αρθρα

του Παναγιώτη Χατζηγεωργίου
Δικηγόρου, Γραμματέα της ΝΕ Δράμας της ΔΗΜΑΡ

Προ ημερών επισκέφθηκε για πρώτη φορά τη Δράμα ο Δήμαρχος Αθηναίων και υποψήφιος για την ηγεσία της Κεντροαριστεράς Γιώργος Καμίνης και είχαμε την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε.
Από το 2010 που προτάθηκε για υποψήφιος Δήμαρχος της Αθήνας, ένοιωσα ότι είναι ένας διαφορετικός υποψήφιος και πως θα είναι ένας διαφορετικός Δήμαρχος και πολιτικός.
Η ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του για την ηγεσία της Κεντροαριστεράς απετέλεσε μια ευχάριστη έκπληξη. Θεωρώ ότι ανοίγει το ζήτημα του νέου πολιτικού φορέα στην κοινωνία. Ότι η υποψηφιότητά του μπορεί να λειτουργήσει συνθετικά, ελκυστικά, ελπιδοφόρα. Ότι εξυπηρετεί με τον καλύτερο τρόπο το πολιτικό μας σχέδιο για ανασύνθεση όλων των πολιτικών δυνάμεων του χώρου, αλλά κυρίως για επαναδραστηριοποίηση των κοινωνικών δυνάμεων της Κεντροαριστεράς.
Του έσφιξα το χέρι. Κύριε Δήμαρχε είμαι ο Γραμματέας της Ν.Ε. Δράμας της ΔΗΜΑΡ. Με κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα με απορία και θαυμασμό. «Θα πρέπει να είσαι ήρωας» ψιθύρισε τελικά. Προφανώς σκέφτηκε πως ένα πολιτικό κόμμα που απέτυχε εκλογικά και έχει αποδεκατιστεί, είναι πολύ δύσκολο να διατηρεί ακόμη στις εσχατιές της χώρας μια οργάνωση. Κι όμως κ. Δήμαρχε, όταν αγωνίζεσαι για αρχές και αξίες και όχι για θέσεις, αξιώματα και οφίτσια παραμένεις όρθιος, σταθερός σε αρχές και αξίες. Εξάλλου η Δράμα διέθετε μια από τις καλύτερες οργανώσεις του κόμματος με το καλύτερο πανελλαδικό αποτέλεσμα στις ευρωεκλογές του 2014 και τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015. Είχαμε δώσει «όρκο» πως αυτή την οργάνωση θα τη διατηρήσουμε ακόμη και ως «Σύλλογο φίλων της ΔΗΜΑΡ !!!».
Ο Γιώργος Καμίνης λοιπόν και από κοντά αποδεικνύει ότι ως πρώτος πολίτης της πρωτεύουσας δεν είναι ο απόμακρος ΔΗΜΑΡΧΟΣ. Αντίθετα είναι ο Άνθρωπος, ο γείτονας της διπλανής πόρτας, που δεν θα σε προσπεράσει στο δρόμο, αλλά θα σταματήσει για να σε ρωτήσει ποιο είναι το πρόβλημα, αλλά και να σε συνοδέψει αν είναι δυνατό στο Νοσοκομείο ή στην αρμόδια Υπηρεσία για να λυθεί το πρόβλημά σου.
Ως καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου δεν είναι ο από καθέδρας πανεπιστημιακός που δεν ακούει και απλά διδάσκει τις εξ αποκαλύψεως αλήθειες. Αντίθετα θέλει και επιδιώκει να αφουγκράζεται, να διαλέγεται, αλλά και να επιμένει και να επιχειρηματολογεί και να συγκρούεται όταν επιβάλλεται. Στην επίσκεψή του στο Δικηγορικό Σύλλογο Δράμας επιχειρηματολόγησε υπέρ της διαμεσολάβησης και ότι έτσι θα επιταχυνθεί η απονομή της δικαιοσύνης και δεν αφαιρείται δικηγορική ύλη και δεν πρέπει να βρίσκονται οι Δικηγόροι απέναντι στο θεσμό, κόντρα στις όποιες επιφυλάξεις του Δικηγορικού σώματος.
Ως πρωτάρης στην πολιτική δεν εκπέμπει άναρθρες κραυγές, αλλά ήρεμο, μεστό και συνετό πολιτικό λόγο. Επιχειρηματολογεί όταν και εφόσον γνωρίζει το θέμα. Στο Επιμελητήριο Δράμας ανέφερε ότι βιωματικά ανήκει σε οικογένεια που εργάζονταν και συντηρούνταν από τον ιδιωτικό τομέα, αν και ο ίδιος του ως Πανεπιστημιακός και δημόσιος λειτουργός μισθοδοτείται από το Δημόσιο.
Δεν έχει ιδεοληψίες. Είναι πολιτικά φιλελεύθερος και κοινωνικά αριστερός και το έχει αποδείξει ο βίος και η πολιτεία του στο δήμο της Αθήνας. Θεωρεί ότι το Κράτος πρέπει και οφείλει να είναι επιτελικό και να θέτει τους κανόνες. Να βρίσκεται και να αναπτύσσεται εκεί που δεν μπορεί ο ιδιώτης να το κάνει. Οφείλει πρωτίστως να διασφαλίζει το δημόσιο συμφέρον.
Στο Εργατικό Κέντρο Δράμας και σε σχετική ερώτηση συνδικαλιστή για το θέμα της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ απάντησε πως δεν γνωρίζει σε βάθος το θέμα για να κάνει ουσιαστική συζήτηση μαζί του, πλην όμως είναι αναγκαίες οι ιδιωτικοποιήσεις, εφόσον εξυπηρετούν πρωτίστως το δημόσιο συμφέρον και δευτερευόντως δεν αφήνουν πίσω τους εργαζόμενους στο δρόμο.
Στη συγκέντρωση που είχε οργανωθεί ακολούθως στο ξενοδοχείο ΜΑΡΙΑΝΝΑ με φίλους και εθελοντές για τη στήριξη της υποψηφιότητάς του ήταν προσιτός, οικείος, ζεστός, ανθρώπινος. Εξέπληξε ευχάριστα όλους γιατί δεν είχαν καμία σχέση ο τρόπος του, η συμπεριφορά του και ο λόγος του με τους γνωστούς λόγους και συμπεριφορές των «επαγγελματιών» της πολιτικής. Και δεν είναι πια χθεσινός, αφού ήδη μετρά δύο θητείες ως Δήμαρχος Αθηναίων.
Είναι γνωστό ότι από καιρού εις καιρό τα κόμματα για να αναβαπτιστούν και να επανακτήσουν τους δεσμούς τους με τον κόσμο και καθώς μερικές φορές δεν εμπιστεύονται την κομματική τους επετηρίδα, κάνουν βουτιά στην κοινωνία για να ανακαλύψουν καταξιωμένα κοινωνικά και επαγγελματικά στελέχη και να τα προτείνουν για το χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ή τη λεγόμενη κεντρική πολιτική σκηνή.
Πιστεύω και η ζωή απέδειξε πως όταν το 2010 με πρόταση της ΔΗΜΑΡ, που έγινε δεκτή και από το ΠΑΣΟΚ, προτάθηκε ο τότε πετυχημένος Συνήγορος του Πολίτη Γιώργος Καμίνης ως υποψήφιος Δήμαρχος της Αθήνας, πρόταση που αποδέχθηκαν οι Αθηναίοι, τον τίμησαν με την ψήφο τους και τον εξέλεξαν δύο φορές Δήμαρχο, τα κόμματα είχαν «χτυπήσει φλέβα χρυσού», η επιλογή αποδείχθηκε «διαμάντι».
Η επιλογή του Γιώργου Καμίνη αποδείχθηκε απολύτως επιτυχημένη. Τόσο η πρώτη όσο και η δεύτερη θητεία του στο Δήμο της Αθήνας, ένα Δήμο με τεράστια προβλήματα, οικονομικά, κοινωνικά, οργανωτικά, που όμως επί της Δημαρχίας του αντιμετωπίσθηκαν με υπευθυνότητα, οργανωτικότητα, σωφροσύνη και αποτελεσματικότητα  αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.
Διότι μπορεί η όλη προσωπικότητα του Γιώργου Καμίνη να αποπνέει πραότητα, νηφαλιότητα, ηρεμία. Να φαίνεται ότι ο Δήμαρχος δεν είναι τηλεοπτικός και μπαλκονάτος, όπως έχουμε συνηθίσει να είναι οι πολιτικοί μας. Να μη μπορεί να εμπνεύσει και να κινητοποιήσει τα πλήθη να γεμίσουν πλατείες ανεμίζοντας πλαστικές σημαιούλες.
Αποπνέει όμως σιγουριά, ασφάλεια, αυτοπεποίθηση. Δείχνει ότι ξέρει τι θέλει η χώρα και η κοινωνία. Που θέλει να πάει και πως. Μπορεί να εμπνεύσει σιγουριά και αυτοπεποίθηση σε καθένα ξεχωριστά νοικοκύρη, επαγγελματία, επιστήμονα, συνταξιούχο, φοιτητή, μαθητή, εργαζόμενο, άνεργο.
Ίσως λοιπόν είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για το πολιτικό σχέδιο της δημοκρατικής μας παράταξης.
Ίσως είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για τη Χώρα και την Κοινωνία.
Μένει να αποδειχθεί στην πράξη.
Ο Γιώργος Καμίνης τόλμησε να θέσει υποψηφιότητα.
Εμείς οι Πολίτες μένει να ανταποκριθούμε στην πρόκληση και την αναγκαιότητα της παράταξης και της χώρας.

Published in Άρθρα

Αποτελεί κοινό τόπο πως η σημαντικότερη πολιτική επίπτωση της πολύπλευρης κρίσης που μαστίζει τη χώρα μας ήταν η αποσύνθεση του κεντροαριστερού πόλου του πολιτικού μας συστήματος, έτσι όπως αυτός εκφράστηκε μονοπωλιακά από το ΠΑΣΟΚ κατά τις τελευταίες δεκαετίες.
Μετά την εκλογική καταβαράθρωση του ΠΑΣΟΚ, υπήρξαν προσπάθειες δημιουργίας νέων πολιτικών σχηματισμών που φιλοδοξούσαν να υπερβούν «το τοξικό ΠΑΣΟΚ» και να δημιουργήσουν την υπεύθυνη, σύγχρονη, νέα κεντροαριστερά.
Η πρώτη ελπιδοφόρα προσπάθεια ήταν εκείνη από το χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς, που μαζί με στελέχη και ανθρώπινο δυναμικό από το χώρο του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, αλλά και του ριζοσπαστικού κέντρου και του δημοκρατικού φιλελεύθερου χώρου προχώρησαν στην ίδρυση της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ.
Δυστυχώς και παρά την εμπειρία των στελεχών της εγγενείς αδυναμίες και λανθασμένες επιλογές, καθώς και η δυσμενέστατη συγκυρία στην οποία το νέο κόμμα όφειλε να πολιτευθεί οδήγησαν στην εκλογική του ήττα, παρά το γεγονός ότι οι πολιτικές του θέσεις φαίνεται να δικαιώνονται.
Δεύτερη απόπειρα, που γέννησε αισιοδοξία για ξεπέρασμα του παλιού πολιτικού κατεστημένου, ήταν η ίδρυση του ΠΟΤΑΜΙΟΥ, που κατάφερε να φέρει στο προσκήνιο νέες δυνάμεις από το κοινωνικό, πανεπιστημιακό και επιχειρηματικό γίγνεσθαι. Αποδείχθηκε όμως πως η πολιτική στη χώρα μας είναι άθλημα για σκληρόπετσους πολιτικούς κι όχι για θεωρητικούς που μικρή σχέση έχουν με το σκληρό πολιτικό παιχνίδι. Το Ποτάμι πλέον φυλλορροεί ανεπίστρεπτα.
Η ιστορία απέδειξε ότι το ΠΑΣΟΚ έχει βαθιές ρίζες στην Ελληνική Κοινωνία. Παρά την εκλογική του συρρίκνωση άντεξε και παραμένει ο μεγαλύτερος πολιτικός σχηματισμός στον ευρύτερο πολιτικό χώρο της Κεντροαριστεράς.
Το ερώτημα παραμένει. Υπάρχει στο σημερινό πολιτικό τοπίο αναγκαιότητα και χώρος για μια μεγάλη Κεντροαριστερά; Η Χώρα την έχει ανάγκη; Οι Πολίτες την αποζητούν; Ή μήπως είναι απλά μια χίμαιρα στη φαντασία ορισμένων για να έχουν λόγο και ρόλο και δεν κατανοούν ότι οι εξελίξεις τους έχουν προσπεράσει;
Όπως έγραφε από το 2012 στην Καθημερινή ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης Στάθης Καλύβας και είναι κοινός τόπος για πολιτικούς αναλυτές – στοχαστές, «δεν υπάρχει λειτουργική δημοκρατία δίχως μια μεγάλη, μετριοπαθή, υπεύθυνη, πολυσυλλεκτική Κεντροαριστερά. Γι αυτόν ακριβώς το λόγο η Κεντροαριστερά θα επανακάμψει. Πως ακριβώς όμως; Η ανασυγκρότησή της μπορεί να πάρει τρεις μορφές» [βλ. Στάθης Καλύβας «πού είμαστε και που πάμε;» - εκδόσεις μεταίχμιο».
Κατά τον κ. καθηγητή, που ανέλυε το 2012 την πολιτική κατάσταση της χώρας, η ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς συνιστά απολύτως αναγκαία και εθνική ανάγκη για τη χώρα και μπορεί να πάρει τις ακόλουθες τρεις μορφές:
Η πρώτη είναι η «ανάσταση του ΠΑΣΟΚ», όπερ σημαίνει την ολική επαναφορά του κομματικού – πελατειακού συστήματος, κάτι που φαντάζει απίθανο. Και τούτο γιατί και για τον συγγραφέα η κατάρρευση του δεν οφείλεται μόνο στην κρίση, αλλά και γιατί υπήρξε και προσπάθεια μετάλλαξής του, που οδήγησε σε διάβρωση της σχέσης του με την εκλογική του βάση, η οποία και τελικά το εγκατέλειψε.
Η δεύτερη εκδοχή κατά τον συγγραφέα είναι η αντικατάσταση του ΠΑΣΟΚ από ένα νέο πολιτικό σχηματισμό με σαφή εκσυγχρονιστικά και σοσιαλδημοκρατικά χαρακτηριστικά και γύρω από νέα πρόσωπα (π.χ. πρώην άφθαρτα στελέχη του ή νέα στελέχη του χώρου, αξιόλογοι διανοούμενοι κλπ). Κατά την εκτίμηση του κ. καθηγητή δύσκολα θα καρποφορήσει, γιατί ιδίως στη σημερινή Ελλάδα η πολιτική είναι σπορ για σκληραγωγημένους πολιτικούς κι όχι για καλλιεργημένους διανοούμενους.
Καταλήγει λοιπόν αναγκαστικά ο κ. καθηγητής και υπό την προϋπόθεση ότι θα αποτύχουν οι προηγούμενες, στην τρίτη εκδοχή, που δεν είναι άλλη από την μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ στον κυρίαρχο πόλο της Κεντροαριστεράς. Θεωρεί τότε ακόμη (2012) πως αυτή θα καταστεί αναπόφευκτη και μάλιστα ανεξάρτητα από την «ριζοσπαστική» προδιάθεση της πλειοψηφίας των στελεχών του, για τον απλούστατο λόγο πως η κεντρομόλος δυναμική της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας είναι πανίσχυρη, όπως και η έλξη της εξουσίας, αλλά και δεδομένη η κεντρώα ροπή του εκλογικού σώματος.
Στην εξέλιξη αυτή διαπιστώνει θετικά στοιχεία (ενίσχυση δημοκρατίας και ανανέωση πολιτικού συστήματος), αλλά και κινδύνους. Πράγματι ο Στάθης Καλυβάς τόνιζε από τότε και ορθά, πως τέτοιες προσαρμογές παίρνουν πολύ χρόνο και στην παρούσα συγκυρία δεν έχουμε τέτοιες πολυτέλειες, καθώς θα κληθούμε ως χώρα και λαός να πληρώσουμε βαρύτατο λογαριασμό. Επίσης πως με την προσαρμογή αυτή του ΣΥΡΙΖΑ θα έχουμε ως κεντρικό κόστος στην πολιτική μας ζωή και την αναπαλαίωση και συντήρηση χρεωκοπημένων αξιών και πρακτικών του λαϊκισμού που κρατούν τη χώρα δέσμια και δεν την αφήνουν να αναπτυχθεί.
Θάλεγε κανείς πως ο κ. καθηγητής αποδείχθηκε σε πολλά προφητικός.
Σήμερα ακόμη βρισκόμαστε μπροστά στις τρεις αυτές εκδοχές της ανασυγκρότησης της Κεντροαριστεράς στη χώρα μας. Από όλους εμάς που αγωνιούμε για την πορεία της χώρας αλλά και το μέλλον της Κεντροαριστεράς συμμετέχοντας στις διεργασίες αυτού του χώρου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό ποια από τις τρεις αυτές εκδοχές θα γίνει πραγματικότητα.
Είναι γεγονός ότι κάποιοι «πολιτικά αμετανόητοι» έχουν ακόμη ως επιδίωξη την «ανάσταση» του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή την ολική επαναφορά ενός κόμματος, που όμως κατά κοινή ομολογία έχει κλείσει τον ιστορικό του κύκλο. Αυτοί όμως αποτελούν μια μικρή μειοψηφία, δεν εκπροσωπούν και δεν εκφράζουν σε καμία περίπτωση τη βούληση και τη στρατηγική ούτε της ηγεσίας, αλλά ούτε και της πλειοψηφίας της βάσης του πάλαι ποτέ κραταιού Κινήματος.
Πολλώ δε μάλλον δεν εκφράζει μια τέτοια θέση τις υπόλοιπες συνιστώσες της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. Δηλαδή τα λοιπά κόμματα, κινήσεις, προσωπικότητες του χώρου, που συμμετέχουν στην κοινή προσπάθεια με στόχο την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς, την υπέρβαση των υπαρχόντων σήμερα πολιτικών σχηματισμών και τη δημιουργία μιας υπεύθυνης, σύγχρονης και πολυσυλλεκτικής Κεντροαριστεράς που θα χωρά όλους.
Η συμμετοχή του Γιώργου Παπανδρέου και του ΚΙΔΗΣΟ στη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ, για την οποία και η ΔΗΜΑΡ λειτούργησε ως καταλύτης και είχε τη συμβολή της, ήταν αναγκαία για την ενοποίηση του χώρου και την ανασυγκρότησή του. Όπως αναγκαία είναι και η συμμετοχή και άλλων κομμάτων, κινήσεων, προσωπικοτήτων του χώρου (ΠΟΤΑΜΙ, το υπό δημιουργία νέο κόμμα των Διαμαντοπούλου – Ραγκούσης - Φλωρίδης, Μόσιαλος κλπ). Έπρεπε – πρέπει να κλείσουν πληγές, να μπορούμε να συζητάμε, να συμφωνούμε στα μεγάλα, στους στόχους, να διαφωνούμε, να συγκλίνουμε, να συνεργαζόμαστε. Μέσα από τη σύνθεση και τη διαφορετικότητά μας μπορούμε να δημιουργήσουμε το νέο ενιαίο φορέα της σύγχρονης Ελληνικής Σοσιαλδημοκρατίας. Αυτή ίσως είναι η τελευταία μας ευκαιρία.
Αν όμως τελικά επικρατήσουν λογικές ανάστασης του παλιού ΠΑΣΟΚ θα έχει αποτύχει για άλλη μια φορά και μάλιστα παταγωδώς το εγχείρημα της ανασυγκρότησης της Κεντροαριστεράς. Η απογοήτευση θα είναι πολύ μεγάλη. Η κεντροαριστερή περιδίνηση θα συνεχίζεται δυστυχώς για πάρα πολλά χρόνια ακόμη προς βλάβη της χώρας. Οι πολίτες θα αποστρέψουν το βλέμμα τους και δεν θα περιμένουν πλέον κάτι ελπιδοφόρο από αυτό τον πολιτικό χώρο. Το κενό θα καλυφθεί οριστικά από ένα «μεταλλαγμένο και κακέκτυπο» της σοσιαλδημοκρατίας ΣΥΡΙΖΑ. Η τρίτη εκδοχή – σενάριο του κ. Στάθη Καλύβα θα έχει επικρατήσει.
Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ από την ίδρυσή της είχε ως στόχο την ανασύνθεση και ανασυγκρότηση του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού και τη δημιουργία μιας μεγάλης προοδευτικής παράταξης.
Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ με την ένταξη στην Κοινοβουλευτική της ομάδα του φίλου και συντρόφου από παλιά Ιλχάν Αχμέτ και την επανένταξη του κ. Γρηγοράκου, καθώς και την αναμενόμενη ένταξη της Κατερίνας Μάρκου θα είναι πλέον τρίτο κόμμα στη Βουλή. Αν ο στόχος μας είναι απλά και μόνο η εκλογική μας διάσωση και ο μετεκλογικός κρίσιμος ρόλος του μπαλαντέρ τότε ναι έχουμε πετύχει.
Αν όμως στόχος είναι η μεγάλη, σύγχρονη και δυνατή Κεντροαριστερά τότε έχουμε κάνει ένα μεγάλο άλμα προς τα εμπρός. Έχουμε αποκτήσει μια μεγάλη δυναμική, που δεν πρέπει να την αφήσουμε ανεκμετάλλευτη.
Όπως είπε και η Πρόεδρος της Δημοκρατικής Συμπαράταξης Φώφη Γενηματά το 2017 θα είναι η χρονιά μας. Η χρονιά που θα πάμε σε ένα Συνέδριο, για την εκλογή από τη βάση Προέδρου και οργάνων του νέου, ενιαίου πολιτικού φορέα.
Γιατί δεν επιθυμούμε να γίνει πραγματικότητα το τρίτο σενάριο του κ. καθηγητή. Δεν θα περιμένουμε πότε ο ΣΥΡΙΖΑ «θα προσαρμοστεί» και θα καταλάβει το χώρο της Κεντροαριστεράς κουβαλώντας το λαϊκισμό του και τις χρεωκοπημένες αξίες του παρελθόντος. Δηλώνουμε πως δεν αντέχουμε άλλο να πληρώνουμε το λογαριασμό για τα λάθη του, τις παραλείψεις του, τις αυταπάτες του, τις ιδεοληψίες του.
Μπορούμε υλοποιώντας το β΄ σενάριο - εκδοχή να ιδρύσουμε ένα νέο πολιτικό φορέα, παίρνοντας ότι καλύτερο και τις εμπειρίες μας από το παρελθόν, με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον και ανοίγοντας τα πανιά μας στην κοινωνία και τη νεολαία.
Γιατί τώρα είναι η ώρα να ιδρύσουμε τη νέα Κεντροαριστερά του μέλλοντος μας. Αν δεν γίνει τώρα, που είναι αδήριτη και εθνική ανάγκη, αλήθεια πότε θα γίνει;
Αν δεν το κάνουμε εμείς, που το χρωστάμε στους εαυτούς μας, στην ιστορία μας, στην παράταξη, στη χώρα και στους συμπολίτες μας, τότε ποιος θα το κάνει;
ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ, ΕΝΩΜΕΝΗ & ΔΥΝΑΤΗ ΤΩΡΑ !!!

Παναγιώτης Χατζηγεωργίου
Δικηγόρος, Γραμματέας ΝΕ ΔΡΑΜΑΣ & μέλος ΚΕ ΔΗΜΑΡ

Published in Άρθρα

του Παναγιώτη Χατζηγεωργίου, Δικηγόρου, Γραμματέα της ΝΕ ΔΗΜΑΡ Δράμας

Επιτέλους βρέθηκε κάποιος να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Και όχι ο οποιοσδήποτε πολίτης.
Αλλά ο Αντώνης Μανιτάκης ο κορυφαίος εν ζωή Συνταγματολόγος της χώρας, που δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξή του:
" Η Ελλάδα έχει Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Αυτό σημαίνει ότι ο Πρωθυπουργός σημείο αναφοράς, επικύρωσης και νομιμοποίησης έχει τη Βουλή και τη δεδηλωμένη της. Θα το πω καθαρά. Αν έχουμε εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας με καθολική ψηφοφορία, έχουμε ευθέως εκτροπή από τον πυρήνα του Συντάγματος του 1975 και των αναθεωρήσεών του. Αλλάζουμε το πολίτευμά μας".
Άλλο βέβαια το ζήτημα ότι θα πρέπει να αυξηθούν οι ρυθμιστικές αρμοδιότητες του ΠτΔ, που είχαν αποψιλωθεί με τη συνταγματική αναθεώρηση του 1985, έτσι ώστε να αποκατασταθεί η ισορροπία στη λειτουργία του πολιτεύματος και ο σκοπός του συνταγματικού νομοθέτη του 1975.
Ο καιροσκοπισμός στο Συνταγματικό Δίκαιο συνιστά ανεπίτρεπτη και καταδικαστέα πρακτική.
Πότε θα το καταλάβουν επιτέλους οι πολιτικοί μας και οι πολιτικές δυνάμεις;

Published in Άρθρα