Επικαιροτητα

Άρθρο του Ψυχολόγου – Μαθηματικού Δημήτρη Φλαμούρη   PhD
 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 9, 2017

Όλα για κάποιο λόγο γίνονται; Ποιος είναι τελικά αυτός ο λόγος;;
Όλα για κάποιο λόγο γίνονται. Είναι μια έκφραση που χρησιμοποιούμε πολλοί από εμάς όταν δεν μπορούμε να εξηγήσουμε κάτι που μας έχει συμβεί. Κάτι το οποίο μας έχει επηρεάσει συνήθως αρνητικά και έχουμε ανάγκη να βρούμε την αιτία πίσω από την «ατυχία» μας.

Η ανάγκη μας για νόημα
Οι άνθρωποι ανέκαθεν είχαν την ανάγκη να εξηγούν και να καταλαβαίνουν τις καταστάσεις γύρω τους και έτσι συνήθιζαν να θεοποιούν ό,τι δεν μπορούσαν να εξηγήσουν. Ο ήλιος, ο άνεμος, η θάλασσα, όλα έχουν αποτελέσει αντικείμενο λατρείας σε πολλούς πολιτισμούς λόγω της σημαντικής επίδρασης στη ζωή των ανθρώπων και της ανάγκης για εύρεση νοήματος. Μας αρέσει να πλάθουμε ιστορίες ώστε να εξηγούμε τα φαινόμενα, ανεξάρτητα με το αν οι ιστορίες αυτές ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Φτάνει να δίνουν μια εξήγηση. Πχ, μια φυλή Ινδιάνων για να εξηγήσει το φαινόμενο του Βόρειου Σέλαος πίστευε ότι ήταν τα πνεύματα των νεκρών συγγενών και φίλων που προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν με τους δικούς τους ανθρώπους κάτω στη γη. Όχι η πραγματικότητα (το Βόρειο Σέλας είναι αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης φορτισμένων ηλιακών σωματιδίων με την ατμόσφαιρα της γης) αλλά μια ικανοποιητική εξήγηση για τη φυλή αυτή.                                                                                                        

Πίσω στη δική μας ζωή…                                                                         

Έτσι κι εμείς χρησιμοποιούμε τη φράση «όλα για κάποιο λόγο γίνονται» ώστε να καταφέρουμε να βρούμε νόημα σε μια στιγμή πόνου ή δυσκολίας.            

Ποιος είναι όμως ο πραγματικός λόγος που γίνονται τα πράγματα;                  

Η απάντηση σε μια τόσο γενική ερώτηση δεν είναι δυνατόν να δοθεί επακριβώς και πιθανώς να μην μπορούμε να εξηγήσουμε όλες τις καταστάσεις που μας συμβαίνουν. Πολλά πράγματα όντως δεν είναι στο χέρι μας.
Ταυτόχρονα, ίσως να υπάρχει μια εξήγηση η οποία να καλύπτει τις περισσότερες καταστάσεις.
Ο λόγος για τον οποίο μας συμβαίνουν αυτά που μας συμβαίνουν στη ζωή, λοιπόν, είμαστε ΕΜΕΙΣ.
Όσο συνεχίζω να είμαι ο ίδιος άνθρωπος που είμαι, θα έλκω τις ίδιες καταστάσεις
Ακόμα καλύτερα
Όσο συνεχίζω να είμαι ο ίδιος άνθρωπος που είμαι, θα προκαλώ τις ίδιες καταστάσεις
Όσο συνεχίζω να είμαι ο ίδιος άνθρωπος θα έλκω τις ίδιες σχέσεις
Ακόμα καλύτερα
Όσο συνεχίζω να είμαι ο ίδιος άνθρωπος θα προκαλώ τις ίδιες σχέσεις

Όλα για κάποιο λόγο γίνονται στις σχέσεις
Ειδικά στον τομέα των σχέσεων, στον τομέα που μας αγγίζει περισσότερο από όλους τους άλλους, ο λόγος που τα μοτίβα των σχέσεων μας τείνουν να επαναλαμβάνονται είναι το γεγονός ότι ο καθένας μας γνωρίζει ένα συγκεκριμένο τρόπο να σχετίζεται. Αυτόν τον τρόπο τον επαναλαμβάνουμε μέχρι να τον αντιληφθούμε. Αν ποτέ τον αντιληφθούμε δηλαδή…
Πολλοί άνθρωποι λένε:
«Η ζωή θα σου τα φέρνει έτσι μέχρι να πάρεις το μάθημα το οποίο έχεις να πάρεις»
Και αυτό είναι αλήθεια. Εν μέρει.
Ζούμε τις ίδιες καταστάσεις όχι επειδή υπάρχει μια πρόθεση από τη ζωή για να μας διδάξει κάτι. Η επαναληψιμότητα αυτή είναι το ευθύ αποτέλεσμα του δικού μας ψυχισμού. Εμείς είμαστε στο κέντρο της ζωή μας και όχι κάποιος ο οποίος θέλει να γίνει ο δάσκαλός μας. Όσο παραμένουμε ίδιοι, αναγκαστικά θα βιώνουμε τις ίδιες καταστάσεις. Γιατί εμείς τις προκαλούμε.
Ο μόνος τρόπος για να πάρουμε το μάθημά μας είναι να εξετάσουμε το τι μας συμβαίνει και να το αναλύσουμε. Να σκεφτούμε πάνω σε αυτό και να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας. Αλλιώς Γιάννης θα πάμε και Γιάννης θα έρθουμε.

Η δυσκολία
Δεν είναι εύκολο, βέβαια, να το χωνέψουμε αυτό. Είναι σαφώς λιγότερο επώδυνο αν κάποιος άλλος ευθύνεται για τις αναποδιές που μας βρίσκουν. Έτσι οι άνθρωποι είμαστε πολύ πρόθυμοι να εναποθέσουμε την ευθύνη σε κάτι έξω από εμάς, καθώς είναι πολύ φυσιολογικό να πονάει η συνειδητοποίηση πως εμείς είμαστε το κέντρο του σύμπαντός μας. Η συνειδητοποίηση ότι εμείς προκαλούμε την πλειονότητα των καταστάσεων της ζωής μας.
Η ευθύνη μας όμως συνεπάγεται και ότι εμείς έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε όσα μας συμβαίνουν. Είναι στο χέρι μας. Φτάνει να θελήσουμε να τα επεξεργαστούμε ώστε να εξελιχθούμε. Φτάνει να έχουμε τη θέληση να μας μάθουμε.
Όλα για κάποιο λόγο γίνονται. Όλα για κάποιο λόγο σου συμβαίνουν. Εσύ είσαι αυτός ο λόγος.
Εσύ μπορεί να γίνεις ο μεγαλύτερος δάσκαλος του εαυτού σου.
Φτάνει να σου το επιτρέψεις.

ΦΛΑΜΟΥΡΗΣ

Published in Άρθρα

Απόσπασμα από το βιβλίο μου «Ψυχολογικές σχέσεις»
Λίγο πολύ όλοι μας δυσκολευόμαστε στη λήψη κάποιων αποφάσεων, ακόμα και σε καθημερνή βάση. Οι αποφάσεις οι οποίες μας δυσκολεύουν είναι οι αποφάσεις στις οποίες εμπλέκεται το συναίσθημα συνήθως, και όχι αυτές που κρίνουμε ως καθαρά λογικές.                  

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Δουλεύει το GPS σου;  
Αν πρέπει να αποφασίσουμε από ποιο δρόμο θα πάμε σε κάποιο προορισμό τότε βάζουμε το GPS και επιλέγουμε τη διαδρομή που θέλουμε. Αν όμως πρέπει να αποφασίσουμε με ποιον άνθρωπο θα σχετιστούμε, για παράδειγμα, τότε δεν υπάρχει σωστή και λάθος απάντηση. Δεν υπάρχει χάρτης που να μας δείξει το δρόμο που «πρέπει» να ακολουθήσουμε. Ο τρόπος για να πάρουμε τέτοιου είδους αποφάσεις είναι να φτιάξουμε το δικό μας χάρτη ακολουθώντας την εσωτερική μας πυξίδα η οποία θα μας οδηγήσει προς το μέρος το οποίο θέλουμε, δηλαδή το ποια απόφαση θα πάρουμε.

Δυστυχώς οι πυξίδες μας πολλές φορές, δε μας δείχνουν το προς τα που να πάμε αλλά μας δείχνουν το τι να αποφύγουμε μόνο. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο η επιλογή προορισμού (δηλαδή η λήψη της απόφασης) γίνεται πολύ δύσκολη αφού ουσιαστικά ξέρουμε προς τα που να μην πάμε και όχι προς τα που να πάμε. Η έλλειψη εσωτερικής κατεύθυνσης οδηγεί στην αναποφασιστικότητα, στην αδυναμία λήψης της απόφασης.                                                                                                                                

Η δυσκολία του να ξέρεις τι θέλεις   
Για πολλούς από εμάς το δυσκολότερο ερώτημα που μπορεί κάποιος να μας θέσει είναι: «Τι θέλεις;» Οι πυξίδες μας, δηλαδή οι πεποιθήσεις μας, τα βαθυθέλω μας, σε κάποιες καταστάσεις δε μας επιτρέπουν να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό με καταφατικό τρόπο. Μπλοκάρουμε επειδή μας λείπει η οδηγία για να απαντήσουμε στην ερώτηση αυτή.
Αυτό συμβαίνει επειδή οι περισσότεροι έχουμε μεγαλώσει σε περιβάλλοντα όπου το ζητούμενο ήταν να κάνουμε το «καλό», το «σωστό», το «άξιο» και όχι αυτό που πραγματικά τότε θέλαμε, σε περιβάλλοντα όπου το να είσαι «καλός», «σωστός», «άξιος» είχαν πιο μεγάλη αξία από το να είσαι ο εαυτός σου. Ως παιδιά τότε δεν είχαμε την ικανότητα να πούμε, «όχι εγώ θα κάνω αυτό που μου αρέσει» αφού τότε μαθαίναμε το τι μας αρέσει, τότε διαμορφώναμε τις προτιμήσεις μας και έτσι μάθαμε να μας αρέσει να είμαστε «καλοί», «σωστοί», «άξιοι».                                                
(Έχει αναφερθεί και σε άλλο άρθρο πως ο τρόπο επιβράβευσης των παιδιών συμβάλλει σε αυτό)                                                                                                                              

Το καλό και το κακό
Οι έννοιες αυτές είναι όμως σχετικές, όχι απόλυτες. Οι κοινωνικές συνθήκες κάθε εποχής και κάθε περιοχής καθορίζουν συνήθως τις έννοιες αυτές σε ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων. Η ευρεία συμμετοχή του κράτους στην οικονομική ζωή της χώρας είναι «καλό» σε ένα κομουνιστικό κράτος αλλά «κακό» σε ένα καπιταλιστικό. Το δικαίωμα ψήφου των γυναικών είναι «καλό» τώρα ενώ περίπου 100 χρόνια πιο πριν ήταν «κακό». Το σεξ πριν το γάμο είναι «καλό» σε κάποιες κοινωνίες ενώ είναι «κακό» σε άλλες. Ο γάμος μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών είναι «σωστό» για κάποιους ενώ «λάθος» για κάποιους άλλους.                                                                                                                 
Ακόμα και σε πιο καθημερινές δραστηριότητες υπάρχουν διαφωνίες για το τι είναι «καλό» και «κακό». Έτσι σύμφωνα με ορισμένους είναι «καλό» να δίνεις χρήματα σε κάποιον που σου ζητάει στο δρόμο ενώ σύμφωνα με άλλους είναι «κακό». Επίσης η πράξη η ίδια δεν είναι αυτή η οποία είναι καθεαυτή «καλή» ή «κακή» αλλά το πλαίσιο μέσα στο οποίο γίνεται. Για παράδειγμα είσαι «κακός» όταν σκοτώνεις κάποιον, αλλά είσαι «άξιος» όταν σκοτώνεις κάποιον στον πόλεμο ή ακόμα και όντας σε αυτοάμυνα όπως τόσες ταινίες μας μαθαίνουν. Είναι «κακό» να κλέβεις αλλά αν είσαι ο Ρομπέν των Δασών είσαι «άξιος». Είναι «καλό» μέσα σε μια παρέα να βάζει γκολ ο Ολυμπιακός ενώ είναι «κακό» σε μια άλλη παρέα να συμβαίνει το ίδιο.                                           

Όλα είναι σχετικά… Ποιες είναι οι συνέπειες αυτού;
Από όλα αυτά τα παραδείγματα προκύπτει το εύλογο συμπέρασμα ότι το «καλό», το να είσαι «σωστός», «άξιος» είναι έννοιες σχετικές και θα μπορούσαμε να ορίσουμε το «καλό» ως κάτι το οποίο συμφωνεί με κάποιους κανόνες που θέτει η εκάστοτε κοινωνία, η οικογένεια, η θρησκεία, η παρέα.   
Όταν, λοιπόν, από μικρά παιδιά μαθαίνουμε να είμαστε «καλοί», «σωστοί», «άξιοι» αυτό έχει σαν λογικό επακόλουθο το να έχουμε συνηθίσει να ψάχνουμε για κανόνες να εφαρμόσουμε. Έχουμε συνηθίσει να ψάχνουμε για οδηγίες να ακολουθήσουμε.
Και ως γνωστόν οι περισσότεροι κανόνες είναι απαγορευτικοί και όχι προτρεπτικοί…  Η εσωτερική μας πυξίδα μας λέει ψάξε τον κανόνα να εφαρμόσεις, η ασυνείδητη σκέψη μας, μας προτρέπει να βρούμε τι «πρέπει» να γίνει στην περίπτωση που βρισκόμαστε. Έτσι όταν η κατάσταση δεν έχει «σωστό» ή «λάθος» τότε πελαγώνουμε αφού δεν μπορούμε να βρούμε κανόνα να εφαρμόσουμε. Το σύστημα μπλοκάρει!                                                                                                                                  

Η λύση είναι μια
Είναι απλή, αλλά όχι εύκολη. Χρειάζεται να γνωρίσουμε όσο καλύτερα γίνεται τον εαυτό μας και να αλλάξουμε το κριτήριο των πράξεών μας από το «Τι είναι σωστό να κάνω τώρα» στο «Τι θα μου άρεσε να κάνω τώρα». Προσοχή όμως εδώ. Η γνώση είναι δύναμη και η απάντηση στο «τι θα μου άρεσε να κάνω τώρα» θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει και την εκτίμηση των συνεπειών που πιθανώς να υπάρξουν αν το κάνω.  
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είμαστε ασύδοτοι και δε θα επιβαρύνουμε το κοινωνικό σύνολο αν κάνουμε αυτό που μας αρέσει.                                                    
Αφού δεν υπάρχει σωστό και λάθος ας κάνουμε τουλάχιστον αυτό που θέλουμε.
 ΦΛΑΜΟΥΡΗΣ

ΓΕΙΑ ΣΑΣ. Είμαι ο Δημήτρης Φλαμούρης και με συναρπάζουν οι άνθρωποι. Μεγάλωσα σαν μαθηματικός, ανδρώθηκα σαν οικονομολόγος μέχρι που εξανθρωπίστηκα σαν ψυχολόγος.
Στο blog μου  www.dimitrisflamouris.com  προσπαθώ να συνδυάζω πρακτικά όλες μου τις ταυτότητες, μιλώντας για την ευτυχία, την αυτογνωσία, τις σχέσεις, τα ταξίδια μέσα κι έξω.

Το βιβλίο μου κυκλοφορεί σε όλα τα βιβλιοπωλεία

Published in Άρθρα

by DIMITRIS FLAMOURIS on ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 25, 2017

Είσαι σε μια σχέση που σου αρέσει. Ίσως να νιώθεις πως έχεις βρει το άνθρωπό σου. Έχεις αποφασίσει να μείνεις μαζί του.                                            Κι όμως…                                                                                                                            Κι όμως κάποιες φορές σου σπάει τα νεύρα μέχρι εκεί που δεν πάει. Κάποιες φορές σε απογοητεύει και σε στεναχωρεί πολύ. Φέρεται με έναν τρόπο που δεν μπορείς να καταλάβεις. Με έναν τρόπο που δε σου βγάζει κανένα νόημα. Τι μπορείς να κάνεις αυτές τις φορές; Πώς θα καταφέρεις να ανεχτείς αυτές τις καταστάσεις και ίσως και να βοηθήσεις τον άνθρωπό σου να τις ξεπεράσει; Πώς θα βγείτε και οι δυο νικητές αντί να είστε και οι δυο ηττημένοι;

Το 3χρονο παιδί                                                                                              Σκέψου ότι έχεις μόλις σφουγγαρίσει το σπίτι και η τρίχρονη κόρη σου ρίχνει το φαγητό της όλο στο πάτωμα. Σκέψου ότι κάθεσαι στην ταβέρνα με τους φίλους σου και ξαφνικά αρχίζει ο τρίχρονος γιος σου να κλαίει και να οδύρεται.
Οι περισσότεροι γονείς δε θα έβαζαν τις φωνές στα παιδιά τους για τις συμπεριφορές αυτές γιατί στα παιδιά αυτές οι συμπεριφορές συγχωρούνται. Ξέρεις ότι η κόρη σου δεν καταλαβαίνει ότι μόλις σφουγγάρισες. Προβλέπεται να συμβεί αυτό. Ξέρεις ότι ο γιος σου είναι μάλλον κουρασμένος και θέλει να κοιμηθεί. Δεν το κάνει για να σου σπάσει τα νεύρα.
Είσαι γενναιόδωρος με την ερμηνεία των συμπεριφορών τους. Δεν το παίρνεις προσωπικά. Ξέρεις ότι δεν καταλαβαίνουν, ότι κάτι τους ταλαιπωρεί.

Το μυστικό είναι…
Αν και είμαι σίγουρος ότι το έχεις μαντέψει, το μυστικό για να μπορείς να ανταπεξέρχεσαι στις δύσκολες στιγμές της σχέσης σου, είναι να μπορείς να αντιμετωπίζεις τον σύντροφό σου σαν ένα τρίχρονο παιδί. Τότε που παραφέρεται. Γιατί εκείνες τις στιγμές υπάρχει όντως ένα τρίχρονο παιδί μέσα στην ψυχή του που υποφέρει. Ένα τρίχρονο ταλαιπωρημένο παιδί που ξεσπάει και ζητάει προσοχή. Ένα παιδί που διψάει για αγάπη. Ένα παιδί που θέλει να γίνει ακουστό. Φέρσου όπως θα φερόσουν σε ένα παιδί και προσπάθησε να μην παίρνεις τις συμπεριφορές αυτές προσωπικά. Ψάξε να βρεις γιατί πονάει έτσι, τι του φταίει του μικρού παιδιού εκεί μέσα στην καρδιά του συντρόφου μου και φέρεται με αυτό τον τρόπο.

Μάλλον δεν έχει να κάνει με σένα
Κατά πάσα πιθανότητα αυτό που συμβαίνει δεν έχει καθόλου να κάνει με σένα αν και στην επιφάνεια μπορεί να είσαι εσύ ο στόχος.
Αν σου λέει: «Δε σε αντέχω», μπορεί να σου λέει «Δε με αντέχω»
Αν σου λέει: «Γιατί με παράτησες και πάλι μόνη», μπορεί να σου λέει: «Με έχω αφήσει πολύ μόνη»
Αν σου λέει: «Είσαι ο χειρότερος άνθρωπος του κόσμου», μπορεί να σου λέει: «Νιώθω ο χειρότερος άνθρωπος του κόσμου»
Αν σου λέει: «Σε μισώ», μπορεί να σου λέει: «Με μισώ. Αγάπησέ με»

Είναι εύκολο;
Δεν είναι εύκολο βέβαια.
Δεν είναι εύκολο γιατί ο άλλος μοιάζει με ενήλικα εξωτερικά. Μοιάζει υπεύθυνο άτομο κατά τ’άλλα. Πώς γίνεται ξαφνικά να γίνεται ένα τρίχρονο παιδί;
Δεν είναι εύκολο γιατί υπάρχει ένα τρίχρονο παιδί μέσα και σε σένα το οποίο επίσης θέλει να αγαπηθεί και να ακουστεί και να γίνει αποδεκτό. Αυτό το παιδί δυσκολεύεται πάρα πολύ να αντιμετωπίσει την επίθεση που ίσως δέχεται και είναι απόλυτα φυσιολογικό αυτό. Δεν είναι εύκολο να ξεπεράσεις την αντίσταση που ο δικός σου ψυχισμός δημιουργεί.

Αν…
Αν καταφέρουμε να κάνουμε την υπέρβαση, τότε πόσο διαφορετικά θα είναι τα πράγματα. Αν καταφέρουμε να δείξουμε στον σύντροφό μας ότι τον αγαπάμε και τον αγκαλιάζουμε όπως θα κάναμε στο τρίχρονο παιδί μας, τότε πόσο θεραπευτική θα ήταν η αγκαλιά που θα του κάναμε. Αν δείχναμε την ίδια κατανόηση τότε πόσο θα μπορούσαμε να τον μεταμορφώσουμε και να μεταμορφωθούμε και εμείς. Αν καταφέρναμε να δούμε πέρα από το θυμό και να αφουγκραστούμε το μικρό παιδί μέσα του που πονάει, τότε μια εντελώς καινούρια δυναμική θα ανοιγόταν μπροστά μας.
Ρεαλιστικά αυτό είναι επαναλαμβάνω πολύ δύσκολο. Ίσως να χρειάζεται να είμαστε μια μίξη του Βούδα και του Γιάλομ για να αντιδράσουμε έτσι κάθε φορά που ο σύντροφός μας μάς εξαγριώνει. Ας το κρατήσουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας όμως και ας το εφαρμόσουμε μια φορά. Την πιο εύκολη. Έτσι για αρχή. Για να πάρουμε δύναμη. Για να δούμε πώς και πόσο δουλεύει.
Το έπαθλό για αυτή τη γιγάντια, ίσως, προσπάθειά μας θα είναι μια εμπειρία ζωής που δε θα έχουμε ξαναφανταστεί. Θα είναι ένας σύντροφος ζωής που θα ομορφαίνει όλη τη ζωή μας.

Published in Άρθρα

Γράφει ο Ψυχολόγος Δημήτρης Φλαμούρης PhD.
 
Το στρες έχει ανακηρυχθεί ίσως στον νούμερο ένα εχθρό της σημερινής κοινωνίας. Ένας πολύ μεγάλος αριθμός ερευνών έχει συνδέσει το στρες με την αυξημένη πιθανότητα να νοσήσεις από ένα ευρύ φάσμα παθήσεων, από ένα απλό κρυολόγημα μέχρι και καρδιαγγειακές παθήσεις. Πώς λοιπόν γίνεται αυτή η μάστιγα της εποχής μας να μετατραπεί σε φίλο μας;

Η νέα επιστήμη του στρες
Έρευνες της τελευταίας δεκαετίας έδειξαν ότι τελικά δεν είναι το στρες το ίδιο που μας προκαλεί όλες τις άσχημες αντιδράσεις τις οποίες βιώνουμε, αλλά ο τρόπος με τον οποίο σκεφτόμαστε για το στρες. Δηλαδή, το στρες θα σου κάνει κακό μόνο αν πιστεύεις ότι το στρες κάνει κακό. Είναι το πώς αντιμετωπίζεις το στρες και όχι το στρες το ίδιο το οποίο σε βλάπτει.
Σε μια μελέτη παρακολουθήθηκαν 30,000 ενήλικες για 8 χρόνια. Tους ανθρώπους αυτούς τους ρώτησαν:  «Πόσο άγχος/στρες βιώσατε τον τελευταίο χρόνο;»                        Επίσης τους έκαναν μια ακόμα σημαντική ερώτηση. «Πιστεύετε ότι το άγχος είναι επιβλαβές για την υγεία σaς;» Μετά παρακολούθησαν τους θανάτους των ατόμων αυτών, συγκεντρώνοντας τα δημόσια αρχεία της στατιστικής υπηρεσίας του κράτους.                             Τα αποτελέσματα κατέπληξαν τους ερευνητές. Όσοι είχαν βιώσει υψηλά επίπεδα στρες τον προηγούμενο χρόνο βρέθηκαν να έχουν 43% υψηλότερο ρίσκο να πεθάνουν τα επόμενα χρόνια από το μέσο όρο, όπως ήταν αναμενόμενο. Όμως αυτό ίσχυε μόνο για όσους πίστευαν ότι το στρες είναι επιβλαβές για την υγεία τους. Όσοι βίωσαν υψηλά επίπεδα άγχους αλλά πίστευαν ότι το στρες είναι καλό είχαν πολύ χαμηλό ρίσκο να πεθάνουν. Μάλιστα είχαν το χαμηλότερο ρίσκο, ακόμα και αν τους συγκρίναμε με αυτούς οι οποίοι δεν είχαν βιώσει σχεδόν καθόλου στρες!  Οι πεποιθήσεις και όχι οι καταστάσεις οφειλόταν για τον αυξημένο κίνδυνο θανάτου.                                                                                                                    
Η δύναμη του μυαλού                                                                             
Δεν είναι το άγχος το οποίο μας καταβάλει από ό,τι φαίνεται, λοιπόν, αλλά αυτό το οποίο πιστεύουμε για το άγχος. Όπως ακριβώς στο φαινόμενο placebo, όπου οι άνθρωποι που παίρνουν ένα χάπι με ζάχαρη έχουν τα ίδια θεραπευτικά αποτελέσματα με αυτούς οι οποίοι παίρνουν το χάπι με την ενεργή φαρμακευτική ουσία. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όταν εξετάζουμε τις βλαβερές συνέπειες του άγχους αυτό στο οποίο χρειάζεται να επικεντρωθούμε είναι στα πιστεύω μας για το άγχος. Αυτό που πιστεύουμε ότι θα γίνει, τελικά όντως γίνεται σε ένα είδος αυτοεκπληρούμενης προφητείας.                              
Η νευροφυσιολογία  του στρες                                                         
 Η κλασική αντίδραση στο στρες που ίσως όλοι έχουμε ακούσει είναι η αντίδραση Πάλης ή Φυγής (fight or flight response). Είναι μια αντίδραση την οποία έχουμε κληρονομήσει από τότε που ζούσαμε στις ζούγκλες. Όταν ερχόταν ένα θηρίο  για να μας φάει (ή κάποιος άλλος κίνδυνος) έπρεπε να σκεφτούμε αν θα μέναμε να παλέψουμε ή αν θα το βάζαμε στα πόδια για να σώσουμε τη ζωή μας.  Έτσι, όταν ο οργανισμός μας παράγει την αντίδραση Πάλης ή Φυγής, η καρδιά μας χτυπάει δυνατά και οι αρτηρίες συστέλλονται ώστε να μη χάσουμε αίμα στη μάχη που το σώμα μας νομίζει ότι πρόκειται να επακολουθήσει. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που το χρόνιο στρες έχει συνδεθεί με καρδιαγγειακά νοσήματα, καθώς δεν είναι υγιές για τον οργανισμό να βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση για πολύ καιρό.  Υπάρχουν όμως, και άλλες εξίσου φυσιολογικές αντιδράσεις στο στρες. Σε έρευνες οι οποίες έγιναν οι συμμετέχοντες υπεβλήθησαν σε μια αγχωτική διαδικασία και ταυτόχρονα γινόταν μετρήσεις σε κάποιους βιολογικούς δείκτες. Σε κάποιους από τους συμμετέχοντες δόθηκαν πληροφορίες οι οποίες εξηγούσαν για ποιους λόγους το στρες είναι καλό για την υγεία σου.              
Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ενώ και εκείνοι δήλωσαν ότι βίωσαν στρες, τα αγγεία τους έμειναν χαλαρά. Δεν υπήρξε συστολή. Αυτό είναι μια πολύ πιο υγιής κατάσταση για ένα οργανισμό. Μάλιστα, η νευροφυσιολογική εικόνα αυτή μοιάζει πάρα πολύ με την εικόνα της χαράς ή του θάρρους! Οι άνθρωποι αυτοί αντιμετώπισαν πολύ καλύτερα τη δοκιμασία στην οποία υπεβλήθησαν (σε σχέση με όσους δεν έλαβαν τις σχετικές πληροφορίες) καθώς το στρες τους βοήθησε αντί να τους σαμποτάρει στην προσπάθειά τους. Ένιωσαν πιο σίγουροι για τον εαυτό τους και πιο εστιασμένοι σε αυτό που έκαναν. Για άλλη μια φορά οι πεποιθήσεις και όχι οι καταστάσεις καθόρισαν τη βιολογική αντίδραση το οργανισμού.                                              
Συμπέρασμα                                                                                                      
Η νέα επιστήμη του στρες έχει καταλήξει. Η αντίληψή μας για το άγχος μας επηρεάζει και όχι το ίδιο το άγχος. Δεν είναι ρεαλιστικό να διώξουμε το στρες από τη ζωή μας καθώς η πραγματικότητα είναι γεμάτη προκλήσεις που μπορεί να μας αγχώσουν. Αν όμως αλλάξουμε το πώς σκεφτόμαστε για το στρες τότε οι ίδιες προκλήσεις δε θα μας προκαλούν όλα τα αρνητικά συναισθήματα που βιώνουμε ως τώρα. Το άγχος μπορεί να μας κάνει πιο δυνατούς και ικανούς να αντιμετωπίσουμε τις συνθήκες της ζωής μας.

ΦΛΑΜΟΥΡΗΣ

Είμαι ο Δημήτρης Φλαμούρης και με συναρπάζουν οι άνθρωποι. Μεγάλωσα σαν μαθηματικός, ανδρώθηκα σαν οικονομολόγος μέχρι που εξανθρωπίστηκα σαν ψυχολόγος.
Στο blog αυτό προσπαθώ να συνδυάζω πρακτικά όλες μου τις ταυτότητες, μιλώντας για την
ευτυχία, την αυτογνωσία, τις σχέσεις, τα ταξίδια μέσα κι έξω.

Published in Άρθρα

by DIMITRIS FLAMOURIS on ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 25, 2017
 

Γιατί είναι τόσο δύσκολα τα πρώτα ραντεβού; Τι εμποδίζει τους ανθρώπους να γνωριστούν πραγματικά σε αυτές τις καταστάσεις;
Όσοι και όσες συνεχίζουν να ψάχνουν μια συντροφική σχέση και μετά τα 35, συνήθως αναπτύσσουν ένα συγκεκριμένο τρόπο σκέψης.
Όσο μεγαλώνουμε τόσο παραπάνω ξέρουμε τι θέλουμε.
Αυτό λέει η θεωρία. Έχουμε αποκτήσει εμπειρίες και έχουμε μάθει τι ζητάμε από μια σχέση. Πέντε πράγματα συγκεκριμένα.
Ταυτόχρονα μαθαίνουμε να καταλαβαίνουμε τον άλλον γρήγορα. Δε χρειάζεται να σπαταλάμε και πολύ χρόνο να δούμε αν μας κάνει. Να δούμε αν έχει αυτά τα πέντε πράγματα που χρειαζόμαστε. Ένα ραντεβού και πολύ του είναι. Περνάει ο χρόνος…
Στα χαρτιά η τακτική αυτή φαίνεται να βγάζει πολύ νόημα. Είναι οικονομική, καθώς δεν ξοδεύουμε χρόνο και ενέργεια σε καταστάσεις οι οποίες φωνάζουν από μακριά: «Πρόβλημα!».
Έχουμε έτσι την ευκαιρία να βγούμε στο επόμενο ραντεβού που, ποιος ξέρει, μπορεί να είναι καλύτερη περίπτωση.
Συχνά, μόνο για να απογοητευτούμε ξανά…
Μήπως, το «πρόβλημα» είναι τελικά στη θεωρία και όχι στην πράξη;

Ας το δούμε μαζί
Δυο άνθρωποι βγαίνουν για πρώτη φορά. Από αυτή τη συνάντηση περιμένουμε να σχηματίσουμε γνώμη για τον άλλον, για το χαρακτήρα του, την προσωπικότητά του και πολύ σημαντικότερο για τα πέντε αυτά πράγματα που εμείς ζητάμε από μια σχέση.
Τι γίνεται όμως στην πραγματικότητα; Γίνεται να είναι οι δυο άνθρωποι ο πραγματικός εαυτός τους στην πρώτη τους συνάντηση; Στην πραγματικότητα είναι πολύ πιθανό να έχουν τρακ. Είναι πιθανό να θέλουν να δημιουργήσουν καλή εντύπωση και αυτό να τους στρεσάρει. Ειδικά αν έχουν καιρό να βγούνε ραντεβού, μπορεί να νιώθουν ακόμα περισσότερο ανασφαλείς.
Πώς να φερθούν; Τι να φορέσουν; Να πληρώσουν για όλα; Να τον αφήσουν να πληρώσει; Να το παίξουν σκληροί; Να το παίξουν δύσκολες; Να την ακουμπήσω στην πλάτη; Να του πιάσω το μπράτσο για να ανέβω τις σκάλες; Τόσα διλήμματα γύρω από αυτή τη συνάντηση.
Ταυτόχρονα γνωρίζουν ότι κρίνονται από τον άλλον για το αν πληρούν τις προϋποθέσεις του. Για το αν κατέχουν αυτά τα πέντε πράγματα.
Υπάρχουν τόσες προσδοκίες φορτωμένες σε αυτή τη μια και μοναδική συνάντηση, που το τελευταίο πράγμα το οποίο είναι ικανοί να είναι, είναι ο εαυτός τους…
Πώς περιμένουμε να βγάλουμε ένα αντιπροσωπευτικό συμπέρασμα για την προσωπικότητά τους από μια τέτοια κατάσταση; Είναι αδύνατον.

Γιατί συμβαίνει αυτό;
Όσο μεγαλώνουμε οι περισσότεροι από εμάς, τόσο πιο σκληροί γινόμαστε. Δίνουμε λιγότερες ευκαιρίες. Θέλουμε πέντε πράγματα να έχει ο άλλος. Ούτε τέσσερα, ούτε έξι. Είμαστε λιγότερο ανοικτοί στην έκπληξη. Αυτή είναι δυστυχώς η πραγματικότητα. Έχουμε ζήσει εμπειρίες σχέσεων στο παρελθόν και έχουμε πάρει τα μαθήματά μας. Κυρίως όμως έχουμε πάρει τα παθήματά μας. Πλέον επικεντρωνόμαστε στο να μην τα ξαναζήσουμε. Να μην ξαναπονέσουμε. Όχι στο να ζήσουμε κάτι όμορφο.
Ο στόχος μας είναι στόχος αποφυγής. Δεν είναι στόχος προσέγγισης.
Περιχαρακωνόμαστε και είτε αποσυρόμαστε από το παιχνίδι, είτε το παίζουμε πολύ προσεκτικά. Η δικαιολογία ότι «Εγώ ξέρω τι θέλω. Ο άλλος δεν το έχει» μας επιτρέπει να αποποιούμαστε το δικό μας μερίδιο ευθύνης στην ενδεχόμενη αποτυχία και αυτής της γνωριμίας. Ο άλλος άνθρωπος όπως και εμείς έχει τις ανασφάλειές του, τους φόβους του, τις αδυναμίες του. Όλοι μας τις έχουμε. Είναι φυσιολογικό. Δεν υπάρχει τέλειος σύντροφος, όπως έχουμε ξαναπεί.
Κάποιος θα ρωτήσει «μα, τι φταίμε εμείς αν ο άλλος δε μας κάνει;»
Η δική μου απάντηση είναι πως αν θέλεις πραγματικά να κρίνεις τον άλλον από ένα ραντεβού τότε θα χρειαστεί να δημιουργήσεις εσύ τις συνθήκες για να σου βγάλει τον πραγματικό του εαυτό.
Το έκανες αυτό; Ή μήπως μέσα σου ήσουν σε αναμονή για το επόμενο μαργαριτάρι που θα πετάξει; Μήπως τηρούσες στάση εσωτερικής επιφυλακής για να δεις αν σου κάνει; Αν η απάντηση είναι ναι, τότε θα πρέπει να γνωρίζεις ότι αυτό περνάει στον απέναντι, όσο καλός και αν νομίζεις ότι είσαι στο να το κρύβεις. Περνάει και κατά συνέπεια δημιουργεί αμυντική στάση. Η αμυντική στάση του άλλου σου δίνει την εντύπωση ότι ίσως δεν ενδιαφέρεται και αυτό σε κάνει ακόμα πιο αμυντικό. Ένας φαύλος κύκλος.

Τι να κάνεις
Μην τον εξετάζεις. Μην τον τσεκάρεις. Το μόνο που θα πετύχεις είναι να δημιουργηθεί ένα κλίμα αμφισβήτησης και αμηχανίας. Τελικά θα επιβεβαιώσεις τις αρχικές υποψίες σου και θα γυρίσεις σπίτι μόνος νιώθοντας πως είχες δίκιο από την αρχή. Δεν άξιζε τον κόπο.
Θέλεις να δεις τον απέναντί σου όπως πραγματικά είναι; Τότε θα χρειαστεί κι εσύ να είσαι ο εαυτός σου. Θέλεις να μοιραστεί; Τότε μοιράσου κι εσύ. Θέλεις να μη σε κρίνει; Μην τον κρίνεις κι εσύ. Θέλεις να αφεθεί και να είναι χαλαρός; Αφέσου κι εσύ και χαλάρωσε.
Το ίδιο ισχύει και για όλων των ειδών τις σχέσεις, βέβαια. Παίρνουμε ό,τι δίνουμε.
Αφέσου στην εμπειρία, λοιπόν, και τότε θα γνωρίσεις έναν πραγματικό άνθρωπο, όχι ένα κατασκευασμένο προφίλ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα περάσεις όμορφα γιατί όταν δυο άνθρωποι είναι αυθεντικοί η αίσθηση της σύνδεσης που δημιουργείται είναι πάντα ευεργετική και για τους δυο. Ανεξάρτητα της πιθανής συμβατότητας.
Και ποιος ξέρει, μπορεί να σε εκπλήξει και να μάθεις και κάτι καινούριο. Κάτι καινούριο για σένα. Κάτι πέρα από τα πέντε σου πράγματα. Αυτό κι αν αξίζει τον κόπο!
Τι λες;
ΓΕΙΑ ΣΟΥ!

Published in Άρθρα

Δημήτρης Φλαμούρης
 
Είσαι μοναδικός! Δηλαδή;
Ακούς γύρω σου ότι είσαι μοναδικός! Ότι υπάρχουν δισεκατομμύρια άλλοι άνθρωποι στον πλανήτη όμως κανείς δεν είναι σαν κι εσένα. Κανείς δεν έχει ακριβώς τις δικές σου ποιότητες, τα δικά σου χαρακτηριστικά. Κανείς δεν συγκεντρώνει τις δικές σου ιδιαίτερες δυνατότητες. Και όλα αυτά είναι αλήθεια.

Ο μύθος
Το συμπέρασμα από αυτά που ακούς γύρω σου είναι ότι έχεις ένα χρέος στον εαυτό σου να μεγαλουργήσεις και να δημιουργήσεις. Να αναδείξεις τις ποιότητές σου αφού κανείς άλλος δεν είναι σαν κι εσένα. Να εκμεταλλευτείς τα χαρίσματά σου και να κάνεις το καλύτερο που εσύ μπορείς. Κι όλα αυτά γιατί είσαι μοναδικός. Επειδή δεν υπάρχει άλλος σαν κι εσένα. Ε, και;

Η αλήθεια
Είσαι μοναδικός με τη μαθηματική έννοια του όρου. Δεν υπάρχει στατιστικά κανένας άνθρωπος ίδιος με σένα (εκτός και αν είσαι ομοζυγωτικός δίδυμος όπου και εκεί ο έτερος δίδυμος θα έχει διαφοροποιηθεί σαν προσωπικότητα σταδιακά βάσει των δικών του εμπειριών). Η λέξη «μοναδικός» όμως, έχει θετική χροιά στη γλώσσα μας (και σε κάθε άλλη γλώσσα) και σε κάνει να νομίζεις ότι είσαι ένας πολύ ιδιαίτερος και αξιόλογος άνθρωπος. Σε κάνει να πιστεύεις ότι είσαι ξεχωριστός, ότι είσαι όμορφος.

Η παγίδα
Εδώ κρύβεται και η μεγάλη παγίδα αυτών των δημοφιλών ρητών και αποφθεγμάτων. Οι έννοιες «ιδιαίτερος», «αξιόλογος», «ξεχωριστός» είναι επίσης φορτισμένες θετικά και αντλούν τη δύναμή τους από τη σύγκριση. Βασίζουν τη δύναμή τους στη διάκριση και στο διαχωρισμό. Είσαι αξιόλογος όταν έχεις μεγαλύτερη αξία από κάποιους άλλους. Ξεχωρίζεις όταν είσαι καλύτερος από τους υπόλοιπους. Για να είσαι όμορφος πρέπει να υπάρχει και ο άσχημος. Σου φουσκώνουν τα μυαλά και νομίζεις ότι αφού είσαι ξεχωριστός θα πρέπει να τα δικαιούσαι όλα ή τουλάχιστον περισσότερα από όσα έχεις αυτή τη στιγμή. Το κάνουν καλοπροαίρετα φυσικά.

Οι συνέπειες
Τι συμβαίνει, όμως, όταν το ρεαλιστικό καθημερινό σου βίωμα δεν ανταποκρίνεται σε αυτές τις προσδοκίες; Τι συμβαίνει όταν την ώρα που «μετριέσαι» μέσα σου με τον κόσμο δε βγάζεις το συμπέρασμα πως όντως είσαι τόσο αξιόλογος όσο θα ήθελες να ήσουν; Όταν δεν νιώθεις τόσο ξεχωριστός όσο τα αποφθέγματα αυτά σε κάνουν να πιστεύεις. Τι συμβαίνει όταν ο κόσμος σου φέρεται στην πραγματικότητα σαν να είσαι άλλος ένας από τους πολλούς ανθρώπους εκεί έξω; Τι συμβαίνει όταν η κοινωνία, ο περίγυρός σου, το αφεντικό σου, οι συνάδελφοί σου, οι συμπολίτες σου σε αντιμετωπίζουν σαν να μην είσαι κάτι το μοναδικό, όπως τα τσιτάτα αυτά υπονοούν ότι είσαι;
Τη φαντάζεσαι την απάντηση. Μόνο δυσφορία και απογοήτευση σε περιμένει. Η απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα σπάει τη φούσκα που δημιουργείται και σε κατεβάζει από το σύννεφο που είχες ανέβει. Αναπόφευκτα η σύγκριση του πώς «θα έπρεπε να είναι τα πράγματα» με την καθημερινότητα που βιώνεις είναι πολύ πιθανό να σου προκαλέσει μια δυσφορία. Ίσως νιώσεις αγανακτισμένος που οι άλλοι δεν αναγνωρίζουν την μοναδικότητά σου. Ίσως νιώσεις ριγμένος. Ίσως νιώσεις απόγνωση για την αδικία αυτού του κόσμου. Πολύ πιθανό είναι να νιώσεις λίγος ή προβληματικός που δεν καταφέρνεις να εκπληρώσεις τις υψηλές προδιαγραφές σου.
Και όλα αυτά γιατί; Διότι πίστεψες στη μοναδικότητά σου. Διότι πίστεψες τα καλοπροαίρετα αποφθέγματα που διατυμπανίζουν το πόσο ξεχωριστός είσαι.

Ο άλλος δρόμος
Είναι αλήθεια ότι είσαι μοναδικός σαν άνθρωπος. Αυτό σημαίνει ότι είσαι διαφορετικός από τους άλλους. Τίποτα άλλο. Δεν είσαι ούτε καλύτερος, ούτε χειρότερος γιατί δεν υπάρχει καλύτερος και χειρότερος άνθρωπος. Αν θέλεις να ενισχύσεις την ατομικότητα με την οποία είναι εμποτισμένη η δυτική κουλτούρα, θα τροποποιούσα το είσαι μοναδικός στο «Είσαι διαφορετικός. Έκφρασε τη διαφορετικότητά σου». Η λέξη διαφορετικός δεν είναι απαραίτητα φορτισμένη με θετικό περιεχόμενο και έτσι δε δημιουργεί απατηλές θετικές προσδοκίες που μόνο να απογοητεύσουν μπορούν.

Όχι σύγκριση. Σύνδεση
Ακόμα καλύτερα, αντί να προσπαθείς να παρακινηθείς από αποφθέγματα τα οποία στηρίζονται στη διαφορετικότητα και τη σύγκριση ίσως να ήταν προτιμότερο να παρακινείσαι από αποφθέγματα τα οποία στηρίζονται στη σύνδεση. Είμαστε όλοι διαφορετικοί αλλά ταυτόχρονα έχουμε και πάρα πολλά κοινά στοιχεία με τους άλλους. Πολλά περισσότερα από όσες διαφορές. Όλοι θέλουμε να αγαπάμε, να μας αγαπάνε, όλοι φοβόμαστε, όλοι τσατιζόμαστε και όλοι χαιρόμαστε. Όλοι ερωτευόμαστε, όλοι αγχωνόμαστε, όλοι προσπαθούμε για το καλύτερο για μας και όλοι απογοητευόμαστε.
Μοιράζεσαι τον ίδιο πλανήτη με όλους τους άλλους. Νιώθεις τα ίδια συναισθήματα σαν όλους τους άλλους. Να σου δώσω εγώ ένα ρητό λοιπόν, να το κάνεις μάντρα και μαζί με αυτό να κάνεις και τον κόσμο τον δικό σου και τον δικό μας καλύτερο.
«Είσαι σαν τους άλλους ανθρώπους. Αγάπησέ τους και αγάπησε κι εσένα»

Published in Άρθρα

Γιατί δυσκολευόμαστε να κάνουμε σχέσεις; Γιατί δυσκολευόμαστε να κρατήσουμε μια σχέση; Γιατί μας απογοητεύει η αγάπη;
Για να απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα θα χρειαστεί να διαλύσουμε κάποιους μύθους γύρω από τη φύση μας και την αγάπη και να δούμε την αλήθεια των πραγμάτων. Οι μύθοι για την αγάπη έχουν χτιστεί από την κοινωνία μας. Μας έχουν πείσει να πιστεύουμε στη ρομαντική αγάπη και στον τέλειο έρωτα. Οι ταινίες, οι ποιητές, τα βιβλία, τα περιοδικά μιλούν και εξιδανικεύουν την αγάπη και ενώ αυτό μας δημιουργεί ελπίδες και όμορφες εικόνες, ταυτόχρονα ίσως είναι η μεγαλύτερη υπονόμευση της πραγματικής αγάπης.

Μύθος #1    Θα γνωρίσουμε το άλλο μας μισό. Τον άνθρωπο που θα μας κάνει νιώσουμε πλήρης και όλα θα κυλάνε αβίαστα.
Αλήθεια #1   Όλοι οι άνθρωποι, ανεξαιρέτως, έχουμε κάποια χαρακτηριστικά που μας δυσκολεύουν. Κάποιες παραξενιές. Οι μόνοι που δεν έχουν παραξενιές είναι οι άνθρωποι που μόλις γνωρίσαμε! Μόνο αυτοί μας φαίνονται κανονικοί. Με το που τους γνωρίσουμε λίγο παραπάνω όμως, καταλαβαίνουμε ότι και αυτοί έχουν τα θέματά τους…   Άρα και εμείς και ο άνθρωπος που θα σχετιστούμε θα έχουμε παραξενιές και ελαττώματα. Και οι δυο έχουμε τα θέματά μας στο να σχετιζόμαστε. Δυστυχώς όμως, τις δυσκολίες μας ή το πώς κάνουμε το βίο αβίωτο για τους συντρόφους μας, συνήθως δε το γνωρίζουμε. Αν όμως δε γνωρίζουμε τον εαυτό μας (και είναι μια αρκετά επίπονη διαδικασία η αυτογνωσία) τότε γίνεται εξαιρετικά πολύπλοκο το να σχετιστούμε επιτυχώς με κάποιον άλλον.   Εμείς, για παράδειγμα, περιμένουμε ο άλλος να μας καταλαβαίνει. Εδώ εμείς οι ίδιοι δεν καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας. Πώς να ξέρει ο σύντροφός μας τι μας γίνεται;

Μύθος#2    Ο ιδανικός σύντροφος θα είναι συναισθηματικά ώριμος και θα μας προσφέρει την ασφάλεια που χρειαζόμαστε.                         
Αλήθεια #2    Ο σύντροφός μας όπως κι εμείς μοιάζουμε εξωτερικά με ενήλικο άνθρωπο. Έχουμε το σωστό ύψος και ντυνόμαστε ανάλογα. Όμως στην πραγματικότητα είμαστε και οι δυο ένα μικρό παιδί, κρυμμένο μέσα στο σώμα που βλέπουμε. Ένα μικρό ανώριμο παιδί που πολλές φορές δεν ξέρει τι του γίνεται. Θέλουμε να μας αγαπήσουν όπως τα μικρά παιδιά. Αυτό έχουμε ανάγκη. Όμως δεν τολμάμε να το παραδεχτούμε στον άλλον ότι είμαστε μικροί και ανώριμοι. Ούτε στον εαυτό μας. Αντίστοιχα ούτε και ο άλλος στον δικό του και σε εμάς.
Αγάπη είναι να μπορούμε να είμαστε γενναιόδωροι με την ερμηνεία των συμπεριφορών του άλλου, όπως κάνουμε και με τα μικρά παιδιά. Δεν τα μαλώνουμε επειδή κάνουν σκανταλιές ή κλαίνε. Καταλαβαίνουμε ότι κάτι άλλο πρέπει να συμβαίνει.

Μύθος #3    Για να βρεις τον σύντροφό σου, ακολούθησε την καρδιά σου. Αυτή ξέρει. Θα σε οδηγήσει.                                                            
Αλήθεια #3   Αυτός είναι ίσως ο πιο επικίνδυνος μύθος για την «αγάπη». Η καρδιά μας είναι συνήθως ο πιο σίγουρος τρόπος για να πραγματοποιήσουμε μεγάλα λάθη στη ζωή μας. Όλοι όσοι έχουν βιώσει ερωτικές απογοητεύσεις το γνωρίζουν αυτό. Αυτό συμβαίνει διότι αυτό που ο καθένας καταλαβαίνει ως αγάπη είναι η κατάσταση την οποία βίωσε στην παιδική του ηλικία. Αυτή μπορεί να εμπεριέχει και κάποια μαρτύρια και δυσκολίες. Αυτά τα μαρτύρια και τις δυσκολίες θεωρεί η καρδιά μας ως αγάπη. Όταν γνωρίσουμε έναν πολύ «κανονικό» άνθρωπο ο οποίος πληρεί στη θεωρία όλα τα κριτήρια για έναν αξιοπρεπή σύντροφο, τότε είναι πολύ πιθανό να πούμε ότι: «Καλός είναι δε λέω. Αλλά, δεν έχουμε χημεία…» Στην ουσία λέμε ότι η καρδιά μου δεν αναγνωρίζει τα μαρτύρια και τις δυσκολίες που ξέρει σε αυτόν τον άνθρωπο. Δεν μπορεί να τον ερωτευτεί.
Ερωτευόμαστε το οικείο. Δεν ερωτευόμαστε αυτό που θα μας κάνει ευτυχισμένους.
Αναλύω εκτενώς το θέμα αυτό στο βιβλίο μου.

Μύθος #4  Η αγάπη είναι μια έμφυτη ιδιότητα. Όλοι ξέρουμε να αγαπάμε.                                                                                     

Αλήθεια #4   Οι άνθρωποι δεν ξέρουμε να αγαπάμε. Η αγάπη είναι μια δεξιότητα που χρειάζεται να μάθουμε. Τόσο εμείς όσο και ο σύντροφός μας ξέρουμε να αγαπιόμαστε. Όχι να αγαπάμε.

Μύθος #5  Ο σύντροφός μας ή μας κάνει και είναι καλός ή δεν μας ικανοποιεί και είναι κακός                                                                                             
Αλήθεια #5   Σύμφωνα με κάποιες ψυχαναλυτικές θεωρίες (Μέλανι Κλάιν) το παιδί αρχικά νομίζει ότι έχει μια καλή μητέρα που του κάνει τα χατίρια και μια κακή μητέρα που το μαλώνει. Κάποια στιγμή, κοντά στα 4 έτη, αν έχει αναπτυχθεί με ψυχολογικά ώριμο τρόπο, συνειδητοποιεί ότι και οι δυο είναι το ίδιο πρόσωπο. Καταλαβαίνει ότι το ίδιο άτομο μπορεί και να το πληγώνει και να το αγαπάει και αυτό είναι εντάξει. Το ίδιο και στις ενήλικες σχέσεις. Τον σύντροφό μας κάποιες φορές θα τον αγαπάμε πολύ και κάποιες φορές θα τον μισούμε. Είναι φυσιολογικό. Δε γίνεται πάντα να είναι καλός. Αν τα καταφέρουμε να το αποδεχτούμε αυτό, τότε δε θα νιώθουμε την ανάγκη να αποδράσουμε από μια τέτοια σχέση.

Μύθος #6  Ο σύντροφός μας θα έπρεπε να μας αγαπάει όπως είμαστε. Αν θέλει να μας αλλάξει τότε δε μας αγαπάει.
Αλήθεια #6  Όπως ειπώθηκε νωρίτερα όλοι έχουμε κουσούρια. Είναι απόλυτα φυσιολογικό να θέλει να μας αλλάξει ο σύντροφός μας. Εμείς όμως νομίζουμε ότι μας επιτίθεται όταν το κάνει. «Θα έπρεπε να με δεχτεί όπως είμαι» λέμε. Όμως αυτό που προσπαθεί να κάνει (και αντίστοιχα εμείς σε εκείνον) είναι να μας μετατρέψει σε καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Αν υπάρχει η κουλτούρα αυτή και ο χώρος για να μάθουμε ο ένας από τον άλλον μέσα στη σχέση, τότε οι προοπτικές είναι πολλά υποσχόμενες.
Τελειότητα στις σχέσεις δεν υπάρχει. Να σχετίζεσαι σημαίνει να διαπραγματεύεσαι την ατέλεια κάθε μέρα. Αν θέλεις να είναι όλα τέλεια, τότε θα είσαι μόνος.

Για να μπορείς να αγαπήσεις:
Γνώριζε ότι είσαι λίγο παράξενος
Ότι και ο άλλος είναι λίγο παράξενος
Ότι δεν καταλαβαίνεις ποιος είσαι
Ότι κι ο άλλος δεν καταλαβαίνει ποιος είναι
Και όλα θα πάνε αρκετά καλά…

Νέα εικόνα 1

ΓΕΙΑ ΣΟΥ!
το βιβλίο μου  …  
Κυκλοφορεί σε όλα τα βιβλιοπωλεία
 Είμαι ο Δημήτρης Φλαμούρης και με συναρπάζουν οι άνθρωποι. Μεγάλωσα σαν μαθηματικός, ανδρώθηκα σαν οικονομολόγος μέχρι που εξανθρωπίστηκα σαν ψυχολόγος. Στο blog αυτό προσπαθώ να συνδυάζω πρακτικά όλες μου τις ταυτότητες, μιλώντας για την
ευτυχία, την αυτογνωσία, τις σχέσεις, τα ταξίδια μέσα κι έξω.
Αν θέλεις μπορείς να λαμβάνεις δωρεάν όλα τα νέα άρθρα!

Published in Άρθρα

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΟΥ       
Αγόρασες την καινούρια σου μπλούζα. Τη φόρεσες με χαρά δυο ή τρεις φορές και μετά πήρε δεύτερη θέση στο συρτάρι σου. Μετακόμισες στο καινούριο σπίτι. Τον πρώτο καιρό το φρόντιζες και χαιρόσουν κάθε φορά που έμπαινες από την πόρτα. Χαιρόσουν ακόμα και όταν πλησίαζες στη γειτονιά. Μετά από λίγο καιρό όμως, δε σου έκανε τόσο εντύπωση. Τώρα μάλιστα ψάχνεις για καινούριο. Άλλαξες δουλειά. Τους πρώτους μήνες όλα σου δημιουργούσαν ενδιαφέρον και γνώριζες καινούριους ανθρώπους και καταστάσεις. Τώρα ξέρεις με το μικρό το θυρωρό και την καθαρίστρια και βαριέσαι ακόμα και να απαντήσεις στα τηλέφωνα. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί όλα τα πράγματα και οι καταστάσεις αρχίζουν και ξεφτίζουν μετά από λίγο;

Ηδονική Προσαρμογή
Οι ψυχολόγοι ονομάζουν το φαινόμενο αυτό ηδονική προσαρμογή. Είναι το φαινόμενο κατά το οποίο οι άνθρωποι έχουν την τάση να επανέρχονται σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο ευτυχίας. Βραχυπρόθεσμα μπορεί να συμβαίνουν είτε θετικά αλλά είτε και αρνητικά γεγονότα στη ζωή τους τα οποία επηρεάζουν τη στιγμή εκείνη το πόσο ευτυχισμένοι νιώθουν. Μεσοπρόθεσμα όμως, τείνουν να συνηθίζουν τις καταστάσεις μέσα τις οποίες βρίσκονται και έτσι η ευτυχία τους πηγαίνει και πάλι στο δικό τους πολύ προσωπικό, σταθερό, μακροπρόθεσμο μέσο όρο. Αν κάποιος πάρει αύξηση, για παράδειγμα, αρχικά χαίρεται αλλά μετά από λίγο συνηθίζει το νέο ποσό χρημάτων αυξάνει τις «ανάγκες» του και έτσι και πάλι σταματάει να είναι ικανοποιημένος.

Οι έρευνες
Όλοι θέλουμε να κερδίσουμε το λαχείο. Είναι η πιο κοινή ευχή που κάποιος θα κάνει για τη ζωή του. Τι συμβαίνει όμως, αν όντως κερδίσει το λαχείο; Πόσο πιο ευτυχισμένος γίνεσαι τότε; Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα έρευνα που έχει γίνει στον τομέα της ηδονικής προσαρμογής, μελέτησε άτομα τα οποία είχαν κερδίσει το λαχείο και άτομα τα οποία ανήκαν σε μια ομάδα ελέγχου, δηλαδή κοινούς πολίτες. Αρχικά οι νικητές του λαχείου βίωσαν μια σημαντική αύξηση στην ευτυχία τους. Βίωσαν δηλαδή πολύ υψηλότερα επίπεδα ευτυχίας σε σχέση με τους κοινούς πολίτες. Μετά από ένα χρόνο όμως η ευτυχία των δυο ομάδων ήταν σχεδόν ταυτόσημη. Μάλιστα οι νικητές του λαχείου απολάμβαναν λιγότερο καθημερινές δραστηριότητες, όπως το μια έξοδο με φίλους, τα ψώνια, έναν καφέ.
Η ίδια έρευνα εξέτασε και άτομα τα οποία έμειναν παράλυτα μετά από ένα ατύχημα. Τα άτομα αυτά βίωσαν μια ισχυρή πτώση στην ευτυχία τους μετά το ατύχημα, όπως ήταν φυσιολογικό. Μετά από ένα χρόνο, όμως, η ευτυχία τους είχε επανέλθει σε επίπεδα ελαφρώς χαμηλότερα αλλά σχεδόν ταυτόσημα με αυτά που είχαν πριν από το ατύχημα. Έκτοτε πολλές έρευνες έχουν επικυρώσει και αναπτύξει περαιτέρω τα προαναφερθέντα ευρήματα.

Συμπεράσματα
Η επιστήμη της θετικής ψυχολογίας μας διδάσκει πως οι άνθρωποι έχουμε μια εξαιρετική ικανότητα να συνηθίζουμε τις καταστάσεις τις οποίες αντιμετωπίζουμε. Όσο καλές ή όσο άσχημες κι αν μας φαίνονται στην αρχή. Σκέψου το. Σου έχει τύχει ποτέ κάτι άσχημο που έλεγες πως δε θα το ξεπεράσεις ποτέ, αλλά τελικά με το χρόνο τα κατάφερες; Σου έχει τύχει να χαρείς ποτέ τόσο πολύ μόνο για να νιώσεις και πάλι όπως πριν, λίγες μέρες αργότερα;
Αν αναλογιστεί κανείς πάνω σε αυτό μπορεί να αντλήσει πολλή δύναμη από τη συνειδητοποίηση πως όλα τα άσχημα δεν επιδρούν στον ψυχισμό μας για πάντα. Η σκέψη αυτή μπορεί να έχει πολύ καταπραϋντική επίδραση την ώρα που τα βιώνουμε και να μας δώσει κουράγιο ότι θα περάσει και αυτό. Αν χώρισες και νομίζεις ότι ήρθε το τέλος του κόσμου, να ξέρεις ότι δε θα κρατήσει για πολύ. Όσο κι αν πονάει τώρα.
Μπορούμε επίσης να πάρουμε έμπνευση αν κατανοήσουμε ότι και τα καλά που μας συμβαίνουν δε θα μείνουν μαζί μας για πάντα. Ο συλλογισμός αυτός μπορεί να μας παροτρύνει να τα βιώσουμε ακόμα πιο έντονα την ώρα που συμβαίνουν και να αντλήσουμε τη μέγιστη ικανοποίηση από αυτά. Αν πίνεις κάπου ένα ωραίο κρασί με καταπληκτικό παρεάκι εστίασε στην εμπειρία και αφέσου να απομυζήσεις κάθε τελευταία ρανίδα απόλαυσης από τη στιγμή.

Υπάρχει σωτηρία;
Η σύντομη απάντηση είναι ναι. Υπάρχουν τρόποι για να μη βαριέσαι το καινούριο σου μπλουζάκι, το καινούριο σου σπίτι ή τη νέα σου δουλειά. Υπάρχουν τρόποι για να συνεχίζεις να τα απολαμβάνεις σχεδόν τόσο όσο και την πρώτη φορά. Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος είναι η ευγνωμοσύνη. Όσο πιο ευγνώμων είσαι για κάτι που υπάρχει στη ζωή σου τόσο λιγότερο πιθανό είναι να το βαρεθείς, να το θεωρήσεις δεδομένο και τόσο πιο μεγαλύτερη ικανοποίηση αντλείς από αυτό. Θα αναλύσω κι άλλους τρόπους στο επερχόμενο σεμινάριο, αλλά και σε μελλοντικά άρθρα.
Προς το παρόν, θυμήσου ότι αν έπαψε να σου αρέσει το τελευταίο σου απόκτημα, υπάρχει περίπτωση να μη φταίει αυτό. Είναι πολύ πιθανό να έχεις πέσει θύμα της πολύ φυσιολογικής αλλά και αμείλικτης διαδικασίας της ηδονικής προσαρμογής. Μην το κατηγορήσεις, μην το παραμερίσεις. Μη βιαστείς να το πετάξεις ή να το αλλάξεις.               

  Η γνώση είναι δύναμη. Χρησιμοποίησέ την για να γίνεις πιο ευτυχισμένος!

Published in Άρθρα

by DIMITRIS FLAMOURIS on ΜΑΙΟΣ 14, 2017

Ίσως απλούστερος τρόπος να γίνεις ευτυχισμένος είναι να είναι να κάνεις ευτυχισμένους τους γύρω σου. Υπάρχουν πολλοί λόγοι γι αυτό.

Η χαρά είναι μεταδοτική: Το περιβάλλον μας επηρεάζει πολύ τη δική μας διάθεση, έτσι όταν οι άλλοι γύρω μας είναι χαρούμενοι αυτό μετά επηρεάζει κι εμάς και μας τη μεταδίδει.

Κάνεις κάτι για τους άλλους: Η ικανοποίηση που λαμβάνουμε όταν δίνουμε σε κάποιον άλλον είναι, σύμφωνα με όλες τις έρευνες, μεγαλύτερη από την ικανοποίηση του να δίνουμε σε εμάς. Ταυτόχρονα αν φροντίζεις για τους άλλους τότε αυτόματα τους θεωρείς πιο σημαντικούς (αφού αξίζουν τη φροντίδα σου) κι έτσι νιώθεις ευγνωμοσύνη και ικανοποίηση που υπάρχουν στη ζωή σου.

Παίρνεις ό,τι δίνεις: ο τρόπος με τον οποίο σχετίζεσαι με τους άλλους είναι ακριβώς ο ίδιος με τον τρόπο με τον οποίο σχετίζεσαι με τον εαυτό σου. Αν λοιπόν, δίνεις το μήνυμα στον εαυτό σου ότι νοιάζεσαι να κάνεις τους άλλους ευτυχισμένους, τότε θα του δώσεις επίσης το μήνυμα ότι σε νοιάζει να σε κάνεις κι εσένα ευτυχισμένο!
Πώς, λοιπόν, μπορείς να κάνεις τους άλλους να χαρούν; Βρες παρακάτω 10 τρόπους και διάλεξε αυτούς που σου ταιριάζουν περισσότερο

Κάνε ένα ειλικρινές κομπλιμέντο. Ένα ισχυρό κομπλιμέντο περιέχει και την αιτιολόγησή του. Δηλαδή προσπάθησε να μην πεις μόνο: «Τι ωραία που είσαι σήμερα» αλλά πες «τι ωραία που είσαι σήμερα που τα μαλλιά σου είναι χτενισμένα όμορφα ή τα ρούχα σου τα έχεις συνδυάσει ωραία με τα κοσμήματα» Με αυτόν τον τρόπο περνάς το μήνυμα ότι έχεις σκεφτεί αυτό που λες και όντως ισχύει για σένα. Δεν το λες τυπικά και αόριστα. Αν βέβαια, δε σου βγαίνει η δικαιολόγηση και το κομπλιμέντο από μόνο του την κάνει τη δουλειά του.

Δείξε ευγνωμοσύνη. Τείνουμε να θεωρούμε ως δεδομένα πολλά από όσα οι άλλοι κάνουν για εμάς. Το ότι φροντίζουν το σπίτι, το ότι υπάρχει φαγητό έτοιμο να φάμε, το ότι αναλαμβάνουν τους λογαριασμούς, το ότι είναι εκεί για να τους μιλήσουμε όταν χρειαζόμαστε, το ότι δουλεύουν για να μας παρέχουν ό,τι χρειαζόμαστε, το ότι ανέχονται τις ιδιοτροπίες μας. Ένα ειλικρινές ευχαριστώ αρκεί πολλές φορές για να ανανεώσει τον άλλον και να του δώσει το μήνυμα ότι αξίζουν οι προσπάθειές του. Αρκεί για να του φτιάξει τη μέρα.

Δώσε σε κάποιον προτεραιότητα στο δρόμο. Είτε για να ξεπαρκάρει, είτε για να βγει από ένα στενό, είτε για να μπει στη λωρίδα του δρόμου σου. Θα τον ξεαγχώσεις και θα νιώσεις κι εσύ καλύτερα.

Κράτησε την πόρτα ανοικτή λίγη ώρα παραπάνω. Είναι τόσο απλό κι όμως τόσο δυνατό για να αλλάξει τη διάθεση του άλλου.

Αγόρασε του/της ένα καφέ. Αν πηγαίνεις να πάρεις καφέ για σένα (πχ στη δουλειά) είναι εύκολο να παραγγείλεις ένα έξτρα καφέ και για τον άλλον. Θα το εκτιμήσει πολύ!

Χαμογέλασε. Υπάρχει ένα σύστημα νευρώνων, τα mirror neurons, τα οποία έχουν σαν αποτέλεσμα να μιμούμαστε ασυναίσθητα αυτό το οποίο βλέπουμε γύρω μας. να νιώθουμε αυτό που νιώθει και ο άλλος. Αν κάθεσαι στην ουρά για τα εισιτήρια ή περιμένεις να πληρώσεις στο super market, ένα χαμόγελο στον ταμία θα έχει μεγάλη επίδραση επάνω του.

Κρύψε ένα σημείωμα για να το βρει όταν δεν το περιμένει. Το στοιχείο της έκπληξης προκαλεί πάντα το μεγαλύτερο συναίσθημα επάνω μας. Όταν κάτι γίνεται εκεί που δεν το περιμένουμε. Γι αυτό πρόσεξε το σημείωμα να γράφει κάτι όμορφο! Ένα «ευχαριστώ», μια «καλημέρα», ένα κομπλιμέντο και τον απογείωσες!

Αγκάλιασε. Η σημασία της επαφής και της αγκαλιάς έχει διαπιστωθεί πολλές φορές από τις έρευνες αν και οι περισσότεροι από εμάς δεν τις χρειαζόμαστε για να το γνωρίζουμε. Μειώνουν το άγχος, αυξάνουν την αίσθηση σύνδεσης και ευγνωμοσύνης.

Κάνε μια δουλειά για εκείνον/η. Αν είναι πολύ απασχολημένος/η, αν τρέχει και δεν προλαβαίνει, πρόσφερε να βοηθήσεις σε κάτι που έχει να κάνει. Θα τον/την ανακουφίσεις και δε θα το ξεχάσει εύκολα.

Απλά άκουσέ τον/την. Όλοι οι άνθρωποι αναζητούμε την επαφή και τη σύνδεση. Είμαστε κοινωνικά όντα και είναι πολύ θεραπευτικό να έχουμε σε κάποιον να μιλήσουμε. Άκουσε τον άλλον και θα δεις τη διάθεσή του να μεταμορφώνεται.
Ποιος είναι ο αγαπημένος σου τρόπος εσένα;

Published in Άρθρα