, αλλά θέλουν να κάνουν κάτι για να το αντιμετωπίζουν.
Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση όταν με πήγε στο Δημαρχείο της πόλης και εξεπλάγην όταν μου είπε πως ήταν ένας χώρος όπου σύχναζαν οι πολίτες του Ελσίνκι. Δεν θα το φανταζόμουν ποτέ για τα δικά μας Δημαρχεία.
Μπαίνοντας μέσα συνειδητοποίησα πως είχε πολλούς χώρους για να παίξουν τα παιδιά, για να αράξει κανείς, να φάει, να πιει καφέ, να κοινωνικοποιηθεί και να μάθει δωρεάν, αλλά και με διαδραστικό τρόπο, πράγματα για την πόλη του.
Είχε μάλιστα έναν χώρο όπου μπορούσες να πας να κάτσεις και να σκεφτείς ή να περάσεις λίγο χρόνο σε ένα πιο ήρεμο περιβάλλον.

Μου είπε η ξεναγός ότι οι περισσότερες εταιρείες έχουν ένα χώρο σαν αυτόν, καθώς δίνουν μεγάλη σημασία στην ανάπτυξη της δημιουργικότητας.

Νέα εικόνα 4

Το μάθημα
Είχα εντυπωσιαστεί από τη διαφορετική εργασιακή αλλά και δημοτική ή εθνική κουλτούρα, αλλά αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση από όλα ήταν η απάντηση που έλαβα στην παρακάτω ερώτησή μου:
«Πώς τους φαίνεται τους Φινλανδούς που ψηφίζονται η πιο ευτυχισμένη χώρα στον κόσμο;»
«Θυμώνουν!» μου είπε. «Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, οι Φινλανδοί δεν μπορούν να καταλάβουν πώς συμβαίνει αυτό, ενώ η χώρα έχει τόσα θέματα ακόμα για να αντιμετωπιστούν. Πραγματικά τους εκνευρίζει και νιώθουν πως δε θα έπρεπε να έχουν αυτή τη διάκριση».
Εχθρός του καλού είναι το καλύτερο και οι άμοιροι και κατά τ’άλλα συμπαθέστατοι Σκανδιναβοί, φαίνεται να βιώνουν τις συνέπειες αυτής της φράσης στο πετσί τους.
Είναι κάτι για το οποίο γράφω καιρό τώρα. Την αδυναμία μας να απολαύσουμε έστω και για μια στιγμή αυτό που ζούμε και έχουμε πετύχει και πώς το «Εις ανώτερα» είναι η χειρότερη ευχή του κόσμου.
Η τελειομανία (κάτι για το οποίο θα γράψω σύντομα) φέρνει μεγάλη δυστυχία. Είπα στην ξεναγό πως «Το καταλαβαίνω αυτό που μου λες και φαίνεται πως οι Φινλανδοί είναι θύματα της «θαυμαστής» κουλτούρας τους για την επίλυση προβλημάτων. Θέλουν διαρκώς να γίνονται όλο και καλύτεροι και η ανάγκη μας για συνεχή βελτίωση κρύβει πολλές παγίδες».
Η ξεναγός με ρώτησε τι εννοούσα, καθώς στα δικά της μάτια αυτή η κουλτούρα ήταν που την τράβηξε σε αυτή τη χώρα (ήταν από το Περού και είχε ζήσει και στην Πολωνία πιο πριν). «Δηλαδή, θα έπρεπε να είναι αφημένοι και να μην κάνουν τίποτα; Που είναι το πρόβλημα στο να θέλεις να βελτιώνεσαι;» είπε χαρακτηριστικά.
Η απάντησή μου ήταν πως το θέμα δεν είναι ποτέ το τι κάνεις, αλλά το Γιατί το κάνεις (όπως θα διαβάσετε στο νέο μου βιβλίο που σύντομα θα κυκλοφορήσει).
Γιατί;
Γιατί θέλεις να γίνεις καλύτερος; Είναι κίνητρο επιθυμίας ή κίνητρο έλλειψης;
Θέλεις να γίνεις καλύτερος στη δουλειά σου επειδή σου αρέσει να ασχολείσαι με τη δουλειά σου (οπότε η ενασχόληση θα σε κάνει και καλύτερο -Επιθυμία) ή θέλεις να γίνεις καλύτερος επειδή τώρα δεν είσαι αρκετά καλός; (Έλλειψη).
Θέλεις να έχεις καλύτερο σώμα επειδή σου αρέσει να τρέφεσαι και να γυμνάζεσαι (οπότε η σωστή διατροφή και άσκηση θα σου φέρει και υγιές σώμα -Επιθυμία) ή θέλεις να έχεις καλύτερο σώμα επειδή το σώμα σου τώρα δε σου αρέσει; (Έλλειψη).

Νέα εικόνα 5

Θέλεις να γίνεις καλύτερος άνθρωπος επειδή σου αρέσει να ασχολείσαι με σένα και να σε μαθαίνεις (οπότε η πορεία της αυτογνωσίας θα σε κάνει και «καλύτερο» άνθρωπο -Επιθυμία) ή θέλεις να γίνεις καλύτερος άνθρωπος επειδή τώρα δεν είσαι αρκετά καλός (Έλλειψη).
Θέλεις να πετύχεις τους στόχους σου επειδή σου αρέσουν αυτά που σχεδιάζεις και να ασχολείσαι μαζί τους (οπότε καθώς ασχολείσαι με αυτά θα τα πετύχεις κιόλας -Επιθυμία) ή θέλεις να πετύχεις τους στόχους σου επειδή «ΠΡΕΠΕΙ» να είσαι επιτυχημένος και αν δεν είσαι δε θα νιώθεις καλά με σένα (Έλλειψη).
Η απάντηση που δίνεις σε αυτά τα ερωτήματα θα κάνει ΤΕΡΑΣΤΙΑ διαφορά στο πώς βιώνεις τη ζωή σου.
Σκέψου κι εσύ τα κίνητρα πίσω από τις προσπάθειές σου (και δεν θα είναι πάντα ξεκάθαρα) για να μην βιώσεις το άσχημο σενάριο που βιώνουν οι βόρειοι φίλοι μας.
Και να πετυχαίνεις Και να μην σου φτάνει…

Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΛΑΜΟΥΡΗΣ


Υπάρχει ένα πρόβλημα με τους ανθρώπους. Μοιάζουμε υπερβολικά στην όψη με ενήλικες, αλλά μέσα μας υπάρχει πάντα ένα 5χρονο, το οποίο συχνά αναλαμβάνει τον έλεγχο των συμπεριφορών μας. Έτσι μπερδεύουμε τους άλλους και υποφέρουμε και εμείς.
Πώς θα μπορέσουμε να συγχρονίσουμε τη συναισθηματική και την ημερολογιακή μας ηλικία;

Ο εγκέφαλός μας
Για να το καταλάβουμε αυτό, θα βοηθήσει να συζητήσουμε δυο πραγματάκια για το πώς λειτουργεί ο εγκέφαλός μας. Όπως έχω αναλύσει εκτενώς, ο καθένας από εμάς έχει τον τέλεια αναπτυγμένο εγκέφαλο για να επιβιώσει στις συνθήκες της οικογένειάς του. Ο εγκέφαλός μας αναπτύσσεται μέσω μια πολύπλοκης συνεχούς αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον όπου μεγαλώνουμε.
Μαθαίνουμε να προσέχουμε, να φοβόμαστε, να γελάμε και να αγχωνόμαστε ανάλογα με τις συνθήκες της οικογένειάς μας. Το πώς αντιδράμε ως παιδιά στο περιβάλλον που ζούμε, είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για εμάς. Καλά θα κάνουμε λοιπόν να έχουμε τις κατάλληλες συμπεριφορές που μας εξασφαλίζουν την επιβίωσή μας.
 Αν είχαμε μια καταθλιπτική μητέρα (ή πατέρα), τότε θα προσπαθούμε να είμαστε πάντα χαρούμενοι για να της φτιάχνουμε τη διάθεση. Κατά συνέπεια όταν μεγαλώσουμε δε θα είμαστε σε επαφή με τα πιο δύσκολα δικά μας συναισθήματα, καθώς αυτά δεν ήταν αποδεκτά στην οικογένειά μας, και θα καταπιεζόμαστε.
 Αν είχαμε έναν γονέα που μας έλεγε να μην τον στεναχωρούμε, τότε θα προσπαθούμε να είμαστε πάντα ευχάριστοι και να μην προκαλούμε εντάσεις και φασαρίες. Κατά συνέπεια όταν μεγαλώσουμε θα αποφεύγουμε τις συγκρούσεις και δε θα διεκδικούμε εύκολα αυτά που θέλουμε.
 Αν οι γονείς μας μας μάλωναν γιατί ήμαστε ζωηροί, θα μάθουμε να είμαστε ήσυχοι και να μην κάνουμε πολλή φασαρία. Κατά συνέπεια, όταν μεγαλώσουμε θα δυσκολευόμαστε να εκφράζουμε τη χαρά μας και τα συναισθήματά μας ανοικτά.
 Αν οι γονείς μας μας μάλωναν συχνά ή αν μας επιβράβευαν που ΕΙΜΑΣΤΕ καλά παιδιά, τότε θα μάθουμε να μην τους απογοητεύουμε. Όταν μεγαλώσουμε θα έχουμε μια διαρκή ανησυχία αν κάνουμε το «σωστό», θα νιώθουμε μεγάλη ανασφάλεια, θα τσεκάρουμε συνεχώς τι θα πει ο κόσμος και δε θα μπορούμε να πούμε εύκολα όχι. Επίσης δε θα ξέρουμε τι θέλουμε, δε θα τολμάμε να πάρουμε ρίσκα και θα επιλέγουμε τον ασφαλή δρόμο, όποτε βρεθούμε αντιμέτωποι με ένα δίλημμα.
 Αν οι γονείς μας ήταν αυστηροί και δεν έδιναν χώρο στις επιθυμίες μας, αλλά επέμεναν να γίνονται τα πράγματα όπως εκείνοι «ξέρουν», αν μας μάλωναν όποτε παραβαίναμε τις εντολές τους, τότε θα μάθουμε ότι πρέπει να υπακούμε. Όταν μεγαλώσουμε θα έχουμε την τάση να συμφωνούμε με τους άλλους και να πιστεύουμε πως αν κάτι πάει στραβά, τότε φταίμε εμείς. Θα μαζεύουμε μέσα μας ένταση και θα ξεσπάμε όταν πια δεν θα αντέχουμε άλλο, γιατί δεν έχουμε μάθει να μιλάμε και να ακουγόμαστε.

Ο κατάλογος είναι μεγάλος και δε σταματάει εδώ.

Η λύση
Πώς θα μπορέσουμε να απελευθερωθούμε από τα δεσμά του παρελθόντος και να ζήσουμε τη ζωή μας με πιο ενήλικο τρόπο, όταν αυτό μας εξυπηρετεί;
Για να το επιτύχουμε αυτό, θα χρειαστεί να κάνουμε δυο σημαντικές συνειδητοποιήσεις.
1. Ο έξω κόσμος δεν είναι η οικογένειά μας.
2. Εμείς δεν είμαστε πια μικροί.
Ας τα πάρουμε με τη σειρά.

Ο έξω κόσμος δεν είναι η οικογένειά μας
Μπορεί στην οικογένειά μας να έπρεπε να είμαστε ευχάριστοι, υπάκουοι, ενδιαφέροντες, ήσυχοι, έξυπνοι, «καλοί» για να πάρουμε την αγάπη των γονιών μας, όμως στον έξω κόσμο δεν χρειάζεται να είμαστε τίποτα από αυτά για μας αποδέχονται οι άλλοι και να μας αγαπάνε.
Θα με ρωτήσετε και που το ξέρω εγώ; Τόσο βλάκες είμαστε και τα φοβόμαστε όλα αυτά;
Το ξέρω γιατί παρατηρώ τον τρόπο με τον οποίο κι εμείς φερόμαστε στους άλλους. Σπάνια είμαστε τόσο αυστηροί με τους άλλους όπως είμαστε με τον εαυτό μας. Είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε πολλά «ελαττώματα» σε κάποιον και να συνεχίσουμε να του κάνουμε παρέα.
Δεν έχουμε την απαίτηση από τους άλλους να είναι διαρκώς ευχάριστοι, ενδιαφέροντες, έξυπνοι και «καλοί».
Όχι ότι θα μας χάλαγε να είναι, αλλά δεν είναι προϋπόθεση για να τους αποδεχόμαστε στη ζωή μας. Είμαστε πιο δεκτικοί και κατανοητικοί. Δεν δίνουμε τόση σημασία στα κουσούρια τους, όση δίνουμε στα δικά μας. Δεν ασχολούμαστε τόσο.
Άρα, το ίδιο κάνει και ο έξω κόσμος προς εμάς. Γιατί κι εμείς είμαστε ο έξω κόσμος των άλλων.
Φοβόμαστε ότι θα μας κρίνουν οι άλλοι για τα πράγματα που μας έκριναν οι γονείς μας, αλλά οι άλλοι δε συμπεριφέρονται έτσι. Συνήθως έχουν τα δικά τους ζόρια για να ανησυχούν. Δε ζούμε πια στην οικογένειά μας. Αν το συνειδητοποιήσουμε, μπορούμε να ανακουφιστούμε σημαντικά.

Δεν είμαστε πια μικροί
Για ένα παιδί είναι ζήτημα ζωής και θανάτου να έχει την αγάπη και την προσοχή των γονιών του. Ολόκληρη η ύπαρξή του γεννιέται και χάνεται με ένα σχόλιο ή ένα βλέμμα του γονιού.
Ο ευαίσθητος ψυχισμός ενός μικρού παιδιού δεν αντέχει την απόρριψη (έστω και στιγμιαία) του γονέα. Δεν μπορεί να το διαχειριστεί και καταρρέει, συχνά ξεσπώντας σε κλάματα. Πρέπει να το αγαπάει ο γονιός. Συνέχεια. Είναι πολύ δύσκολο να είσαι παιδί. Είναι πολύ δύσκολο να είσαι γονέας. Είναι πολύ δύσκολο να είσαι άνθρωπος.
Επίσης ένα μικρό παιδί έχει μια αίσθηση παντοδυναμίας και θεωρεί ότι είναι το κέντρο του κόσμου.
 Αν η μαμά είναι στεναχωρημένη, εγώ φταίω (όχι το ότι έχει κατάθλιψη).
 Αν ο μπαμπάς έφυγε να δουλέψει σε άλλη πόλη είναι επειδή κάτι έκανα που τον στεναχώρησε και δε με αγαπάει.
 Αν χώρισαν οι γονείς, έφταιγα εγώ που δεν ήμουν καλό παιδί.
Αν κάτσουμε μια στιγμή να αναλογιστούμε πως δεν είμαστε πια παιδιά όμως, τότε μια ευχάριστη έκπληξη μας περιμένει.

Το παιδί δεν αντέχει τις ματαιώσεις. Είναι όμως προνόμιο του ενήλικα να τις αντέχει. Σαν ενήλικες δε θα διαλυθούμε από ένα «όχι». Δε θα μας ισοπεδώσει μια απόρριψη. Δεν είναι το τέλος του κόσμου η αποτυχία.
Όλοι μας έχουμε διαχειριστεί πολλές επώδυνες καταστάσεις στη ζωή μας και κάπως τα καταφέραμε. Δεν ήταν πάντα εύκολο αλλά το κάναμε. Ο ενήλικας αντέχει πολύ παραπάνω από ένα παιδί.
 Αν το συνειδητοποιήσουμε αυτό, τότε δε θα ανησυχούμε τόσο πολύ για το τι θα πει ο κόσμος γιατί θα ξέρουμε ότι μπορούμε να διαχειριστούμε και την αρνητική γνώμη των άλλων. Ένα παιδί δεν μπορεί. Ο ενήλικας μπορεί.
 Θα τολμήσουμε να ζητήσουμε και να συζητήσουμε κάτι που θέλουμε. Θα κάνουμε μια δυσάρεστη συζήτηση με κάποιον. Το παιδί δεν μπορεί να αντέξει τη διαφωνία και την ένταση. Ο ενήλικας μπορεί.
 Θα τολμήσουμε να προσπαθήσουμε για κάτι που μας εκφράζει κι ας μην ξέρουμε τι θα συμβεί. Το παιδί δεν μπορεί να αντέξει την αποτυχία και την αποδοκιμασία. Ο ενήλικας μπορεί.
Σαφώς δε θα είναι ευχάριστες καταστάσεις, όλες αυτές. Αλλά τώρα τις αντέχουμε.
Τέλος, το ότι δεν είμαστε πλέον παιδιά, σημαίνει πως δεν είμαστε το κέντρο του κόσμου (όσο και αν μερικοί από εμάς πολύ θα θέλαμε να είμαστε!). Δεν ευθυνόμαστε για κάθε πρόβλημα που προκύπτει, δεν φταίμε για ό,τι συμβαίνει, δεν είναι δική μας ευθύνη να λύσουμε κάθε κατάσταση.

Οι άλλοι δεν αντιδρούν κάπως προς εμάς επειδή εμείς έχουμε κάνει κάτι. Ας μην παίρνουμε τα πράγματα τόσο προσωπικά. Τις περισσότερες φορές, η συμπεριφορά των άλλων δεν έχει να κάνει με εμάς, αλλά με τα δικά τους θέματα. Όπως και η δική μας συμπεριφορά έχει να κάνει με τα δικά μας θέματα τις περισσότερες φορές και όχι με τους άλλους.
Βέβαια, όλα αυτά δεν είναι τόσο εύκολο να τα δουλέψουμε μόνοι μας και ίσως χρειαστούμε τη βοήθεια ενός ειδικού.

Συμπέρασμα
Η ζωή είναι αρκετά πολύπλοκη και πολυπαραγοντική… Η γνώση είναι δύναμη όπως λέω στο βιβλίο μου.

 BIBLIA BLAMOYRH

Αν σταματήσουμε να βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τα παιδικά μάτια μας, θα κατορθώσουμε να πετάξουμε ένα πολύ μεγάλο φορτίο από πάνω μας.
Θα συνειδητοποιήσουμε πόσο λιγότερο τρομακτικός είναι ο κόσμος από όσο νομίζουμε και πόσο πιο ικανοί είμαστε εμείς να τον αντιμετωπίσουμε ακόμα και τις σπάνιες φορές που όντως γίνεται τρομακτικός.
Θα αρχίσουμε επιτέλους να φερόμαστε περισσότερο σύμφωνα με την ημερολογιακή μας ηλικία. Όχι πια κυρίως με την παιδική μας.
Καλή ενηλικίωση σε όλους μας!

Βασισμένο στο βιβλίο μου Ψυχο-λογικά Μυστικά (που μακάρι να γνώριζα νωρίτερα)
Πρέπει να παραδεχτούμε ότι οι γονείς μας κάποιες φορές έχουν ένα ιδιαίτερο χάρισμα. Ξέρουν τι να πουν για να μας απογειώσουν και να μας σπάσουν τα νεύρα.
Ένα βλέμμα τους καμιά φορά αρκεί για να μας ανέβει το αίμα στο κεφάλι.
«Το κοίταξες αυτό στη δουλειά σου;» θα ρωτήσουν και εμείς θα τσατιστούμε.
«Πώς μιλάς έτσι στο παιδί σου. Εγώ έτσι σε μεγάλωσα;» θα ακούσουμε και θα εκραγούμε.
«Να πας να κάνεις τις εξετάσεις σου» θα μας θυμήσουν και θα νιώσουμε έντονη ενόχληση.

Γιατί συμβαίνει αυτό;
Εν αρχή ην ο Nόμος
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όταν ήμαστε μικρά παιδιά, οι γονείς ήταν για εμάς οι τεράστιοι γίγαντες που τα ήξεραν όλα. Ήταν αυτοί που μας μάθαιναν τον κόσμο. Στα μάτια του παιδιού ο γονέας είναι κάτι το ιδανικό. Ένας παντογνώστης. Ό,τι λέει ο γονιός είναι Νόμος.
Αν ο γονέας λέει ότι τα καλά κορίτσια ξέρουν να ράβουν, αυτό για εμάς είναι Νόμος. Αν πει ότι οι άντρες δεν κλαίνε, αυτό για εμάς είναι Νόμος.
Όταν δε μας βγαίνει να κάνουμε αυτό που μας λένε νιώθουμε πολύ άσχημα. Αν τα καλά παιδιά δεν αντιμιλάνε και εμείς έχουμε αντίρρηση σε όσα μας λένε, νιώθουμε κακά παιδιά. Αν πει ο γονέας πρέπει να πας να φιλήσεις τη θεία σου, και εσύ δε τη συμπαθείς, θα είναι πολύ άβολο. Από τη μια η δική σου αίσθηση είναι ότι δε θέλεις και από την άλλη ο Νόμος λέει ότι πρέπει.

Έχουμε αντικρουόμενα συναισθήματα. Είναι τα πρότυπά μας και κανείς δε θέλει να πηγαίνει κόντρα στο πρότυπό του.

Η εφηβεία
Στην περίοδο της εφηβείας τα παιδιά αρχίζουν και αποκτούν άλλα πρότυπα. Η φύση έχει προβλέψει ώστε στην περίοδο αυτή, να αρχίσουμε να νοιαζόμαστε περισσότερο για το τι λένε οι συνομήλικοί μας και λιγότερο οι γονείς μας.
Σύμφωνα με την εξελικτική ψυχολογία, αυτό συμβαίνει γιατί πριν από χιλιάδες χρόνια όταν φτάναμε στα 13-14 έπρεπε να αφήσουν την ασφάλεια της σπηλιάς όπου μέναμε με την οικογένεια και να βγούμε έξω να κυνηγήσουμε. Έπρεπε να στηριζόμαστε πολύ περισσότερο στους άλλους για την επιβίωσή μας και λιγότερο στην οικογένεια.
Ο εγκέφαλος των εφήβων είναι υπερευαίσθητος στο να το έχουν την αποδοχή των άλλων εφήβων.
Αν όλα παν καλά, τότε η περίοδος της εφηβείας είναι μια περίοδος έντασης στο σπίτι. Οι έφηβοι αμφισβητούν τους γονείς τους, αμφισβητούν τον νόμο και φτιάχνουν νέους δικούς τους νόμους.

«Θα φορέσω σκουλαρίκι στη μύτη επειδή μου αρέσει».
«Θα φοράω μόνο μαύρα, γιατί γουστάρω».
«Δε θα την ξαναφιλήσω αυτή τη θεία!»
Αν όλα πάνε καλά ο έφηβος θα νιώθει ασφαλής να εκφράσει τις διαφορετικές του απόψεις και ο γονέας θα το αντέξει. Διότι θα κατανοεί πως έτσι δημιουργεί το παιδί του την δική του προσωπικότητα.
Όπως άκουσα πολύ πετυχημένα να λέγεται: «Αν όλα παν καλά ο γονέας θα βλέπει την πλάτη του παιδιού. Αν εξακολουθεί βλέπει το πρόσωπο του παιδιού, τότε μάλλον κάτι δεν πήγε πολύ καλά».

Τα καλά παιδιά
Δυστυχώς δεν πηγαίνουν πάντα όλα καλά, και μερικοί από εμάς γινόμαστε τα καλά παιδιά που δε θέλουμε να στεναχωρούμε τους άλλους. Και φυσικά όχι τους γονείς μας.
Αυτό σημαίνει ότι για εμάς, αυτά που λένε οι γονείς μας εξακολουθούν να είναι ο Νόμος. Ταυτόχρονα, καθώς ενηλικιωνόμαστε, μαθαίνουμε τον κόσμο από πρώτο χέρι. Όχι πια μόνο μέσα από τα φίλτρα των γονιών μας.
Και εκεί δημιουργείται η σύγκρουση. Άλλα καταλαβαίνουμε ότι ισχύουν στον έξω κόσμο, άλλα μας λένε οι γονείς. Αλλά εμείς δε θέλουμε να τους στεναχωρήσουμε. Εξακολουθούμε και τους έχουμε στο εσωτερικό μας βάθρο.
Έτσι κάθε φορά που θα πουν κάτι εκνευριζόμαστε, γιατί για εμάς συγκρούεται ο Νόμος (τα λόγια τους) με τη δική μας αντίληψη του κόσμου. Δεν είναι απλά η άποψη κάποιου. Είναι ο Νόμος. Το Σωστό. Και όταν το Σωστό παραπέμπει σε κάτι που θεωρούμε άδικο, τότε η εσωτερική αντίδρασή μας είναι μεγάλη. Μας πνίγει.

Μη μου φέρεσαι σαν παιδί
Η ερώτηση: «Το κοίταξες αυτό στη δουλειά σου;» προκαλεί την αντίδραση: «Γιατί δεν μπορώ να το κοιτάξω εγώ; Εσύ πρέπει να μου πεις; Δεν είμαι παιδί».
Ακούγοντας: «Πώς μιλάς έτσι στο παιδί σου. Εγώ έτσι σε μεγάλωσα;» θα νιώσουμε όλη τη βαρύτητα της επίκρισης του Νόμου. Του Σωστού. Κάνουμε Λάθος. Μας μάλωσε η μαμά και εμείς είμαστε το παιδί.
Λένε: «Να πας να κάνεις τις εξετάσεις σου» Και μέσα μας σκεφτόμαστε «Δε θα μου πεις εσύ τι θα κάνω. Όλο να ανακατεύεσαι θέλεις. Κοίτα δουλειά σου. Δεν είμαι παιδί».
Θα μας πουν: «Πες κάτι στον αδερφό σου» και νιώθουμε την ίδια πίεση που νιώθαμε όταν έπρεπε να φιλήσουμε τη θεία μας.
Εν ολίγοις μας ενοχλεί όταν νιώθουνε ότι μας φέρονται σαν να είμαστε παιδιά. Γιατί μέσα μας νιώθουμε ακόμα παιδιά. Όσο μέσα μας θεωρούμε αυτά που μας λένε οι γονείς μας ως τον Νόμο, τόσο παραμένουμε παιδιά.

Τα καλά παιδιά καθυστερούν να περάσουν εφηβεία.

Το επόμενο βήμα
Το επόμενο βήμα για καλύτερες σχέσεις με τους γονείς μας είναι να περάσουμε την εφηβεία. Μπορεί να είμαστε 30, 40, 50 ή και 60 και να μην έχουμε περάσει την εφηβεία. Η ενηλικίωση να μην έχει έρθει.
Περνάω την εφηβεία, στην πράξη, σημαίνει κατανοώ πως αυτά που μου λένε οι γονείς μου δεν είναι ο Νόμος. Είναι οι απόψεις του κυρίου Κώστα και της κυρίας Μαρίας. Είναι οι απόψεις δυο απλών ανθρώπων. Που έχουν τη δική τους ιστορία, τα δικά τους φίλτρα και έχουν ταλαιπωρηθεί και εκείνοι από τους δικούς τους γονείς. Δεν είναι ο Νόμος. Δεν είναι οι αντιπρόσωποι το Σωστού και του Λάθους. Είναι δυο άνθρωποι που τόσο ξέρουν, τόσο λένε.
Όπως δεν παίρνουμε τόσο κατάκαρδα τα σχόλια ενός φίλου, επειδή έχει άλλη θέση στην εσωτερική μας ιεραρχία, έτσι δε θα παίρνουμε κατάκαρδα και τα σχόλια του κυρίου Κώστα και της κυρίας Μαρίας.
Η υιοθέτηση αυτής της στάσης, έχει δυο οφέλη.
Πρώτον για εμάς. Σταματάμε να εκνευριζόμαστε τόσο από τα σχόλια και την κριτική τους, γιατί κατανοούμε πως είναι απλά άλλη μια γνώμη. Δεν της δίνουμε ιδιαίτερη βαρύτητα μέσα μας.
Δεύτερον, για τους γονείς μας. Τους απελευθερώνουμε από την ανάγκη και το βάρος να είναι πάντα Σωστοί (γιατί ο Νόμος πρέπει να είναι Σωστός). Μπορούν να χαλαρώσουν. Δε χρειάζονται να προσέχουν τα λόγια τους (αν τα πρόσεχαν δηλαδή…)
Οι σχέσεις μας γίνονται λιγότερο στενές με την έννοια της εξάρτησης και της προσκόλλησης, αλλά γίνονται περισσότερο στενές με την έννοια της πραγματικής εγγύτητας.

Γινόμαστε όλοι ενήλικες, που προσπαθούν να καταλάβουν ο ένας τον άλλον και όχι το παιδί και οι γονείς που πρέπει να διατηρούν τα δυναμικά της παιδικής ηλικίας. Σχετιζόμαστε πιο ισότιμα. Χωρίς δυναμικά της εξουσίας.

Στην πράξη
Δεν είναι εύκολο να συμβεί αυτό στην πράξη. Συχνά οι γονείς αντλούν σημαντικότητα από το ρόλο τους ως γονείς. Αν δεν έχουν αναπτύξει άλλα ενδιαφέροντα στη ζωή τους, ίσως να το νιώθουν απειλητικό να μην έχουν ενεργό ρόλο στη ζωή των παιδιών τους. Ποιοι θα είναι αν δεν είναι οι γονείς;
Τα παιδιά, επίσης, ίσως νιώθουν μια ασφάλεια ότι ο γονέας είναι εκεί και θα τους προστατέψει, οπότε παραχωρούν κάποιες από τις ελευθερίες τους, επειδή φοβούνται να αναλάβουν τις ευθύνες του εαυτού τους και να ενηλικιωθούν. Είναι άχαρη η ενήλικη ζωή.
Έτσι αλληλοτρέφουν τις ανασφάλειές τους και ταυτόχρονα διατηρούν σχέση αγάπης και μίσους. Η ενηλικίωση δεν έρχεται.
Η λύση είναι πάντα η κατανόηση. Κατανόηση πως ό,τι μας λένε οι γονείς μας είναι τα λόγια του Κυρίου Κώστα και της κυρίας Μαρίας, όχι το Σωστό. Ας μην τα παίρνουμε τόσο προσωπικά. Βασικότερο από όλα όμως, κατανόηση πως κι εμείς είμαστε πλέον ενήλικες με ευθύνες αλλά και δικαιώματα. Δεν είμαστε πια παιδιά.
Ίσως να έχει φτάσει ο καιρός να περάσουμε την εφηβεία μας.

Βασισμένο στο βιβλίο μου Ψυχο-λογικά Μυστικά (που μακάρι να γνώριζα νωρίτερα)

 

Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΛΑΜΟΥΡΗΣ


Το καλοκαίρι του 2019 (τότε που ακόμα ταξιδεύαμε) ήμουν αρκετά τυχερός και βρέθηκα στα νησιά Γκαλάπαγκος (όχι Γκαλαπάγκος, όπως έμαθα).
Μπορείς να δεις το ταξίδι εδώ…
Εκεί στο πιο απίθανο σημείο, στη μέση του Ειρηνικού Ωκεανού, έλαβα τρία πολύτιμα μαθήματα που μπορούν να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση τη κατάστασης που ζούμε. Τα περιγράφω παρακάτω….. Το σκηνικό διαδραματίστηκε στο φέρυ από το νησί Σάντα Κρουζ στο νησί Σαν Κριστόμπαλ. Όταν κλείσαμε τα εισιτήρια, επηρεασμένος από τα ελληνικά δεδομένα φαντάστηκα ότι θα μπούμε σε ένα πλοίο (φέρυ μπόουτ που λέμε και στα ελληνικά) και θα μας μεταφέρει. Η πραγματικότητα ήταν διαφορετική. Η διαδρομή γινόταν με ένα ταχύπλοο.
Καθόμασταν όλοι δίπλα-δίπλα 20-25 άτομα έτσι που ακουμπούσες λίγο πολύ με τον διπλανό σου.

Η διαδρομή άρχισε στο λιμάνι και όλα ήταν καλά. Σύντομα βγήκαμε στην ανοικτή θάλασσα όμως και άρχισε το ταρακούνημα. Και μετά από λίγο έγινε δυσάρεστο. Πολύ δυσάρεστο.
Εκεί άρχισαν τα μαθήματα…

1. Η αντίσταση προκαλεί τη δυσφορία
Όταν άρχισε το ταρακούνημα και το σκάφος έσκαγε με δύναμη στη θάλασσα, άρχισα να παρατηρώ γιατί ένιωθα τόσο δυσάρεστα. Παρατήρησα ότι προσπαθούσα να κάθομαι όσο πιο στητά γίνεται. Να μην πηγαίνει το σώμα μου εδώ κι εκεί με τα κύματα. Αυτό απαιτούσε τεράστια προσπάθεια από μένα καθώς ήταν αρκετά βίαιες οι κινήσεις του σκάφους.
Αποφάσισα να το αλλάξω. Αφέθηκα να πηγαινοέρχομαι με τα κύματα. Αμέσως η δυσφορία μειώθηκε αισθητά. Δεν προέβαλα αντίσταση. Παραδόθηκα στην κίνηση. Αποδέχτηκα την κατάστασή μου.
Έτσι και στην καραντίνα. Αν προσπαθείς να συμπεριφέρεσαι σαν να μη συμβαίνει τίποτα, αν προσπαθείς να διατηρήσεις την καλή σου διάθεση παρά τη δυσκολία που ζούμε, τότε αυτή σου η προσπάθεια θα ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για τη δυσφορία που βιώνεις.
Αυτό που συμβαίνει είναι πρωτόγνωρο και ιδιαίτερα επώδυνο για μερικούς. Είμαστε λαβωμένοι και παριστάνουμε τον υγιή. Δεν μπορούμε να έχουμε ό,τι και πριν. Είναι πολύ εντάξει να είμαστε πιο στεναχωρημένοι από πριν, πιο ευέξαπτοι από πριν ή πιο θλιμμένοι.
Ας μη μαλώνουμε τον εαυτό μας. Αντί να αφιερώνουμε την ενέργειά μας για να διατηρούμε μια επίφαση ομαλότητας, ας αποδεχτούμε τη δυσκολία μας και ας την αφιερώσουμε για να βρούμε στήριξη και βοήθεια.
1ο Μάθημα: Αποδέξου ότι είναι φυσιολογικό τα πράγματα να μην είναι φυσιολογικά.

2. Βρες ένα σταθερό σημείο και εστίασε εκεί
Αφού αποδέχθηκα ότι τώρα θα κουνιέμαι και θα πέφτω ίσως πάνω στους διπλανούς μου σταμάτησα να προσπαθώ να μένω ακίνητος. Άρχισα να σκέφτομαι πώς μπορώ να μειώσω τη δυσφορία που ένιωθα από την κίνηση αυτή. Είχε ήδη μειωθεί πολύ από την αρχική βέβαια. Συνειδητοποίησα ότι αν κοιτάζω στα σύννεφα τότε δεν ένιωθα το κούνημα και τόσο. Σχεδόν καθόλου.

Τα σύννεφα ήταν ένα μακρινό σημείο σε σχέση με το εσωτερικό του σκάφους ή τα κύματα της θάλασσας. Επιπλέον τα σύννεφα ήταν σχετικά σταθερά και έτσι ο εγκέφαλός μου δεν έπαιρνε τόσο έντονα το σημάδι ότι κουνιέμαι. Αυτό με ηρέμησε εντελώς. Κατάφερα και δάμασα τα κύματα!
Έτσι και στην καραντίνα. Είναι μια δύσκολη κατάσταση. Εστίασε στο τι είναι σταθερό στη ζωή σου. Από που μπορείς να πιαστείς; Από που μπορείς να πάρεις δύναμη; Ουσιαστική ή ψυχική; Ποιοι είναι οι σταθεροί άνθρωποι στη ζωή σου; Ποιες είναι οι σταθερές αξίες σου; Ίσως οι αξίες σου για προσφορά ή δημιουργία. Αν ανατρέξεις σε αυτές θα μπορέσεις να περάσεις πιο ανώδυνα την τρικυμία.
Κοίταξε ένα μακρινό σημείο που δε θα το κοιτούσες παλιότερα. Όπως εγώ δε θα κοίταζα εύκολα τον ουρανό για να ηρεμήσω. Πώς θα είναι το φετινό καλοκαίρι, ή το καλοκαίρι του 2023; Τι λες να κάνεις σε 2 χρόνια;
2ο Μάθημα: Στην καραντίνα εστίασε σε ένα μακρινό σημείο, βρες μια σταθερή αξία ή σταθερά πρόσωπα από όπου να αντλήσεις δύναμη.

3. Η δυσκολία είναι υποχρεωτική. Η ταλαιπωρία είναι κατ’ επιλογήν.
Είχα πλέον ηρεμήσει αρκετά. Το ταξίδι συνέχιζε αλλά εγώ ήμουν κυρίαρχος και πάλι του εαυτού μου. Κοίταζα τα σύννεφα και τα παρατηρούσα. Κάπου - κάπου όμως το μυαλό μου ξέφευγε. Όταν ερχόταν ένα πολύ μεγάλο κύμα και κοπανιόμασταν, άρχισα πάλι να εστιάζω στην κίνηση και ένιωθα και πάλι δυσφορία. Τότε θυμήθηκα ένα άλλο κόλπο.
Ξανακοίταζα τα σύννεφα, αλλά επίτηδες άρχισα να σκέφτομαι άσχετα πράγματα. Οτιδήποτε άλλο εκτός της θαλασσοταραχής. Ήξερα ότι σε δυο ώρες αυτό θα τελειώσει. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα γι αυτό. Πώς θα επέλεγα να περάσω αυτές τις δυο ώρες;
Πώς θα τις περνούσα όσο πιο ανώδυνα μπορούσα; Οι άσχετες σκέψεις σε συνδυασμό με τα σύννεφα με βοήθησαν να ξεχαστώ εντελώς ακόμα και αν που και που μια ισχυρή ανατάραξη με επανέφερε.
Έτσι και με τον κορονοϊό. Δεν μπορείς να κάνεις κάτι για την κατάσταση. Είναι εκτός του ελέγχου σου. Οπότε το μόνο που σου μένει να κάνεις είναι να στρέψεις την προσοχή σου κάπου αλλού. Όσο σκέφτεσαι ότι υποφέρεις, τόσο θα υποφέρεις περισσότερο. Πώς θα επιλέξεις να περάσεις το διάστημα μέχρι να τελειώσει; Αυτό μόνο είναι στο χέρι σου.
Η δυσκολία που περνάς είναι υποχρεωτική. Το να υποφέρεις όμως μπορεί να είναι επιλογή.
Ο Βίκτορ Φρανκλ, ο οποίος ήταν κλεισμένος στα Γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης στον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, είπε: “Μπορεί να ελέγχουν το σώμα μας και ό,τι μας συμβαίνει, αλλά δεν ελέγχουν το πώς αντιδρούμε σε αυτό που μας συμβαίνει“. Ανάλογα το που θα επιλέξεις να εστιάσεις θα βιώσεις και το αντίστοιχο συναίσθημα.
3ο Μάθημα: Το ότι δεν μπορείς να αποφύγεις τον καραντίνα, δε σημαίνει ότι αναγκαστικά χρειάζεται και να υποφέρεις από αυτή. Δοκίμασε να στρέψεις αλλού την προσοχή σου. (Δύσκολο το ξέρω).

Bonus: Είμαστε όλοι εν δυνάμει φιλόσοφοι!
Περνάμε όλοι μια πολύ ιδιαίτερη περίοδο στη ζωή μας. Ίσως λίγο διαφορετική από μια δίωρη ταραχώδη διαδρομή στον Ειρηνικό Ωκεανό. Αυτό που έκανα διαφορετικό εγώ, ήταν να παρατηρήσω τι μου συνέβαινε και να αναλογιστώ τι θα μπορούσα να κάνω. Παρατήρησα το μυαλό μου δηλαδή. Και τώρα όλοι έχουμε περισσότερο χρόνο στη διάθεσή μας για να παρατηρήσουμε το δικό μας μυαλό.
Δυστυχώς, ζούμε σε μια κοινωνία όπου υπάρχει μια εκφοβιστική ακαδημαϊκή κουλτούρα που μας υπαγορεύει ότι είναι πιο σημαντικό να μελετάμε τα βιβλία των «μεγάλων» μυαλών (Πλάτωνας, Σωκράτης, Νίτσε, Steven Hawking, Einstein, κλπ) πολύ πριν αρχίσουμε να μελετάμε το δικό μας μυαλό…
Κι όμως υπήρχε ένας Γάλλος φιλόσοφος, ο οποίος ήταν ενάντια στους άλλους φιλοσόφους κατά κάποιο τρόπο. Σχολίαζε την επιτηδευμένη γλώσσα που χρησιμοποιούσαν και συνήθιζε να μιλάει για πράγματα όπως η αντρική ανικανότητα, για το πόσο μυρίζει το σώμα μας και άλλα μικρά και καθημερινά πράγματα, ενώ ταυτόχρονα παρέμενε ένας εξαίρετος ακαδημαϊκός.

Νέα εικόνα

Ο Michel de Montaigne έλεγε ότι μπορούμε όλοι να κάνουμε σοφές σκέψεις αν σταματήσουμε να θεωρούμε τον εαυτό μας ανίκανο να τις κάνει. Δεν έχει σημασία αν δεν είμαστε ο Αριστοτέλης ή ο Σαρτρ.Ολόκληρη η φιλοσοφία του κόσμου χωράει και στο πιο απλό σπίτι, κατά την άποψη του Montaigne. Αρκεί να δώσουμε λίγο χρόνο να παρατηρήσουμε τις σκέψεις μας και να τις πάρουμε σοβαρά. Ήταν ένας ανθρώπινος και μη εξεζητημένος διανοούμενος που διέφερε από τους σοβαροφανείς ακαδημαϊκούς του 16ου αιώνα. Και δυστυχώς τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και τόσο από τότε.
Bonus Μάθημα: Δώσε σημασία σε όσα σκέφτεσαι και βιώνεις αυτή την περίοδο. Έχουν πολλά να σου διδάξουν αλλά, γιατί όχι, και να μας διδάξουν αν τα μοιραστείς!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΛΑΜΟΥΡΗΣ Ph.D.
Μαθηματικός – Συγγραφέας – Coach Θετικής Ψυχολογίας www.dimitrisflamouris.com

 

Σου έχει τύχει ποτέ να δίνεις τα πάντα για μια σχέση, ή να βοηθάς πολύ τους άλλους, να είσαι πάντα καλός και σωστός και να σου το ξεπληρώνουν με «αχαριστία»;
Ίσως νιώθεις ότι ανταποκρίνεσαι πάντα στις ανάγκες των άλλων, βάζεις πίσω τα δικά σου θέλω για να μην προκαλέσεις εντάσεις, και φροντίζεις τη σχέση (μπορεί να είναι και σε εργασιακό περιβάλλον). Έτσι θέλεις να να τους δείξεις πόσο τους εκτιμάς.
Εκείνοι γιατί δε σε εκτιμούν όμως; Ή τουλάχιστον, όχι όσο θα ήθελες.
Η εξήγηση που συνήθως δίνεις είναι ότι είναι αχάριστοι ή σε εκμεταλλεύονται. Ίσως πεις ότι είναι σκληροί άνθρωποι που δεν τους νοιάζει παρά μόνο ο εαυτός τους.
Ακούγεται λογικό εκ πρώτης όψεως.

Ο ψυχο-λογικός δρόμος
Μπορεί όμως να υπάρχει και μια άλλη εξήγηση.
Μπορεί οι άλλοι να μη σε εκτιμούν τόσο πολύ αν και εσύ είσαι πάντα εκεί για εκείνους, ακριβώς επειδή εσύ είσαι πάντα εκεί για εκείνους…
«Δηλαδή, τι μου λες;» θα ρωτήσεις. «Ότι εγώ φταίω που δε με εκτιμούν οι άλλοι; Και δαρμένος και φταίχτης;»

Ίσως ακούγεται παράλογο. Είναι όμως ψυχο-λογικό.
Να ξεκαθαρίσω από την αρχή ότι δε φταις εσύ σαν άνθρωπος. Όμως όλες οι συμπεριφορές έχουν συνέπειες. Και οι συνέπειες της δικής σου στάσης είναι πολύ πιθανό να συμβάλουν στην αδιαφορία που εισπράττεις.
Ο λόγος είναι πολύ απλός και πολύ ανθρώπινος.

Το διαμάντι
Σκέψου για λίγο. Πότε σου γεννιέται μεγαλύτερη επιθυμία για κάτι;
Συνήθως είναι όταν το αντικείμενο της επιθυμίας σου είναι σε έλλειψη. Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι διαφημιστές και μας προβάλουν μηνύματα όπως:
«Εκπτώσες για λίγες μέρες ακόμα»
«Τρέξτε να προλάβετε!»
«Μόνο σε επιλεγμένα καταστήματα»
«Η τιμή ισχύει για περιορισμένο αριθμό τεμαχίων»
Ο σκοπός είναι να μας δημιουργήσουν το αίσθημα της έλλειψης, καθώς είναι ένα πολύ καλά καταγεγραμμένο ψυχολογικό φαινόμενο πως δημιουργείται μεγαλύτερη επιθυμία για κάτι όταν είναι δυσεύρετο. Βαθυθέλουμε την έλλειψη.

Ένα διαμάντι και ένα κρύσταλλο ίδιου σχήματος μπορεί να λάμπουν το ίδιο, όμως το διαμάντι είναι πιο ακριβό επειδή είναι πιο σπάνιο. Η σπανιότητα αυξάνει την τιμή. Όχι η εμφάνιση. Όσο μεγαλύτερη η διαθεσιμότητα, τόσο μικρότερη η τιμή.

Πίσω στις σχέσεις
Εσύ πόσο διαθέσιμος είσαι στις σχέσεις σου;
Πόσο συμφωνείς με ό,τι σου προτείνουν; Πόσο λες «δεν έχω πρόβλημα» όταν συζητάτε τι να κάνετε; Πόσο παίρνεις πρώτος τηλέφωνα και στέλνεις πρώτος μηνύματα για να δεις τι κάνουν οι άλλοι ή αν θα βγείτε; Πόσο παραπονιέσαι στον άλλον; Πόσο δεν λες αν κάτι σε ενοχλεί; Πόσο αφήνεις ό,τι κάνεις για να ασχοληθείς με το πρόβλημα του άλλου, ή με ό,τι τον απασχολεί;
Εσύ πόσο διαθέσιμος είσαι στις σχέσεις σου;
Οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζουμε ότι με το να είμαστε «καλοί» και βολικοί και διαθέσιμοι, οι άλλοι θα μας εκτιμήσουν. Αν λέμε πάντα «Ναι». Συχνά κρύβεται από πίσω η ανασφάλεια μας πως αν δεν είμαστε βολικοί, δε θα μας θέλουν γύρω τους. Κι όμως, ίσως με αυτή τη συμπεριφορά να πετυχαίνουμε το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από το επιθυμητό.
Και όχι επειδή βγάζουν «κακία» ή αχαριστία. Αλλά επειδή είναι άνθρωποι. Και όλοι οι άνθρωποι έχουμε τους ίδιους ψυχο-λογικούς νόμους συμπεριφοράς.

Το κάνεις και εσύ…
Σκέψου για τον εαυτό σου. Έχεις κάποιον φίλο ή φίλη που πάντα σε παίρνει τηλέφωνο, είναι πάντα εκεί, χωρίς εσύ να χρειάζεται να προσπαθήσεις ιδιαίτερα και δε σου φέρνει ποτέ αντίρρηση; Πώς νιώθεις απέναντί του;

Ίσως δεις ότι τον θεωρείς πιο δεδομένο από άλλους και τείνεις πιο εύκολα να τον παραμελήσεις.
Το έχω δει και εγώ στον εαυτό μου και προβληματίστηκα. Έχω ένα φίλο που τον αγαπάω πολύ και παρατηρώ ότι συχνά έχω την τάση να τον αγνοήσω περισσότερο από άλλους φίλους μου που δεν είναι τόσο διαθέσιμοι. Και θεωρώ τον εαυτό μου καλό άνθρωπο! : – )
Αλλά κανένας δεν είναι προστατευμένος από τον αυτόματο τρόπο λειτουργίας του εγκεφάλου μας.

Συμπέρασμα
Ίσως μέχρι τώρα να επιδίωκες να κερδίσεις την εκτίμηση και την προσοχή των άλλων προσπαθώντας να είσαι πάντα διαθέσιμος. Με το να μην τους χαλάς χατίρι. Αν το αποτέλεσμα των προσπαθειών σου δεν είναι το προσδοκώμενο, τότε ίσως η εξήγηση να μην είναι ότι οι άλλοι δε νοιάζονται, δε σε συμπαθούν ή δείχνουν αχαριστία.
Είναι πολύ πιθανό να έχεις ενεργοποιήσει άθελά σου ένα πολύ ανθρώπινο χαρακτηριστικό τους. Πως τείνουμε να εκτιμούμε λιγότερο ό,τι είναι σε υπερπροσφορά. Κάτι για το οποίο δε χρειάζεται να κοπιάσουμε με κάποιον τρόπο. Ίσως είσαι σε υπερπροσφορά.
Αν το συνειδητοποιήσεις θα δεις πως πιθανώς να μην είναι τόσο αχάριστοι οι άλλοι και να μην είσαι το θύμα της σχέσης, όπως μέχρι τώρα μπορεί να νόμιζες (αυτό βέβαια μπορεί να μη σου αρέσει και τόσο να το δεις…).
Η γνώση είναι δύναμη, όπως λέω συνεχώς στο βιβλίο μου.

Γνωρίζοντας τις συνέπειες των συμπεριφορών σου, αποφεύγεις τις παρεξηγήσεις και αποκτάς το δικαίωμα να δράσεις διαφορετικά.
Ας συνειδητοποιήσουμε πως συμβάλλουμε και εμείς στις συμπεριφορές που εισπράττουμε. Άρα έχουμε δύναμη να τις αλλάξουμε αν θέλουμε. Αλλά και αν δεν θέλουμε, ή νομίζουμε πως δεν μπορούμε να τις αλλάξουμε, πάλι δεν πειράζει. Θα ξέρουμε τι άλλο μπορεί να συμβαίνει και δε θα κατηγορούμε τόσο εύκολα τους άλλους. Έκφρασε τις ανάγκες σου. Είναι πολύ εντάξει να πεις όχι. Είναι πολύ εντάξει να μην έχεις χρόνο κάποιες φορές. Είναι πολύ εντάξει να σε ενοχλεί κάτι και να λες τι σε ενοχλεί. Είναι πολύ εντάξει να βάλεις όριο.
Μάλιστα όχι μόνο είναι πολύ εντάξει αλλά ίσως είναι και ο μοναδικός δρόμος για να πετύχεις αυτό που θέλεις.
Σκέψου ψυχο-λογικά και μην επιτρέπεις στην ανασφάλειά σου να σου στερεί αυτό που τόσο πολύ έχεις ανάγκη. Σχέσεις όμορφες, ισότιμες και ανταποδοτικές.
Με αμοιβαία εκτίμηση και σεβασμό.
Μπορείς να το πετύχεις και σου αξίζει!

Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΛΑΜΟΥΡΗΣ Μαθηματικός – Συγγραφέας – Coach Θετικής Ψυχολογίας www.dimitrisflamouris.com

Είσαι σε μια σχέση και ενώ ταλαιπωρείσαι δε φεύγεις. Καταπιέζεσαι στο σπίτι ή στη δουλειά κι όμως δε μιλάς και δεν κάνεις τίποτα στην πράξη για να αλλάξεις την κατάσταση. Ίσως να έχεις ψάξει για βοήθεια αλλά δεν τολμάς να κάνεις τα επόμενα βήματα και να αναλάβεις δράση.

Για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό;
Οι λόγοι είναι δυο και ίσως να μη σου αρέσουν πολύ.
1. Την κατάσταση που ζεις τη βαθυθέλεις.
2. Την κατάσταση που ζεις την αντέχεις.
Ας το δούμε με ένα παράδειγμα, γιατί είναι πάντα ευκολότερο. Ας γνωρίσουμε τη Γεωργία που είναι δυο χρόνια σε μια σχέση και δεν περνάει καθόλου καλά. Ο σύντροφός της είναι απότομος μαζί της, δεν νοιάζεται για τις ανάγκες της και η Γεωργία νιώθει πως δεν την καταλαβαίνει καθόλου.
Η Γεωργία παραπονιέται στις φίλες της για την κατάσταση και όλες τη συμβουλεύουν το ίδιο πράγμα. Να τον αφήσει και να φύγει. Κι όμως εκείνη μένει στη σχέση. Τι την κρατάει;

Τη βαθυθέλει
Δηλαδή, υποσυνείδητα κάτι την έλκει σε αυτή τη σχέση. Δεν έλκουμε συντρόφους, δεν έχουμε τον βλακομαγνήτη, όπως πολλοί λένε λανθασμένα, αλλά αντίθετα μας έλκουν εκείνοι. Ασυνείδητα τους επιλέγουμε εμείς.
Γιατί όμως να έλκει την Γεωργία μια τέτοια δυσάρεστη κατάσταση;
Διότι το ψυχο-λογικό αξίωμα που διέπει τις ανθρώπινες συμπεριφορές είναι ότι μας έλκει το γνώριμο όχι το ευχάριστο, όπως αναλύω λεπτομερώς στο βιβλίο μου.

Με άλλα λόγια μας τραβούν καταστάσεις οι οποίες μας προκαλούν οικεία συναισθήματα. Όσο επώδυνη και αν είναι μια κατάσταση αν το συναίσθημα που νιώθουμε μέσα σε αυτή είναι οικείο, μας ασκεί μια ανεξήγητη έλξη. Τη βαθυθέλουμε.

Τι σημαίνει «οικείο» στην πράξη;
Ορισμός: Ένα συναίσθημα μας είναι οικείο όταν το έχουμε πρώτα βιώσει έντονα κατά την παιδική μας ηλικία.
Η Γεωργία συγκεκριμένα είναι πολύ πιθανό να μεγάλωσε σε μια οικογένεια όπου δεν υπήρχε χώρος για να εκφραστούν οι ανάγκες της. Ίσως οι γονείς της εστίαζαν πολύ στο τι είναι «σωστό» και «λάθος» και στο πώς να είναι «καλό» κορίτσι, και όχι στο τι ήθελε η μικρή Γεωργία. Ίσως η μητέρα της να είχε κατάθλιψη και η μικρή Γεωργία να έπρεπε να είναι πάντα ευχάριστη για να μην τη στεναχωρεί, οπότε και πάλι καταπίεζε τα δικά της συναισθήματα. Ίσως ο πατέρας της να τη μάλωνε πολύ και η μικρή Γεωργία να φοβόταν να λέει τι θέλει.
Όποιο και αν ήταν το παιδικό σενάριο που έχει ζήσει, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Είναι πολύ γνώριμο στη μεγάλη Γεωργία το να μην εκφράζει τα θέλω της.
Η μεγάλη Γεωργία σκάει και νιώθει να καταπιέζεται. Δεν της είναι ευχάριστο αυτό που ζει. Της είναι όμως ψυχικά γνώριμο. Το βαθυθέλει. Υποσυνείδητα το επιλέγει. Και το ψυχο-λογικό αξίωμα που εξηγεί τις ανθρώπινες συμπεριφορές είναι ότι μας έλκει το γνώριμο, όχι το ευχάριστο.
Ορισμένες φορές παράλογο μεν, ψυχο-λογικό δε…

Αντέχει
Η Γεωργία μπορεί να παραπονιέται στις φίλες της και να λέει πως δεν αντέχει άλλο, αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Είναι πολύ μεγάλη η ψυχική έλξη που νιώθουμε για τα οικεία συναισθήματα. Θα πρέπει να νιώσουμε τρομερή δυσφορία ώστε να αναγκαστούμε κυριολεκτικά να αναλάβουμε δράση.
Όσο πιο πυρηνικό είναι το βαθυθέλω μας, όσο πιο κεντρικό στην προσωπικότητά μας είναι το θέμα που μας προκαλεί τη δυσφορία, τόσο περισσότερο θα πρέπει να ζοριστούμε πρωτού κάνουμε κάτι γι αυτό.
Ξέρω πως δεν ακούγεται ωραίο, αλλά δυστυχώς έτσι λειτουργεί ο άνθρωπος στην πράξη.

Στην πράξη
Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι αν η κλίμακα της δυσφορίας είναι από το 1 έως το 10, τότε σε πολλές περιπτώσεις, μόνο όταν νιώσουμε βαθμό δυσφορίας 10, θα σηκωθούμε να φύγουμε. Όταν νιώσουμε βαθμό δυσφορίας 8-9, θα αρχίσουμε να ψάχνουμε για λύσεις και θα ζητήσουμε βοήθεια, χωρίς όμως και πάλι να προχωρήσουμε στη δράση.
Κατά βάθος κανείς δε θέλει να αλλάζει. Ακόμα και αν πρόκειται για αλλαγές προς το καλύτερο. Φοβόμαστε υπερβολικά το άγνωστο. Αλλάζουμε μόνο όταν ο πόνος του οικείου ξεπεράσει το φόβο του αγνώστου.
Η Γεωργία ίσως να νιώθει μια δυσφορία επιπέδου 6-7 στη σχέση της. Παραπονιέται στις φίλες της αλλά (δυστυχώς για εκείνη) αντέχει. Μόνο αν φτάσει στο απροχώρητο είναι πιθανό να σηκωθεί να φύγει. Όσο αντέχει, θα μένει.
Δυστυχώς πολλοί από εμάς έχουμε μεγάλες αντοχές και ίσως μάλιστα να περηφανευόμαστε για αυτές. Η κοινωνία εξάλλου επαινεί τους δυνατούς.
Όπως όλα τα πράγματα, έτσι και αυτό έχει δυο αποτελέσματα. Από τη μια μπορούμε να διαχειριζόμαστε δύσκολες καταστάσεις χωρίς να καταρρέουμε και από την άλλη παραμένουμε σε δύσκολες καταστάσεις πολύ περισσότερο από άλλους ανθρώπους που καταρρέουν ευκολότερα και γλυτώνουν γρηγορότερα.
Τίποτα δεν είναι άσπρο-μαύρο. Τίποτα δεν είναι μόνο «καλό» ή μόνο «κακό».

Συμπέρασμα
Αν σκέφτεσαι γιατί δεν αλλάζεις μια συμπεριφορά σου και συνεχίζεις να ταλαιπωρείς τον εαυτό σου, σκέψου με ποιο τρόπο αυτό που ζεις σου είναι γνώριμο. Αν βλέπεις κάποιον να ταλαιπωρείται «χωρίς λόγο» θυμήσου πως για να εξηγήσεις τις ανθρώπινες συμπεριφορές πρέπει να σκεφτείς ψυχο-λογικά. Όχι λογικά.
Η γνώση είναι δύναμη. Ο δρόμος για την αλλαγή περνάει μέσα από την κατανόηση. Χρειάζεται να αντιληφθείς για ποιο λόγο υποσυνείδητα επιλέγεις να ζεις όπως τώρα. Μόνο τότε θα σταματήσεις να κατηγορείς όλους τους άλλους ή και τον εαυτό σου. Και αφού αναλάβεις την ευθύνη των επιλογών σου, μόνο τότε θα μπορέσεις, συνειδητά πλέον, να επιλέξεις να ζήσεις κάτι άλλο.
Μια ζωή όπως την αξίζεις!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΛΑΜΟΥΡΗΣ Ph.D. Μαθηματικός – Συγγραφέας – Coach Θετικής Ψυχολογίας www.dimitrisflamouris.com

Η κατάσταστη είναι αδιαμφισβήτητα πρωτόγνωρη. Πώς μπορείτε να δείτε τα πράγματα λίγο διαφορετικά ώστε να ηρεμήσει κάπως η ψυχή σας;
Παραθέτω την ελεύθερη μετάφραση ενός πολύ ενδιαφέροντος άρθρου που διάβασα από το School of Life.
ΑΠΟΔΕΧΤΕΙΤΕ: Είμαστε ένα θαυμαστό και πολύ απίθανο εύθραυστο είδος σε έναν μοναδικό μπλε πλανήτη, σε μια άκρη ενός μυστηριώδους σύμπαντος. Ποτέ δεν θα καταφέρουμε να ελέγξουμε επαρκώς τις συνθήκες της ζωής μας και πάντα θα παραμένουμε στο έλεος δυνάμεων πολύ μεγαλύτερων από εμάς.

ΠΑΡΑΔΕΧΤΕΙΤΕ: Την ανικανότητά μας μπροστά σε ορισμένα γεγονότα, Την αδυναμία του πανίσχυρου μυαλού μας, την τεράστια δύναμη της φύσης και την ευαλωτότητά μας στην τυχαιότητα της μικροβιακής ζωής.

ΆΦΗΣΤΕ ΠΙΣΩ ΣΑΣ: Ιδανικά τελειότητας, μιας ζωής χωρίς ελαττώματα, μιας ζωής υπό έλεγχο. Θα πρέπει να περιμένουμε να βρισκόμαστε συχνά προ εκπλήξεων. Μεγάλων εκπλήξεων.

ΜΗ ΔΙΩΚΕΤΕ: Τίποτα από όλα αυτά δεν έγινε προσωπικά εναντίον μας. Είμαστε τα θύματα, αλλά δεν είμαστε οι στόχοι. Κανείς δεν μας κυνηγά. Μην το παίρνετε προσωπικά.

ΑΓΑΠΗΣΤΕ: Τους συνανθρώπους σας. Στηρίξτε τους εξίσου ταλαιπωρημένους και συγχυσμένους γείτονές σας, χτίστε φιλίες γύρω από την, πάντα εκπληκτική και θεραπευτική, δύναμη της ανακάλυψης της κοινής μας ευαλωτότητας.

ΒΟΗΘΕΙΣΤΕ: Βρείτε ανακούφιση από το πόσο πιο πλούσιο είναι το να αγαπάς από το να αγαπιέσαι. Πόσο πιο ικανοποιητικό είναι το να βοηθάς από το να βοηθιέσαι. Κάντε ένα διάλειμμα από το εξουθενωτικό κυνήγι της αυτο-εκπλήρωσης, και προτιμήστε κάτι πολύ ευκολότερο: Την ανακούφιση του πόνου κάποιου άλλου.

ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ: Βρείτε την ηρεμία σας, όχι περιμένοντας το καλύτερο, αλλά σκεπτόμενοι το απόλυτα χειρότερο και κάνοντας ειρήνη με τις όποιες συνέπειές του. Σκεφθείτε στοϊκά. Αποστραγγίξτε τον τρόμο από τις ανεξέταστες πλευρές του. Ό,τι και να γίνει θα το διαχειριστείτε.
ΕΚΤΙΜΗΣΤΕ: Το κελάηδισμα των πουλιών, τα λουλούδια στο μπαλκόνι (ή στο πάρκο) τις ζωγραφιές των επτάχρονων, τις ιστορίες των παππούδων, τις αναμνήσεις παλιότερων διακοπών.

ΣΥΓΧΩΡΗΣΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ: Για την ανικανότητά σας να είστε όπως θα το επιθυμούσατε και τόσο ψύχραιμοι και ευφυείς όσο ελπίζατε. Είναι φυσιολογικό (και ίσως συνετό) να είμαστε λίγο τρελοί τον περισσότερο καιρό.
ΧΙΟΥΜΟΡ: Ακόμα και αυτές τις δύσκολες ώρες, ίσως ειδικά αυτές τις ώρες, το χιούμορ είναι σωτήριο για τη διατήρηση της ψυχικής μας υγείας.

ΜΙΚΡΕΣ ΧΑΡΕΣ: Πάρτε το μια μέρα τη φορά. Δώστε σημασία στις μέτριες χαρές της ζωής. Ένα μπάνιο. Ο ήλιος. Η όψη των λουλουδιών. Μια σοκολάτα. Σκοτεινά αστεία, με κατανοητικούς φίλους. Τα χειροκροτήματα στις εννιά το βράδυ.
Είμαστε ένα είδος που σε λίγες εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια κατάφερε και ανέπτυξε θεωρίες για την ύπαρξη, έφτιαξε καταπληκτικές μηχανές και έμαθε να πιστεύει ότι κάνει κουμάντο. Ίσως τις ύστατες αυτές στιγμές, να χρειαστεί να αποδεχτούμε την ανάγκη να νιώσουμε λίγο φοβισμένοι και για ένα χρονικό διάστημα πολύ πολύ μικροί…
Ελεύθερη μετάφραση άρθρου από το School of Life.

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΛΑΜΟΥΡΗΣ Ph.D. Μαθηματικός – Συγγραφέας – Coach Θετικής Ψυχολογίας www.dimitrisflamouris.com

Τρίτη μέρα καραντίνας στο σπίτι με την οικογένειά μου. Καλοί άνθρωποι φαίνονται. To διάβασα στο Facebook. Μου φάνηκε πολύ έξυπνο. Ταυτόχρονα αναδεικνύει ένα πολύ σοβαρό θέμα, που αναπόφευκτα προκύπτει στα περισσότερα σπίτια αυτόν τον καιρό. Πώς θα τα καταφέρουμε όλοι μαζί; Σε κανέναν δεν αρέσουν οι αλλαγές. Έχεις συνηθίσει μια ρουτίνα. Οποιαδήποτε διατάραξή της αναπόφευκτα προκαλεί εκνευρισμό. Ειδικά μια αλλαγή η οποία σου επιβλήθηκε. Δεν επέλεξες να περνάς τόσο χρόνο με το σύντροφό σου. Δεν επέλεξες να περνάς τόσο χρόνο με τα παιδιά σου. Και τώρα αναγκάζεσαι να το κάνεις. Είναι δύσκολο. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το δεις. Υπάρχει όμως άλλος τρόπος να το διαχειριστείς. Θυμήσου ότι:

1) Δεν είσαι μόνος στη δυσκολία σου
Και ο σύντροφός σου και τα παιδιά σου ζορίζονται αυτόν τον καιρό. Οι εντάσεις είναι αναμενόμενες. Οι άνθρωποι ξεσπάμε συχνά στους κοντινούς μας ανθρώπους. Όχι επειδή δεν τους αγαπάμε. Ξεσπάμε επειδή τους αγαπάμε πολύ. Αυξημένες αντοχές θα χρειαστούν ακριβώς όταν κανείς δεν τις έχει. Τι μπορείς να κάνεις;
Το αντίδοτο στην ένταση είναι η κατανόηση.
Κάνε μια συζήτηση με τον/την σύντροφό σου ή με την οικογένεια. Όταν θα είστε καλά μεταξύ σας. Αποδεχτείτε ότι θα υπάρξουν στιγμές που δε θα είστε καλά. Πολλές. Είναι φυσιολογικό. Και με τη βοήθεια όλων θα τις διαχειριστείτε. Θα θυμάστε ότι δε μου φταίει απαραίτητα ο άλλος. Και εκείνος θα το παίρνει λιγότερο προσωπικά. Είναι οι συνθήκες δύσκολες. Όσο άβολα και περίεργα νιώθεις εσύ, άλλο τόσο άβολα και περίεργα νιώθει και ο/η σύντροφός σου και τα άλλα μέλη της οικογένειάς σου.
Κι εγώ τι φταίω; θα πεις. Δε φταις. Κανείς (από το σπίτι σου) δε φταίει.
Εντάξει αυτά, αλλά αν ο άλλος δε συνεργάζεται; θα πεις. Αυτό λένε όλοι. Έκανες εσύ ό,τι μπορούσες; Έκανες ό,τι περνάει από το χέρι σου; Διαβάσατε μαζί το άρθρο;
Αγάπη είναι η γενναιοδωρία στην ερμηνεία της συμπεριφοράς του άλλου. Ας είμαστε έξτρα γενναιόδωροι αυτές τις μέρες. Δε θα είναι εύκολο. Τίποτα δεν είναι εύκολο τώρα. Δε θα σας βγει. Θέλει συνειδητή προσπάθεια.

2) Δεν είσαι ο μοναδικός υπεύθυνος για τη διάθεση του σπιτιού
Είναι ΟΚ να μην υπάρχει καλή διάθεση. Δώσε φωνή σε όλα τα συναισθήματα μέσα στο σπίτι. Άκου τη γκρίνια των παιδιών σου και του συντρόφου σου. Ας ακούσουν και εκείνοι τη δική σου.
Στην κοινωνία μας προσπαθούμε να αποφύγουμε τα αρνητικά συναισθήματα και αυτό είναι μια μάχη ενάντια στον εαυτό μας. Οι συνθήκες είναι δύσκολες. Θα εκνευριστούμε, θα θυμώσουμε, θα απελπιστούμε, θα γκρινιάξουμε, θα φοβηθούμε, θα ανησυχήσουμε. Προβλέπεται. Δείξε κατανόηση τόσο στον εαυτό σου όσο και στους υπόλοιπους.
Αν δεν έχεις όρεξη είναι ΟΚ. Αν δεν έχουν όρεξη είναι ΟΚ. Θα το διαχειριστείτε. Σκεφτείτε μαζί: Πώς μπορούμε να κάνουμε αυτή τη φάση όσο πιο ανώδυνη γίνεται;

3) Είναι εντάξει να βαριέσαι
Δεν είναι ευχάριστο. Αλλά είναι εντάξει. Είναι μάλιστα πάρα πολύ χρήσιμο. Υπάρχει λόγος που οι καλύτερες ιδέες έρχονται στο ντουζ. Είναι η στιγμή που το μυαλό μας δεν «πρέπει» να δουλεύει. Είναι ξέγνοιαστο. Είναι η στιγμή που ο βαθύτερος εαυτός σου βρίσκει μια χαραμάδα για να επικοινωνήσει μαζί σου. Άκου τον. Εκείνη τη στιγμή βρίσκουν την ευκαιρία να αναδυθούν στην επιφάνεια, οι ιδέες που είναι κρυμμένες λίγο πιο κάτω και να ανακοινώσουν την παρουσία τους. Όλες οι σκέψεις που παραμελείς επειδή είσαι διαρκώς απασχολημένος. Επίτρεψε στον εαυτό σου να βαρεθεί. Μόνο καλό θα σου κάνει. Ο Ralph Waldo Emerson είπε: Στα μυαλά των ιδιοφυιών βρίσκουμε τις δικές μας παραμελημένες σκέψεις.

4) Είναι εντάξει να βαριούνται τα παιδιά σου
Πολλοί γονείς έχουν το άγχος να κρατούν τα παιδιά τους διαρκώς απασχολημένα. Και αυτό είναι ένα τεράστιο βάρος. Κι όμως, όπως στους μεγάλους, έτσι και στα παιδιά η βαρεμάρα είναι πολύ επωφελής. Όταν τα παιδιά βαριούνται, αναπτύσσουν τη φαντασία και τη δημιουργικότητά τους, τις ικανότητες επίλυσης προβλημάτων αλλά και την αυτοπεποίθησή τους, όταν καταφέρνουν και διαχειριστούν το χρόνο τους επιτυχώς. Επίσης, το να παίζουν χωρίς δομή με άλλα παιδιά (αν έχουν αδέρφια), τα βοηθάει να δημιουργήσουν καλύτερες σχέσεις, καθώς θα χρειαστεί να διαπραγματευτούν και να συνεργαστούν μεταξύ τους.

5) Πάρε χρόνο μόνος σου
Η δουλειά πέρα από χρήματα, μας δίνει και χρόνο μακριά από την οικογένειά μας. Πολύτιμο χρόνο. Όσο και να αγαπάμε τους δικούς μας ανθρώπους, είναι μεγάλη η ένταση των συναισθηματικών δεσμών και μας εξαντλεί. Συνεννοηθείτε μέσα στην οικογένεια ώστε κάποιες ώρες την ημέρα να μπορεί ο κάθε σύντροφος να απομονώνεται. Κάτσε μόνος σου σε ένα δωμάτιο και κάνε κάτι για σένα. Χωρίς ενοχές. Έτσι επωφελείται όλη η οικογένεια. Θυμήσου, είναι εντάξει να βαριέται και ο σύντροφός σου και τα παιδιά σου.

5+1) Αντιμετώπισε την κατάσταση σαν να είναι εδώ για να μείνει!
Πάρ’το απόφαση. Αυτή είναι η νέα πραγματικότητα.
Όσο ανυπομονείς να γυρίσεις στην «κανονική» ζωή, τόσο αυτή η ανυπομονησία θα ευθύνεται για τη δυσφορία που νιώθεις. Είναι σαν να είσαι καπνιστής και έχεις μια δωδεκάωρη πτήση για Νέα Υόρκη. Δε θα είναι ευχάριστο, αλλά το αποδέχεσαι. Αν όμως πιστεύεις ότι η πτήση είναι μόνο τρεις ώρες και διαρκώς νομίζεις ότι όπου να ‘ναι προσγειώνεσαι και τελικά προσγειωθείς μετά από πέντε ώρες, τα νεύρα σου θα είναι σπασμένα ακόμα και αν έμεινες λιγότερο χρόνο άκαπνος. Γιατί η προσδοκία είναι που σε διαλύει. Όχι το χρονικό διάστημα. Πάρ’το απόφαση. Αυτή είναι η νέα πραγματικότητα. Σε μια έρευνα ρώτησαν ασθενείς που έκαναν αιμοκάθαρση πόσο ευτυχισμένοι νιώθουν. Οι μισοί ασθενείς έκαναν αυτή την πολύ επίπονη διαδικασία μόνο για έξι μήνες και οι άλλοι μισοί για όλη τους τη ζωή. Πιο ευτυχισμένοι αναδείχθηκαν οι δεύτεροι. Γιατί οι πρώτοι περίμεναν να τελειώσει αυτή η ταλαιπωρία να ξαναγυρίσουν στην «κανονική» ζωή τους. Οι δεύτεροι είχαν εντάξει την επίπονη διαδικασία στην καθημερινότητά τους. Το είχαν πάρει απόφαση… Κάνε το ίδιο. Η ζωή σου για το επόμενο διάστημα θα είναι διαφορετική από αυτό που έχεις συνηθίσει. Όσο πιο γρήγορα το αποδεχτείς, τόσο λιγότερο θα υποφέρεις. Μην εστιάζεις στο πόσο γρήγορα θα επανέλθει η παλιά ισορροπία. Εστίασε στο πώς θα κάνεις την τωρινή συνθήκη καλύτερη για σένα. Τήρησε τους κανόνες υγιεινής και ασφαλείας και μείνε σπίτι.
Και αυτό θα περάσει…
Και ποιος ξέρει; Ίσως να φέρει μαζί του μια άλλη οπτική ζωής. Μια οπτική απλότητας και ουσίας. Δώσε την ευκαιρία στον ιό να σε μεταμορφώσει και να σε επαναφέρει στο κέντρο σου

 

 FLAMOYRHS ME BIBLIO

Γράφει ο Δημήτρης Φλαμούρης
Μαθηματικός-Συγγραφέας- Coach Θετικής Ψυχολογίας
www.dimitrisflamouris.com

Πανικός. Ουρές στα σούπερ μάρκετ. Άσχημα νέα παντού. Χαρτί υγείας είδος υπό εξαφάνιση! Τι ακριβώς συμβαίνει; Πώς μπορούμε να προστατέψουμε την ψυχολογική μας υγεία;

Τι να κάνεις για την ψυχολογική σου υγεία;
Έρευνες έχουν δείξει ότι το να βλέπεις τα νέα επηρεάζει σημαντικά τα επίπεδα άγχους του ατόμου.

1) ΚΑΤΑΝΟΗΣΕ ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΧΑΜΟΣ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. Hint: Δεν είναι αυτό που νομίζεις.
Ο λόγος που γίνεται χαμός σε ολόκληρο τον κόσμο είναι καθαρά θέμα αριθμών. Η Μέρκελ είπε ότι 60%-70% του Γερμανικού πληθυσμού μπορεί να προσβληθεί από τον ιό. Περίπου 54 εκατομμύρια άνθρωποι. Από αυτούς το 80% θα έχουν ήπια συμπτώματα. Ένα 14% θα έχουν σοβαρή ασθένεια που θα προκαλέσει πνευμονία. Ένα 5% θα βρεθούν σε κρίσιμη κατάσταση και ένα 2% θα πεθάνουν. Δηλαδή, 1 εκατομμύριο άνθρωποι θα πεθάνουν και ίσως μέχρι και 10 εκατομμύρια άνθρωποι να χρειαστούν νοσοκομειακή περίθαλψη. Και η Γερμανία απλώς δεν έχει τόσες κλίνες.
Συμπέρασμα: Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ. Τα μέτρα υπάρχουν επειδή τα συστήματα υγείας κάθε χώρας δεν μπορούν να στηρίξουν τους λίγους (ποσοστιαία) άτυχους που θα χρειαστούν στήριξη. Και σε αυτό χρειάζεται η χώρα την ψύχραιμη στήριξή μας.

2) Απέφυγε να διαβάζεις, να ακούς ή να βλέπεις άρθρα που σου προκαλούν ψυχική δυσφορία.
Είναι δύσκολο το ξέρω. Το αρνητικό μας έλκει σαν μαγνήτης!

3) Ενημερώσου κυρίως για το πώς μπορείς να πάρεις πρακτικά βήματα για να προστατευθείς εσύ και οι δικοί σου άνθρωποι.
Όχι για το τι συμβαίνει στην Ιταλία και στον Τομ Χανκς.

4) Ενημερώσου για τα νέα μια ή δυο φορές την ημέρα.
Συνεχόμενη ενημέρωση για τον ιό θα τάραζε ακόμα και τον Προκόπη Παυλόπουλο.

5) Συγκέντρωσε στοιχεία από έγκυρες πηγές.
Μη διαβάζεις το κάθε blog και ακούς τον κάθε δημοσιογράφο. Στοχεύουν κυρίως στο συναίσθημα. Όχι στην ενημέρωση.

6) Συνδέσου με άλλους ανθρώπους. (Όχι αυτοπροσώπως!)
Σε περιόδους αυξημένου στρες η σύνδεση με άλλους ανθρώπους παρέχει ευκαιρίες για συναισθηματική αποφόρτιση.
Βρες ανθρώπους να μιλήσεις. Πες τα να ξεσκάσεις. Βοηθάει.

Ζούμε μια πρωτοφανή κατάσταση για την ιστορία της ανθρωπότητας. Μέσα τον πανικό των μέσων ενημέρωσης, υπάρχουν και πάρα πολλοί λόγοι για να είμαστε περισσότερο αισιόδοξοι από όσο πραγματικά είμαστε.

1) Η κορυφή της πανδημίας πέρασε για την Κίνα
Η αύξηση των νέων κρούσματα στην Κίνα μειώνεται.
Συμπέρασμα: Μπορούμε να περιορίσουμε τον ιό.
Είναι ασφαλές επίσης να τρώμε Κινέζικο (ίσως όχι νυχτερίδες…)

2) Η Νότια Κορέα σήμερα (13/3/2020) ανέφερε περισσότερα άτομα υπό ανάρρωση από ό,τι νέα κρούσματα.
Η Νότια Κορέα είχε το μεγαλύτερο αριθμό κρουσμάτων εκτός Κίνας.
Συμπέρασμα: Μπορούμε να περιορίσουμε τον ιό.

3) Η παγκόσμια κοινότητα κινήθηκε αστραπιαία
Μέσα σε μια βδομάδα από την πρώτη βαριά πνευμονία στην Κίνα, ο ιός είχε αναγνωριστεί. Συγκριτικά χρειάστηκε δυο χρόνια για να αναγνωρίσουμε τον ιό του AIDS. Μέσα σε δυο εβδομάδες υπήρχε τεστ για να τον ταυτοποιούμε.
Ταχύτητες πολλών MBps!

4) Οι επιστήμονες παγκοσμίως ασχολούνται με τον ιό
Ζούμε στην εποχή της παγκόσμιας επιστημονικής συνεργασίας. Μέσα σε μόλις ένα μήνα 164 άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά δημοσιεύτηκαν από συνολικά 700 επιστήμονες. Το 2003 με την επιδημία του SARS πήρε περισσότερο από ένα χρόνο για να γραφτούν τα μισά άρθρα!
Όλοι μια γροθιά.

5) Περισσότερα από 80 φάρμακα τεστάρονται για τον ιό
Εργαστηριακες έρευνες δείχνουν ότι τα αντισώματα που καταπολεμούν τον ιό που προκαλεί το SARS μπορούν να μειώσουν την ικανότητα του κορονοϊού να προσβάλει τα ανθρώπινα κύτταρα. Αυτή γνώση μπορεί να οδηγήσει στην κατασκευή φαρμάκων που θα βοηθήσουν σημαντικά στον περιορισμό της εξάπλωσης του ιού.
Και πολλές άλλες εξελίξεις.

6) Υπάρχουν περισσότερες από 8 προσπάθειες παγκοσμίως για την παραγωγή ενός εμβολίου
Κάποιες χρησιμοποιούν πολλά υποσχόμενες καινοτόμες τεχνολογίες.
Δεν καταλαβαίνω πως λειτουργούν αλλά ευτυχώς δε χρειάζεται…

7) Ένα 80% των ανθρώπων θα έχουν μόνο ήπια συμπτώματα
Αν δεν ανήκεις στις ευπαθείς ομάδες, οι λόγοι για την ανησυχία σου είναι περισσότερο ψυχολογικοί. Αν ανήκεις στις ευπαθείς ομάδες ή αν έχεις επαφή με άτομα αυτών των ομάδων, υπάρχουν πρακτικοί τρόποι να προστατευθείς και να προστατέψεις. Όπου και αν ανήκεις, η ευθύνη σου απέναντι στο γενικότερο καλό, είναι μεγάλη.
Ο πρόεδρος του Π.Ο.Υ. είπε πως ο χειρότερος εχθρός μας αυτή τη στιγμή είναι το στίγμα. Όχι, η ασθένεια. Στη Νέα Υόρκη έριξαν νερό σε άτομο Ασιατικής καταγωγής, επειδή, είπαν, είχε τον κορονοϊό…

Δε χρειάζεται να αποφεύγεις τα Ιταλικά προϊόντα.

Κάθισε σπίτι όσο μπορείς και βρες ένα καλό βιβλίο.

Θυμήσου πως είσαι πολύ πιο δυνατός από όσο νομίζεις. Έχεις περάσει δύσκολα και στο παρελθόν. Και κάπως το έχεις διαχειριστεί. Επανάλαβε τώρα μαζί μου:
Ό,τι και να γίνει μπορώ να το διαχειριστώ!
Και αυτό θα περάσει…

Πηγές:
Reuters, www.medicalnewstoday.com παραπομπή από τον ΠΟΥ, World Economic Forum, World Health Organisation, American Psychological Society

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΛΑΜΟΥΡΗΣ Ph.D. Μαθηματικός – Συγγραφέας – Coach Θετικής Ψυχολογίας www.dimitrisflamouris.com

Ποια είναι η χειρότερη ευχή που μπορείς να πεις σε κάποιον; Είναι μια ευχή που όλοι δίνουμε ο ένας στον άλλον αυτόματα. Χωρίς να το σκεφτούμε. Αυτή την ευχή προβλέπεται να λέμε. Έτσι μάθαμε.
Εγώ την άκουγα συνέχεια μόλις κυκλοφόρησε το πρώτο μου βιβλίο. Οι περισσότεροι φίλοι και γνωστοί μόλις το έπιαναν στα χέρια τους μου έλεγαν:
«Άντε και εις ανώτερα!»
«Άντε και στο επόμενο!»
Δεν ήθελα ούτε να τους ακούω, πρέπει να ομολογήσω.
«Αφήστε με να απολαύσω τη στιγμή» σκεφτόμουν. «Γιατί να πρέπει πάντα να υπάρχει και κάτι άλλο. Γιατί να μη μας είναι ποτέ αρκετό αυτό που έχουμε; Πάντα εις ανώτερα. Δηλαδή, τώρα που είμαι; Στα κατώτερα;»
Το βλέπουμε συνεχώς γύρω μας.
Είσαι σε σχέση; Άντε να μείνετε μαζί.
Μένετε μαζί; Άντε να παντρευτείτε.
Παντρευτήκατε; Άντε να κάνετε ένα παιδί.
Κάνατε ένα παιδί; Άντε να κάνετε και ένα αδερφάκι.
Κάνατε αδερφάκι; Διάλειμμα για λίγο και μετά άντε να τα παντρέψετε. Και πάμε από την αρχή…
Οι ευχές μας αντικατοπτρίζουν ένα μόνιμο άγχος της κοινωνίας να μη μείνουμε στάσιμοι. Ένα μόνιμο άγχος να πάμε στο επόμενο. Όταν ευχηθούμε σε κάποιον, μόνιμα ψάχνουμε να του προτείνουμε τον επόμενο στόχο. Να κάνει κι άλλα. Περισσότερα.
Πότε θα απολαύσουμε άραγε; Πότε θα ευχαριστηθούμε όσα έχουμε πετύχει; Αν ακούσουμε την κοινωνία… ποτέ!
Λες και είναι κακό να απολαμβάνεις. Η κοινωνία όμως μάς θέλει παραγωγικούς. Όχι ευτυχισμένους.
Να μην τρως ποτέ από τα έτοιμα. Άραγε για πότε τα ετοιμάζεις;
Κι άλλο, κι άλλο
Την αίσθηση του ανικανοποίητου την έχω ζήσει πολλά χρόνια στο πετσί μου. Παλιότερα περνούσα ατελείωτες ώρες της ημέρας μπροστά στους υπολογιστές των επενδυτικών τραπεζών στο Λονδίνο. Πληρωνόμασταν τα μπόνους στο τέλος του χρόνου και την επόμενη μέρα σχεδιάζαμε πώς θα παίρναμε μεγαλύτερο μπόνους τον επόμενο χρόνο. Αλλιώς θα ήμασταν αποτυχημένοι.
Ο Michael Jackson, όταν έβγαλε το άλμπουμ Thriller, το άλμπουμ το οποίο ήταν μέχρι πρόσφατα αυτό με τις περισσότερες πωλήσεις όλων των εποχών, είχε πει ότι ο επόμενος δίσκος του θα έπρεπε να κάνει τουλάχιστον διπλάσιες πωλήσεις, αλλιώς θα είχε αποτύχει. Όσοι γνωρίζουν την ιστορία του, ξέρουν ότι ο Michael ήταν ένας βαθιά δυστυχισμένος άνθρωπος.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον πώς μπορείς ποτέ να είσαι ικανοποιημένος; Δεν μπορείς.
Η στιγμή που περνάει…
Ξέρω την παγίδα της διαρκούς ανάγκης για βελτίωση. Γνωρίζω πως αν θέλεις να γίνεσαι ολοένα και καλύτερος τότε αυτή τη στιγμή ουσιαστικά νιώθεις πως δεν είσαι αρκετά καλός. Και αυτή η στιγμή κρατάει για πάντα.
Γιατί και την επόμενη στιγμή που θα είσαι καλύτερος από την προηγούμενη, θα εστιάζεις στο ότι είσαι χειρότερος από την επόμενη. Δεν έχεις ελπίδα. Θα κυνηγάς συνέχεια τη σκιά σου.
Και όλο αυτό θα το καθαγιάζεις στο όνομα του ότι πρέπει να βελτιώνεσαι συνέχεια αλλιώς θα είσαι στάσιμος. Ε, και;
Ο άλλος δρόμος
Υπάρχει και η άλλη οδός, όμως. Η οδός η οποία προτείνει να βελτιώνεσαι, αλλά μόνο αν θέλεις. Θα βελτιώνεσαι επειδή σου αρέσει η διαδικασία της βελτίωσης. Όχι επειδή «πρέπει» να βελτιώνεσαι. Κάνε αυτό που θέλεις επειδή σου αρέσει αυτό που κάνεις. Όχι για να πετύχεις κάτι.
Δε χρειάζεται να πετύχεις τίποτα για να αξίζεις. Είσαι άνθρωπος. Αρκεί. Και σου αξίζει και να απολαμβάνεις.
Ταξίδεψε για τη χαρά του ταξιδεύειν. Όχι για να φτάσεις κάπου. Αναγκαστικά θα πετύχεις πολλά με αυτόν τον τρόπο, όπως και θα φτάσεις σε πολλούς προορισμούς όταν ταξιδεύεις. Πόσο πιο απολαυστικό θα είναι όμως το ταξίδι αν απολαμβάνεις τη διαδικασία; Πόσο ομορφότερη και γεμάτη νόημα θα είναι η ζωή σου αν αντλείς ευχαρίστηση από ό,τι κάνεις και δεν το κάνεις μόνο για να πετύχεις κάτι άλλο;
Είναι οκ και να απολαμβάνεις. Το δικαιούσαι. Η ευτυχία δεν είναι στο περισσότερο, γιατί το περισσότερο δεν έχει σταματημό. Δε χρειάζεται να φτάσεις στα όριά σου. Αν θέλεις μπορείς να τα φτάσεις. Αλλά δεν πρέπει. Μην ακούς τον Καζαντζάκη που έλεγε «φτάσε όπου δεν μπορείς». Ήταν και αυτός ένα βαθιά δυστυχισμένος άνθρωπος.

Αν θέλεις να φτάσεις όπου δεν μπορείς, τότε φτάσε. Μια χαρά. Αλλά δεν χρειάζεται να το κάνεις. Δεν πρέπει να ξεπεράσεις τον εαυτό σου για να αξίζει η ζωή σου.
Η ευτυχία είναι στον τρόπο που αντιμετωπίζεις τη ζωή. Όχι στο που θα φτάσεις και στο τι θα πετύχεις.
Ας αλλάξουμε τις ευχές μας λοιπόν. Την επόμενη φορά που κάποιος θα σου πει ότι πέτυχε κάτι μην πεις “Εις ανώτερα“. Πες: “Μπράβο! Να το απολαύσεις!” “Να το χαρείς!” “Το προσπάθησες πολύ, σου αξίζει!”.
Προσπάθησε και δες τη ζωή σαν ένα χορό. Το νόημα του χορού δεν είναι να φτάσεις κάπου, αλλά να χορέψεις.
Ας χορέψουμε λοιπόν!
(Από το βιβλίο Ψυχο-λογικά Μυστικά που μακάρι να γνώριζα νωρίτερα) του συγγραφέα του άρθρου Δημήτρη Φλαμούρη…

Page 1 of 5
ΔΗΜΟΣ ΔΡΑΜΑΣ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ ΔΟΞΑΤΟΥ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ ΠΑΡΑΝΕΣΤΙΟΥ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ ΠΡΟΣΟΤΣΑΝΗΣ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

ΔΗΜΟΣ Κ. ΝΕΥΡΟΚΟΠΙΟΥ

1. ΙΣΤΟΡΙΑ

2. ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

3. ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

© 2018 Destanea. All Rights Reserved. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: ΡΕΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΟΥ | ΑΙΓΑΙΟΥ 4 ΔΡΑΜΑ, 66100 | 6932416400 - eirtrian@otenet.gr