αρθρα

ΑΡΘΡΟ ΔΗΜΗΤΡΗ ΦΛΑΜΟΥΡΗ  
 ΦΛΑΜΟΥΡΗΣ 1ΦΛΑΜΟΥΡΗΣ 2        

Ανοίγεις την τηλεόραση για να δεις τα νέα.
Τι ακούς;
Θα ακούσεις για την κρίση, για τους φόνους και τους βιασμούς. Θα ακούσεις για τα προβλήματα της κοινωνίας και όλα τα άσχημα που συμβαίνουν στον κόσμο. Για τις πλημμύρες και τις ξηρασίες, για τους πολέμους και τα παιδιά που πεινάνε.
Τα καλά νέα συνήθως απουσιάζουν θορυβωδώς από τις ειδήσεις ή αποτελούν ένα πολύ μικρό ποσοστό τους.
Τι συμβαίνει;
Τα άσχημα νέα από την άλλη προβάλλονται με ιδιαίτερη γραφικότητα και οι δημοσιογράφοι χρησιμοποιούν τη δική τους ιδιαίτερα γλαφυρή γλώσσα για να περιγράψουν τα συμβάντα.
Θα μιλήσουν για ένα στυγερό, αποτρόπαιο έγκλημα, όχι απλά για ένα έγκλημα.
Θα μιλήσουν για το πώς ένα σκυλί προσπάθησε να κατασπαράξει ένα παιδί, όχι πως το δάγκωσε.
Ο σκοπός των δημοσιογράφων είναι να μεγιστοποιήσουν το συναίσθημα και μάλιστα το αρνητικό συναίσθημα των αναγνωστών/τηλεθεατών/ακροατών, έτσι οι βαρύγδουπες εκφράσεις που χρησιμοποιούν αποτελούν σχεδόν μια νέα διάλεκτο της Ελληνικής γλώσσας.
Τι συνέπειες έχει αυτό για τη δική σου ψυχική υγεία;

Οι έρευνες
Σε μια μεγάλη έρευνα στις ΗΠΑ το 40% των ανθρώπων που δήλωσαν ότι βιώνουν υψηλά επίπεδα άγχους στη ζωή τους, είπαν ότι το να ακούν ή να διαβάζουν τα νέα ήταν ένας σημαντικός παράγοντας που επηρέαζε το άγχος τους αρνητικά.
Υπάρχει λόγος γι αυτό.
Το στρες που προκαλείται από τα ΜΜΕ έχει την ιδιότητα να δημιουργεί μια ιδιαίτερη αίσθηση απελπισίας.
Ένα σημαντικό και ταυτόχρονα απρόσμενο εύρημα μιας μελέτης ήταν πως οι άνθρωποι οι οποίοι παρακολούθησαν για 6 ώρες η περισσότερο τα νέα γύρω από τη βομβιστική επίθεση στο μαραθώνιο της Βοστώνης το 2013, είχαν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ρίσκο να πάθουν μετατραυματικό σύνδρομο από όσους ήταν στον μαραθώνιο και μάλιστα επηρεάστηκαν από την έκρηξη της βόμβας!
Αν το σκεφτούμε λίγο αυτό είναι τρομακτικό! (σας τρομάζω κι εγώ τώρα λίγο…)
Βλέποντας τηλεόραση μπορεί κάποιες φορές να υποφέρεις περισσότερο από ό,τι θα υπέφερες αν σου συνέβαιναν εσένα αυτά που βλέπεις!
Το 2014 σε μια μελέτη στις ΗΠΑ και πάλι, βρήκαν ότι ο καλύτερος προγνωστικός παράγοντας για το φόβο και το άγχος των ενηλίκων ήταν το πόσες ώρες περνούσαν βλέποντας τηλεοπτικά talk shows.

Τι μπορείς να κάνεις εσύ
Όλα αυτά τα ευρήματα και πολλά άλλα, μας προειδοποιούν για τις συνέπειες του να διαβάζουμε ή να παρακολουθούμε τα νέα με τη μορφή που προβάλλονται αυτή τη στιγμή από τα ΜΜΕ.
Το μόνο που μας μένει να κάνουμε είναι να μειώσουμε την έκθεσή μας στα νέα αυτά.
Σε πολλά σπίτια η τηλεόραση είναι μονίμως ανοικτή. Ειδικά την ώρα των ειδήσεων τρώμε και βλέπουμε παθητικά τα νέα.
Διάβασε μια εφημερίδα ή έναν έγκυρο ιστότοπο αντί να παρακολουθείς τα τηλεοπτικά νέα. Τα οπτικά ερεθίσματα από την τηλεόραση και η γλαφυρή περιγραφή έχουν πολύ μεγαλύτερο συναισθηματικό αντίκτυπο επάνω σου από το να διαβάσεις ένα πιο μετριοπαθές ηλεκτρονικό ή έντυπο μέσο.

Τι μπορείς να κάνεις αν είσαι δημοσιογράφος;
Οι δύσκολες καταστάσεις που προβάλλονται είναι μέρος της ζωής. Ο τρόπος που προβάλλονται όμως και η ιδιαίτερα ανισομερής κατανομή υπέρ των αρνητικών ειδήσεων, είναι αυτό το οποίο ευθύνεται για την αίσθηση απελπισίας των αποδεκτών της πληροφορίας.

Μια εναλλακτική πρόταση
Υπάρχει και ένα άλλο είδος δημοσιογραφίας το οποίο μπορεί να κερδίζει τα στατιστικά ακροαματικότητας χωρίς να βυθίζει στην απόγνωση τους τηλεθεατές.
Αυτή είναι η δυναμωτική δημοσιογραφία (restorative journalism).
Η θεματολογία μπορεί και πάλι να είναι γύρω από τις καταστροφές, τους φόνους και τις κακουχίες όμως με την ειδοποιό διαφορά πως η εστίαση θα είναι γύρω από τους τρόπους που τα γεγονότα ξεπερνιούνται από τα θύματα.
Έτσι αν είσαι δημοσιογράφος κάνε ένα ρεπορτάζ για το:
-Πώς επανέρχεται μια κοινότητα μετά από μια καταστροφή;
-Πως πατάν και πάλι στα πόδια τους οι άνθρωποι μετά από μια προσωπική τραγωδία;
-Πώς ξαναχτίζουν τη ζωή τους μετά από μια απώλεια;
-Πώς βρίσκουν ή δημιουργούν νόημα για τη ζωή τους μέσα από τα δεινά που τους έχουν βρει;
Οι έρευνες έχουν δείξει πως όταν οι άνθρωποι παρακολουθούν τέτοιου είδους ιστορίες νιώθουν περισσότερο κουράγιο και ελπίδα και εμπνέονται για να δημιουργήσουν αλλαγές και στην προσωπική τους ζωή.
Η ανθεκτικότητα των ανθρώπων που βίωσαν την τραγωδία είναι μεταδοτική.

Έμμεση ανάπτυξη
Νέες έρευνες δείχνουν πως οι άνθρωποι μπορούν να βρουν νόημα ή να βιώσουν προσωπική ανάπτυξη από τις τραυματικές ιστορίες άλλων ανθρώπων. Οι ψυχολόγοι το ονομάζουν έμμεση ανθεκτικότητα (vicarious resilience) ή έμμεση ανάπτυξη (vicarious growth).
Υπάρχουν πάρα πολλές ιστορίες που όλοι θα θέλαμε να μάθουμε και θα μας ενδιέφερε πολύ παραπάνω να ακούσουμε, οι οποίες μεταφέρουν ένα δυναμωτικό μήνυμα.
Στην πράξη, ορισμένα κέντρα φυσικοθεραπείας, για παράδειγμα, ζητούν από τους ασθενείς, οι οποίοι τελειώνουν την αποκατάστασή τους, να γράψουν γράμματα για την πορεία τους και τις δυσκολίες που συνάντησαν ώστε να εμπνεύσουν αυτούς που τώρα ξεκινούν την αποθεραπεία τους.
Αν προβάλλεται η πλευρά των ιστοριών όπου το άτομο που βίωσε την τραγωδία περιγράφει πώς την ξεπέρασε, τότε εμείς, που παρατηρούμε τα γεγονότα από μακριά, περνάμε από το να νιώθουμε οίκτο για τον πληγέντα στο να παίρνουμε δύναμη από τη δύναμή του.
Φτάνει να έρθει σε εμάς και αυτή η πληροφορία.
Ελπίζω και εύχομαι όσοι δημοσιογράφοι διαβάσουν αυτό το άρθρο να σκεφτούν αν αξίζει να εστιάσουν και κάπου αλλού, ώστε να κάνουν τον κόσμο μας λίγο καλύτερο.
Όλοι εμείς θα τους παρακολουθούμε ακόμα παραπάνω και θα τους ευγνωμονούμε!

Published in Άρθρα

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΛΑΜΟΥΡΗΣ Ph.D. (Μαθηματικός –Ψυχολόγος)

Δεν υπάρχει ίσως τίποτα πιο δύσκολο στον κόσμο από το να κάνεις μια υγιή σχέση.
Όλοι ερχόμαστε σε μια σχέση θέλοντας να είναι τα πράγματα εύκολα. Θέλουμε τα πράγματα να ρέουν.
Τι πάει στραβά στην πορεία;
Ένα βασικό θέμα είναι ότι ξεχνάμε το γεγονός, πως και εμείς είμαστε δύσκολοι άνθρωποι. Όχι μόνο οι άλλοι. Κάνουμε και εμείς τη ζωή τους ανυπόφορη ανά στιγμές, όπως κι εκείνοι τη δική μας.
Σε μια σχέση δυο άνθρωποι, με τις ιστορίες τους, με τα οδυνηρά βιώματά τους, με τις ανασφάλειές τους και με τις δύσκολες εμπειρίες από προηγούμενες σχέσεις, καλούνται να καταφέρουν να βρεθούν μαζί και να φροντίσουν ο ένας τον άλλον. Να προστατέψουν ο ένας τον άλλον. Καλούνται να περιθάλψουν αλλά και να εμπνεύσουν ο ένας τον άλλον.
Σε αυτή την απαιτητική προσπάθειά, όμως, ίσως να μην τους βοηθάει και τόσο η νευροφυσιολογία τους.

Οι δομές του εγκεφάλου μας
Οι εξωτερικές δομές του φλοιού του εγκεφάλου μας, οι οποίες έχουν αναπτυχθεί στα πιο πρόσφατα στάδια της ανθρώπινης εξέλιξης, είναι υπεύθυνες μεταξύ άλλων για την κριτική σκέψη και για την εκμάθηση νέων δεξιοτήτων.
Είναι δομές πολύ χρήσιμες, όμως ταυτόχρονα απαιτούν μεγάλη ποσότητα ενέργειας για να λειτουργήσουν και είναι πολύ αργές. Ας τις ονομάσουμε ο «σκεπτόμενος» εγκέφαλός μας.
Οι πιο βαθιές δομές του εγκεφάλου μας, είναι δομές οι οποίες είναι υπεύθυνες για την αυτοματοποίηση των λειτουργιών που τελούμε σε καθημερινή βάση. Είναι δομές οι οποίες δε χρειάζονται πολλή ενέργεια και αντιδρούν πολύ γρήγορα στα εξωτερικά ερεθίσματα. Ας ονομάσουμε αυτές τις δομές ως ο «πρωτόγονος» εγκέφαλός μας.
Όταν μαθαίνουμε μια νέα δεξιότητα, πχ να οδηγούμε, ο σκεπτόμενος και ο πρωτόγονος συνεργάζονται ώστε να καταφέρουμε να αλλάξουμε ταχύτητα, να μην πατάμε γκάζι και φρένο ταυτόχρονα. Προσέχουμε τους καθρέπτες, σφίγγουμε το τιμόνι, βάζουμε όπισθεν με ευλάβεια.
Όταν μετά από λίγο εξοικειωθούμε με την οδήγηση, αναλαμβάνει ο πρωτόγονος εγκέφαλος και έτσι δε χρειάζεται πλέον να σκεφτόμαστε τι κάνουμε. Λειτουργούμε αυτόματα. Οδηγούμε χαλαροί. Ταυτόχρονα, στέλνουμε μηνύματα με το κινητό μας (δυστυχώς!), συζητάμε και φλερτάρουμε.
Αυτή η αυτοματοποίηση είναι απαραίτητη για την ομαλή λειτουργία του εγκεφάλου μας. Διαφορετικά, αν συνεχώς δίναμε μεγάλη προσοχή στο κάθε πράγμα, θα τον καίγαμε κυριολεκτικά!

Αυτοματοποίηση και σχέσεις
Το ίδιο πράγμα γίνεται και στις σχέσεις.
Όταν συναντάμε έναν άνθρωπο αρχικά θέλουμε να μάθουμε τα πάντα γι αυτόν. Τον προσέχουμε, του δίνουμε σημασία, τον ακούμε, είναι πολύ σημαντικός για εμάς. Θέλουμε να τον γευτούμε, να τον ακουμπήσουμε να τον μυρίσουμε. Το νευρικό μας σύστημα τον μαθαίνει και επιθυμούμε να ξοδεύουμε πολλή από την ενέργειά μας γι αυτόν.
Όταν όμως περάσει λίγος καιρός τότε είναι αναπόφευκτο το να τον αυτοματοποιήσουμε. Όπως κάνουμε με την οδήγηση. Όπως κάνουμε με τα πάντα. Αρχίζουμε και διαβάζουμε τις σκέψεις, τις προθέσεις, τα συναισθήματα του συντρόφου μας μέσα από το φακό της μνήμης μας.
Η μνήμη μας, όμως, όπως και οι περισσότερες αισθήσεις μας, είναι πολύ εύκολο να σφάλλει.
Σε εκείνη τη φάση και όταν θα αρχίσουν να υπάρχουν διαφωνίες, ο πρωτόγονος εγκέφαλος αναλαμβάνει δράση και έτσι απαντάμε άμεσα μέσα στον καβγά. Δε σκεφτόμαστε τι λέμε καθώς ο σκεπτόμενος εγκέφαλος μας είναι ανενεργός.
Ο πρωτόγονος μας λέει: «Έχω δίκιο, ρε παιδί μου και αυτή η χαζομάρα μοιάζει να υποστηρίζει το επιχείρημα μου. Θα την ξεστομίσω!»
Έτσι θα πούμε πράγματα που δεν εννοούμε γιατί μας νοιάζει μόνο να έχουμε δίκιο τη στιγμή του καβγά. Θα πούμε ό,τι μας κατέβει και θα το πούμε και με μεγάλη αυτοπεποίθηση. Ο σκεπτόμενος εγκέφαλος (η λογική μας, η κριτική μας ικανότητα) είναι ανενεργός πάνω στην ένταση της στιγμής, ξαναλέω.
Δεν ξέρει καν πώς φτάσαμε στο σημείο αυτό…
Όλοι μας το κάνουμε αυτό. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί εδώ. Όλοι είμαστε το ίδιο. Οι αισθήσεις όλων μας, η μνήμη όλων μας μπορούν να μας διαψεύσουν και το κάνουν και πολύ συχνά.

Δοκιμάστε το στο σπίτι
Την επόμενη φορά που θα διαφωνήσετε έντονα με το σύντροφό σας, δοκιμάστε την εξής απλή μέθοδο.
Αλλάξτε θέση.

Προσπαθήστε να κοιτάζετε ο ένας τον άλλον.
Μην ρίχνετε το βλέμμα σας αλλού. Μην γυρίζετε το κεφάλι.
Είμαστε οπτικά όντα και χρειαζόμαστε τα μάτια μας για να κανονικοποιήσουμε το νευρικό σύστημα του απέναντί μας. Για να τον κατευνάσουμε και να ηρεμήσουμε και εμείς ταυτόχρονα.
Γι αυτό πολλοί άνθρωποι μαλώνουν έντονα στο αυτοκίνητο. Η πλαϊνή ματιά ερμηνεύεται ασυνείδητα ως απειλητική χειρονομία.

Μην μαλώνετε στο αυτοκίνητο. Μη μαλώνετε μέσω email, μέσω τηλεφώνου ή μέσω μηνυμάτων.
Κοιτάξτε ο ένας τον άλλον στα μάτια και θα διαπιστώσετε πόσο δύσκολο θα είναι να μαλώσετε.

Συμπέρασμα
Οι σχέσεις είναι δύσκολες και το να μένεις σε μια αφοσιωμένη σχέση είναι μια μεγάλη πρόκληση. Αλλάξτε θέση και θα αλλάξει και η ποιότητα της σχέσης σας. Δεν είσαι σε μια σχέση για να γίνεται το δικό σου. Είσαι σε μια σχέση για να γίνεται το δικό σας. Είμαστε σε μια σχέση για να προσέχουμε ο ένας τον άλλον.
Γιατί αν δεν το κάνουμε εμείς, ποιος θα το κάνει

ΦΛΑΜΟΥΡΗΣ

Published in Άρθρα

Άρθρο  του Μαθηματικού – Ψυχολόγου Δημήτρη Φλαμούρη Ph.D.

Το Facebook είναι για πολλούς από εμάς αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς μας. Θα το τσεκάρουμε μόλις ξυπνήσουμε ή θα χαζέψουμε λίγο πριν κοιμηθούμε για να χαζολογήσουμε και να μας πάρει ο ύπνος. Κάποιο άλλοι όμως, θα αφιερώσουμε ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του χρόνου μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Θα τσεκάρουμε τι συμβαίνει με τους φίλους μας και θα επικοινωνούμε με πολλούς γνωστούς και άγνωστους με ιδιαίτερη συχνότητα.
Που είναι το υγιές όριο;

Facebook και εθισμός
Είσαι εθισμένος στο Facebook? Ερευνητές στη Νορβηγία* κατασκεύασαν μια κλίμακα για να βαθμολογήσουν το βαθμό εθισμού στη δημοφιλή εφαρμογή κοινωνικής δικτύωσης. Για να καταλάβει κάποιος εάν βρίσκεται σε ένα τέτοιο στάδιο εφιστούν την προσοχή σε έξι προειδοποιητικά σημάδια.
Δες τις παρακάτω δηλώσεις και απάντησε με βάση την κλίμακα (1) Πολύ σπάνια, (2) Σπάνια, (3) Κάποιες φορές, (4) Συχνά, (5) Πολύ συχνά. Σημείωσε τις απαντήσεις σου.
    Περνάς πολύ χρόνο σκεπτόμενος το Facebook ή σχεδιάζοντας να το χρησιμοποιήσεις
    Νιώθεις μια εσωτερική ώθηση να χρησιμοποιήσεις το Facebook όλο και περισσότερο
    Χρησιμοποιείς το Facebook για να ξεχνάς τα προβλήματά σου
    Προσπάθησες ανεπιτυχώς να μειώσεις τη χρήση του Facebook
    Γίνεσαι ανήσυχος ή προβληματίζεσαι όταν δεν είναι δυνατόν να το χρησιμοποιήσεις
    Χρησιμοποιείς το Facebook τόσο πολύ που έχει αρνητικό αντίκτυπο στις σπουδές ή τη δουλειά σου
 
Αν έχεις απαντήσει Συχνά ή Πολύ συχνά σε τουλάχιστον τέσσερις από τις έξιδηλώσεις τότε αυτό είναι μια ισχυρή ένδειξη ότι μπορεί να είσαι εθισμένος στο Facebook.

Facebook και εγκέφαλος
Γιατί είναι το Facebook τόσο εθιστικό;
Κάθε φορά που παίρνουμε ένα like, ή μας στέλνουν ένα μήνυμα, ο εγκέφαλός μας παράγει ντοπαμίνη. Η ντοπαμίνη είναι μια ουσία η οποία όταν παράγεται εμείς γουστάρουμε πάρα πολύ. Θέλουμε κι άλλο. Συνέχεια.
Σε πειράματα που έχουν γίνει σε ποντίκια, όταν πατούσαν ένα μοχλό ενεργοποιούνταν οι δέκτες ντοπαμίνης του εγκεφάλου τους. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τα τρωκτικά να πατούν το μοχλό μέχρι και 2000 φορές το 24ωρο. Αγνοούσαν κάθε τι άλλο που συνέβαινε γύρω τους. Δεν ήθελαν να φάνε ή να πιουν νερό ακόμα και αν ήταν πολύ πεινασμένα. Τα αρσενικά αγνοούσαν θηλυκά που ήταν σε γόνιμη φάση. Τίποτα δεν τους ένοιαζε παρά το να παίρνουν συνέχεια τη δόση της ντοπαμίνης. Αν δεν τα αποσυνέδεαν οι ερευνητές από το μηχάνημα θα πέθαιναν πατώντας το μοχλό αυτό…
Έτσι και στους ανθρώπους, το ίδιο κέντρο επιβράβευσης του εγκεφάλου το οποίο ενεργοποιείται για το φαγητό και το νερό, ενεργοποιείται και με κοινωνικά ερεθίσματα. Βέβαια, η δόση της ντοπαμίνης έχει σημασία. Ο μηχανισμός λειτουργίας όμως είναι ο ίδιος.
Τα κοινωνική ερεθίσματα μπορεί να είναι ένα χαμόγελο ή ότι κάποιος σου είπε ότι έκανες κάτι καλά, για παράδειγμα.
Στον διαδικτυακό κόσμο αυτό είναι το like, το comment (σχόλιο) και το share(κοινοποίηση).
Επιπροσθέτως, κάθε φορά που μοιραζόμαστε, σχολιάζουμε κάτι ή κάνουμε like δημιουργούμε μια προσδοκία. Νιώθουμε πως ανήκουμε κάπου και ότι διευρύνουμε την εικόνα του εαυτού μας μέσω του μοιράσματος.
Και δε χρειάζεται καν να πατήσουμε το like για να νιώσουμε το μικρό «φτιάξιμο». Αρκεί ο ήχος του κινητού μας ότι ήρθε ένα μήνυμα και θέλουμε να τσεκάρουμε να δούμε τι έγινε. Αυτός ο ήχος τώρα παίζει το ρόλο του ερεθίσματος. Με αυτόν τον ήχο «φτιαχνόμαστε».
Έτσι θα ποστάρουμε κάτι και θα πάρουμε το πρώτο «φτιάξιμο» και μετά με κάθε αντίδραση στο post μας θα παίρνουμε και άλλες «δόσεις».

Ε, και;
Και τι πειράζει αν είμαι εθισμένος; κάποιος θα μπορούσε να ρωτήσει. Αν εμένα μου αρέσει, τότε με γεια μου με χαρά μου.
Εδώ δεν μπορείς να πεις και πολλά εκτός από το ότι η γνώση είναι δύναμη και ότι βοηθάει να γνωρίζουμε όλες τις πλευρές μιας κατάστασης πρωτού λάβουμε μια απόφαση.

Facebook και μοναξιά
Ενώ πολλά έχουν ειπωθεί για το αν η χρήση του Facebook προκαλεί μοναξιά, μια μετα-ανάλυση** (μια έρευνα πάνω στις έρευνες για το Facebook) έδειξε ότι όσοι νιώθουν μοναξιά χρησιμοποιούν το Facebook περισσότερο. Δεν είναι ότι η χρήση του Facebook κάνει τους ανθρώπους πιο μοναχικούς.
Αν είσαι μοναχικός άνθρωπος όμως, έχεις σκεφτεί μήπως το Facebook διατηρεί τη μοναξιά σου;
Όλοι οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη να συνδεόμαστε και να νιώθουμε ότι ανήκουμε σε μια ομάδα. Έχουμε την ανάγκη να επικοινωνούμε. Αυτό το οποίο μας προσφέρει το Facebook είναι ένα είδος προστατευμένης ιδιάζουσας επικοινωνίας. Πίσω από μια οθόνη δεν θα εκτεθούμε πολύ. Μπορεί να μην είναι η πραγματική επικοινωνία αλλά το ρόλο της τον παίζει. Εμείς θα περάσουμε καλά για λίγο. Όσο διαρκέσει.
Δυστυχώς όμως δύσκολα θα αντικαταστήσει την ουσιαστική πρόσωπο με πρόσωπο επικοινωνία που έχουμε ανάγκη πραγματικά.
Το πρόβλημα δεν είναι εδώ. Το πρόβλημα είναι ότι όχι μόνο δεν μπορεί να την αντικαταστήσει αλλά επειδή η ηλεκτρονική επικοινωνία μας καλύπτει έως ένα σημείο, τελικά σαμποτάρει την προσπάθειά μας να συνδεθούμε και να επικοινωνήσουμε όπως το χρειαζόμαστε.
Που να μπαίνεις τώρα στη διαδικασία να παίρνεις τηλέφωνα, να κανονίζεις, να ντύνεσαι να εκτίθεσαι όταν η μερική κάλυψη της ανάγκης επικοινωνίας σου είναι στην παλάμη του χεριού σου. Το κινητό εννοώ…
Όπως το να έχεις μια χαζοσχέση που δεν σε γεμίζει σε εμποδίζει από το να ψάξεις να βρεις μια σχέση που θα σε ικανοποιεί, έτσι και τα ημίμετρα ανθρώπινης επικοινωνίας που σου προσφέρουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωση γίνονται αναχώματα στην προσπάθειά σου να συνδεθείς όπως πραγματικά σε βοηθούσε.
Αν νιώθεις μόνος, λοιπόν, το Facebook μπορεί να σου κάνει παρέα. Ίσως όμως, να μην είναι η παρέα που μέσα σου επιθυμείς.

Facebook και ευτυχία
Δεν είναι μόνο το θέμα της μοναξιάς στο οποίο το Facebook μας επηρεάζει. Έρευνες έχουν βρει ότι η υψηλή χρήση του Facebook μειώνει το πόσο νιώθουμε ότι ευχαριστιόμαστε τη ζωή μας.
Και αυτό είναι πολύ λογικό.
Όλοι ποστάρουν συνήθως τα καλύτερα κομμάτια της ζωής τους, τις χαρούμενες στιγμές τους. Ποστάρουν τις φωτογραφίες τους αφού τις έχουν περάσει από ένα φίλτρο για να φαίνονται ακόμα καλύτερες από ό,τι είναι.
Με άλλο λόγια, πρώτον δημιουργείται μια ψευδή αίσθηση ότι τα πράγματα πηγαίνουν μόνο καλά για εκείνους, αφού δεν βάζουν και τα άσχημα (αυτό λέγεται selection bias στην ψυχολογία) και δεύτερον τα ωραία τους τα εμφανίζουν ακόμα πιο όμορφα από όσο στην πραγματικότητα είναι.
Έτσι το Facebook προβάλει μια εξωραϊσμένη εικόνα της ζωής. Όταν μετά εμείς αναπόφευκτα συγκρίνουμε τη δική μας ζωή με αυτή την εικόνα, είναι πολύ φυσιολογικό να πιστέψουμε ότι η δική μας υπολείπεται αυτού του μη ρεαλιστικού προτύπου. Δημιουργούνται υψηλές προσδοκίες και έχουμε συζητήσει στο παρελθόν πώς οι υψηλές προσδοκίες είναι ο νούμερο ένα εχθρός της ευτυχίας.
 
Συμπέρασμα
Το Facebook είναι ένα εργαλείο. Όπως το μαχαίρι μπορείς να το χρησιμοποιήσεις για να κόψεις ψωμί ή να κόψεις το δάχτυλό σου (ή του γείτονα) έτσι και το Facebook θα σου δώσει το αποτέλεσμα της χρήσης που θα του κάνεις.
Οι δομές του εγκεφάλου μας όμως μας κάνουν επιρρεπείς στη χρήση του και ο εθισμός στην ηλεκτρονική ντοπαμίνη είναι εύκολος. Θέλει προσοχή.
Δεν προτείνω να μην το χρησιμοποιούμε. Θα ήταν παράλογο και ανέφικτο ίσως. Άλλωστε έχει πολλές πολύ βοηθητικές λειτουργίες.
Μπες στο Facebook και βρες ένα παλιό φίλο. Είναι πολύ χρήσιμο γι αυτό.
Και μετά στείλε του ένα μήνυμα να πάτε για καφέ.

flamouris small

Published in Άρθρα

Στη λίστα με τα best sellers του βιβλιοπωλείου Public μπήκε πρόσφατα το βιβλίο
“Ψυχο-λογικές σχέσεις» του Δραμινού συγγραφέα Δημήτρη Φλαμούρη  PhD.
Το βιβλίο κυκλοφόρησε το Μάιο του 2017 και μέσα σε έξι μόλις μήνες εκδόθηκε η τρίτη του έκδοση.  Η επιτυχία του βιβλίου βασίζεται, κατά τους αναγνώστες, στον εύληπτο τρόπο με τον οποίο θίγει θέματα της καθημερινότητας. Θέματα που όλους μας απασχολούν.   Θέματα όπως
-Γιατί πέφτω συνέχεια σε τέτοιου είδους άτομα;
-Του τα’χω πει τόσες φορές του άντρα μου. Γιατί δεν αλλάζει;
-Έχω αλλάξει τόσους συντρόφους. Πότε θα βρω τον σωστό;
-Γιατί κολλάω και δεν μπορώ να πάρω μια απόφαση;
-Μα όλα εγώ πρέπει να τα κάνω επιτέλους;
-Πώς μπορώ να νιώσω την ευτυχία;
Κάθε κεφάλαιό του αποτελεί μια αυτοτελή ιστορία στην οποία δυο φίλοι ή φίλες
συζητούν (συνήθως πίνοντας κρασί, γιατί και ο συγγραφέας έχει ένα ιδιαίτερο
πάθος με αυτό) τα προβλήματά τους. Στους διαλόγους ο ένας από τους δυο γίνεται
ο ψυχολόγος και έτσι προσφέρει μια βαθύτερη οπτική στα θέματα που όλους μας
απασχολούν. Είναι γραμμένο σε καθημερινή γλώσσα, στη γλώσσα που όλοι μας
συζητάμε και σκεφτόμαστε, και αυτό διευκολύνει την ταύτιση του αναγνώστη με
τα όσα αναλύονται.
Το βιβλίο δίνει μια πολύ πρακτική και δομημένη ματιά σε θέματα τόσο συντροφικά
αλλά και αυτογνωσιακά, καταφέρνοντας να βάλει σε τάξη στο μυαλό μας όσα μας
απασχολούν και συχνά δυσκολευόμαστε να εκφράσουμε.
Η ψυχο-λογική προσέγγισή του συγγραφέα είναι σαφώς επηρεασμένη από τη δική
του προσωπική ιστορία. Έχοντας σπουδάσει μαθηματικά και μετέπειτα με
διδακτορικές σπουδές στα χρηματοοικονομικά εργάστηκε για χρόνια σε
επενδυτικές τράπεζες του Λονδίνου και της Αθήνας. Δίδαξε επί σειράς ετών και στο
Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Πρόσφατα τα παράτησε όλα και απέκτησε
πτυχίο ψυχολογίας από πανεπιστήμιο του Λονδίνου με ειδίκευση στη Θετική
Ψυχολογία.  Ο Δημήτρης Φλαμούρης  διατηρεί πλέον το δικό του blog (www.dimitrisflamouris.com) και πραγματοποιεί σεμινάρια πάνω σε θέματα Ευτυχίας, Άγχους και Σχέσεων.
Αυτό το ιδιαίτερο μείγμα της προσωπικότητας του συγγραφέα, ψυχολογίας και
μαθηματικών, είναι εμφανές μέσα στις σελίδες του βιβλίου καθώς κατορθώνει να
δώσει την πρακτική διάσταση των ψυχολογικών θεμάτων τα οποία καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο κομμάτι της συναισθηματικής μας ζωής. Έτσι έχει πετύχει να γίνει ο φίλος με τον οποίο περισσότεροι από χίλιοι αναγνώστες μέχρι στιγμής, έχουν επιλέξει μέσα από τις σελίδες του να βγουν για ένα κρασί και να συζητήσουν τα προβλήματά τους.
Τις μέρες των Χριστουγέννων τα βιβλία αποτελούν το καλύτερο δώρο για αυτούς
που αγαπάμε. Πόσο μάλλον όταν σε ένα βιβλίο ένας δικός μας Δραμινός συγγραφέας έχει καταφέρει να γεφυρώσει με τόση επιτυχία δυο επιστήμες.
Πόσο μάλλον όταν ένα βιβλίο μπορεί να τους βοηθήσει να βρουν νόημα και πρακτικές
απαντήσεις στα προβλήματα που τους απασχολούν.

Νέα εικόνα 2

Published in Άρθρα

Άρθρο του Ψυχολόγου – Μαθηματικού Δημήτρη Φλαμούρη   PhD
 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 9, 2017

Όλα για κάποιο λόγο γίνονται; Ποιος είναι τελικά αυτός ο λόγος;;
Όλα για κάποιο λόγο γίνονται. Είναι μια έκφραση που χρησιμοποιούμε πολλοί από εμάς όταν δεν μπορούμε να εξηγήσουμε κάτι που μας έχει συμβεί. Κάτι το οποίο μας έχει επηρεάσει συνήθως αρνητικά και έχουμε ανάγκη να βρούμε την αιτία πίσω από την «ατυχία» μας.

Η ανάγκη μας για νόημα
Οι άνθρωποι ανέκαθεν είχαν την ανάγκη να εξηγούν και να καταλαβαίνουν τις καταστάσεις γύρω τους και έτσι συνήθιζαν να θεοποιούν ό,τι δεν μπορούσαν να εξηγήσουν. Ο ήλιος, ο άνεμος, η θάλασσα, όλα έχουν αποτελέσει αντικείμενο λατρείας σε πολλούς πολιτισμούς λόγω της σημαντικής επίδρασης στη ζωή των ανθρώπων και της ανάγκης για εύρεση νοήματος. Μας αρέσει να πλάθουμε ιστορίες ώστε να εξηγούμε τα φαινόμενα, ανεξάρτητα με το αν οι ιστορίες αυτές ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Φτάνει να δίνουν μια εξήγηση. Πχ, μια φυλή Ινδιάνων για να εξηγήσει το φαινόμενο του Βόρειου Σέλαος πίστευε ότι ήταν τα πνεύματα των νεκρών συγγενών και φίλων που προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν με τους δικούς τους ανθρώπους κάτω στη γη. Όχι η πραγματικότητα (το Βόρειο Σέλας είναι αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης φορτισμένων ηλιακών σωματιδίων με την ατμόσφαιρα της γης) αλλά μια ικανοποιητική εξήγηση για τη φυλή αυτή.                                                                                                        

Πίσω στη δική μας ζωή…                                                                         

Έτσι κι εμείς χρησιμοποιούμε τη φράση «όλα για κάποιο λόγο γίνονται» ώστε να καταφέρουμε να βρούμε νόημα σε μια στιγμή πόνου ή δυσκολίας.            

Ποιος είναι όμως ο πραγματικός λόγος που γίνονται τα πράγματα;                  

Η απάντηση σε μια τόσο γενική ερώτηση δεν είναι δυνατόν να δοθεί επακριβώς και πιθανώς να μην μπορούμε να εξηγήσουμε όλες τις καταστάσεις που μας συμβαίνουν. Πολλά πράγματα όντως δεν είναι στο χέρι μας.
Ταυτόχρονα, ίσως να υπάρχει μια εξήγηση η οποία να καλύπτει τις περισσότερες καταστάσεις.
Ο λόγος για τον οποίο μας συμβαίνουν αυτά που μας συμβαίνουν στη ζωή, λοιπόν, είμαστε ΕΜΕΙΣ.
Όσο συνεχίζω να είμαι ο ίδιος άνθρωπος που είμαι, θα έλκω τις ίδιες καταστάσεις
Ακόμα καλύτερα
Όσο συνεχίζω να είμαι ο ίδιος άνθρωπος που είμαι, θα προκαλώ τις ίδιες καταστάσεις
Όσο συνεχίζω να είμαι ο ίδιος άνθρωπος θα έλκω τις ίδιες σχέσεις
Ακόμα καλύτερα
Όσο συνεχίζω να είμαι ο ίδιος άνθρωπος θα προκαλώ τις ίδιες σχέσεις

Όλα για κάποιο λόγο γίνονται στις σχέσεις
Ειδικά στον τομέα των σχέσεων, στον τομέα που μας αγγίζει περισσότερο από όλους τους άλλους, ο λόγος που τα μοτίβα των σχέσεων μας τείνουν να επαναλαμβάνονται είναι το γεγονός ότι ο καθένας μας γνωρίζει ένα συγκεκριμένο τρόπο να σχετίζεται. Αυτόν τον τρόπο τον επαναλαμβάνουμε μέχρι να τον αντιληφθούμε. Αν ποτέ τον αντιληφθούμε δηλαδή…
Πολλοί άνθρωποι λένε:
«Η ζωή θα σου τα φέρνει έτσι μέχρι να πάρεις το μάθημα το οποίο έχεις να πάρεις»
Και αυτό είναι αλήθεια. Εν μέρει.
Ζούμε τις ίδιες καταστάσεις όχι επειδή υπάρχει μια πρόθεση από τη ζωή για να μας διδάξει κάτι. Η επαναληψιμότητα αυτή είναι το ευθύ αποτέλεσμα του δικού μας ψυχισμού. Εμείς είμαστε στο κέντρο της ζωή μας και όχι κάποιος ο οποίος θέλει να γίνει ο δάσκαλός μας. Όσο παραμένουμε ίδιοι, αναγκαστικά θα βιώνουμε τις ίδιες καταστάσεις. Γιατί εμείς τις προκαλούμε.
Ο μόνος τρόπος για να πάρουμε το μάθημά μας είναι να εξετάσουμε το τι μας συμβαίνει και να το αναλύσουμε. Να σκεφτούμε πάνω σε αυτό και να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας. Αλλιώς Γιάννης θα πάμε και Γιάννης θα έρθουμε.

Η δυσκολία
Δεν είναι εύκολο, βέβαια, να το χωνέψουμε αυτό. Είναι σαφώς λιγότερο επώδυνο αν κάποιος άλλος ευθύνεται για τις αναποδιές που μας βρίσκουν. Έτσι οι άνθρωποι είμαστε πολύ πρόθυμοι να εναποθέσουμε την ευθύνη σε κάτι έξω από εμάς, καθώς είναι πολύ φυσιολογικό να πονάει η συνειδητοποίηση πως εμείς είμαστε το κέντρο του σύμπαντός μας. Η συνειδητοποίηση ότι εμείς προκαλούμε την πλειονότητα των καταστάσεων της ζωής μας.
Η ευθύνη μας όμως συνεπάγεται και ότι εμείς έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε όσα μας συμβαίνουν. Είναι στο χέρι μας. Φτάνει να θελήσουμε να τα επεξεργαστούμε ώστε να εξελιχθούμε. Φτάνει να έχουμε τη θέληση να μας μάθουμε.
Όλα για κάποιο λόγο γίνονται. Όλα για κάποιο λόγο σου συμβαίνουν. Εσύ είσαι αυτός ο λόγος.
Εσύ μπορεί να γίνεις ο μεγαλύτερος δάσκαλος του εαυτού σου.
Φτάνει να σου το επιτρέψεις.

ΦΛΑΜΟΥΡΗΣ

Published in Άρθρα

Απόσπασμα από το βιβλίο μου «Ψυχολογικές σχέσεις»
Λίγο πολύ όλοι μας δυσκολευόμαστε στη λήψη κάποιων αποφάσεων, ακόμα και σε καθημερνή βάση. Οι αποφάσεις οι οποίες μας δυσκολεύουν είναι οι αποφάσεις στις οποίες εμπλέκεται το συναίσθημα συνήθως, και όχι αυτές που κρίνουμε ως καθαρά λογικές.                  

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Δουλεύει το GPS σου;  
Αν πρέπει να αποφασίσουμε από ποιο δρόμο θα πάμε σε κάποιο προορισμό τότε βάζουμε το GPS και επιλέγουμε τη διαδρομή που θέλουμε. Αν όμως πρέπει να αποφασίσουμε με ποιον άνθρωπο θα σχετιστούμε, για παράδειγμα, τότε δεν υπάρχει σωστή και λάθος απάντηση. Δεν υπάρχει χάρτης που να μας δείξει το δρόμο που «πρέπει» να ακολουθήσουμε. Ο τρόπος για να πάρουμε τέτοιου είδους αποφάσεις είναι να φτιάξουμε το δικό μας χάρτη ακολουθώντας την εσωτερική μας πυξίδα η οποία θα μας οδηγήσει προς το μέρος το οποίο θέλουμε, δηλαδή το ποια απόφαση θα πάρουμε.

Δυστυχώς οι πυξίδες μας πολλές φορές, δε μας δείχνουν το προς τα που να πάμε αλλά μας δείχνουν το τι να αποφύγουμε μόνο. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο η επιλογή προορισμού (δηλαδή η λήψη της απόφασης) γίνεται πολύ δύσκολη αφού ουσιαστικά ξέρουμε προς τα που να μην πάμε και όχι προς τα που να πάμε. Η έλλειψη εσωτερικής κατεύθυνσης οδηγεί στην αναποφασιστικότητα, στην αδυναμία λήψης της απόφασης.                                                                                                                                

Η δυσκολία του να ξέρεις τι θέλεις   
Για πολλούς από εμάς το δυσκολότερο ερώτημα που μπορεί κάποιος να μας θέσει είναι: «Τι θέλεις;» Οι πυξίδες μας, δηλαδή οι πεποιθήσεις μας, τα βαθυθέλω μας, σε κάποιες καταστάσεις δε μας επιτρέπουν να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό με καταφατικό τρόπο. Μπλοκάρουμε επειδή μας λείπει η οδηγία για να απαντήσουμε στην ερώτηση αυτή.
Αυτό συμβαίνει επειδή οι περισσότεροι έχουμε μεγαλώσει σε περιβάλλοντα όπου το ζητούμενο ήταν να κάνουμε το «καλό», το «σωστό», το «άξιο» και όχι αυτό που πραγματικά τότε θέλαμε, σε περιβάλλοντα όπου το να είσαι «καλός», «σωστός», «άξιος» είχαν πιο μεγάλη αξία από το να είσαι ο εαυτός σου. Ως παιδιά τότε δεν είχαμε την ικανότητα να πούμε, «όχι εγώ θα κάνω αυτό που μου αρέσει» αφού τότε μαθαίναμε το τι μας αρέσει, τότε διαμορφώναμε τις προτιμήσεις μας και έτσι μάθαμε να μας αρέσει να είμαστε «καλοί», «σωστοί», «άξιοι».                                                
(Έχει αναφερθεί και σε άλλο άρθρο πως ο τρόπο επιβράβευσης των παιδιών συμβάλλει σε αυτό)                                                                                                                              

Το καλό και το κακό
Οι έννοιες αυτές είναι όμως σχετικές, όχι απόλυτες. Οι κοινωνικές συνθήκες κάθε εποχής και κάθε περιοχής καθορίζουν συνήθως τις έννοιες αυτές σε ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων. Η ευρεία συμμετοχή του κράτους στην οικονομική ζωή της χώρας είναι «καλό» σε ένα κομουνιστικό κράτος αλλά «κακό» σε ένα καπιταλιστικό. Το δικαίωμα ψήφου των γυναικών είναι «καλό» τώρα ενώ περίπου 100 χρόνια πιο πριν ήταν «κακό». Το σεξ πριν το γάμο είναι «καλό» σε κάποιες κοινωνίες ενώ είναι «κακό» σε άλλες. Ο γάμος μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών είναι «σωστό» για κάποιους ενώ «λάθος» για κάποιους άλλους.                                                                                                                 
Ακόμα και σε πιο καθημερινές δραστηριότητες υπάρχουν διαφωνίες για το τι είναι «καλό» και «κακό». Έτσι σύμφωνα με ορισμένους είναι «καλό» να δίνεις χρήματα σε κάποιον που σου ζητάει στο δρόμο ενώ σύμφωνα με άλλους είναι «κακό». Επίσης η πράξη η ίδια δεν είναι αυτή η οποία είναι καθεαυτή «καλή» ή «κακή» αλλά το πλαίσιο μέσα στο οποίο γίνεται. Για παράδειγμα είσαι «κακός» όταν σκοτώνεις κάποιον, αλλά είσαι «άξιος» όταν σκοτώνεις κάποιον στον πόλεμο ή ακόμα και όντας σε αυτοάμυνα όπως τόσες ταινίες μας μαθαίνουν. Είναι «κακό» να κλέβεις αλλά αν είσαι ο Ρομπέν των Δασών είσαι «άξιος». Είναι «καλό» μέσα σε μια παρέα να βάζει γκολ ο Ολυμπιακός ενώ είναι «κακό» σε μια άλλη παρέα να συμβαίνει το ίδιο.                                           

Όλα είναι σχετικά… Ποιες είναι οι συνέπειες αυτού;
Από όλα αυτά τα παραδείγματα προκύπτει το εύλογο συμπέρασμα ότι το «καλό», το να είσαι «σωστός», «άξιος» είναι έννοιες σχετικές και θα μπορούσαμε να ορίσουμε το «καλό» ως κάτι το οποίο συμφωνεί με κάποιους κανόνες που θέτει η εκάστοτε κοινωνία, η οικογένεια, η θρησκεία, η παρέα.   
Όταν, λοιπόν, από μικρά παιδιά μαθαίνουμε να είμαστε «καλοί», «σωστοί», «άξιοι» αυτό έχει σαν λογικό επακόλουθο το να έχουμε συνηθίσει να ψάχνουμε για κανόνες να εφαρμόσουμε. Έχουμε συνηθίσει να ψάχνουμε για οδηγίες να ακολουθήσουμε.
Και ως γνωστόν οι περισσότεροι κανόνες είναι απαγορευτικοί και όχι προτρεπτικοί…  Η εσωτερική μας πυξίδα μας λέει ψάξε τον κανόνα να εφαρμόσεις, η ασυνείδητη σκέψη μας, μας προτρέπει να βρούμε τι «πρέπει» να γίνει στην περίπτωση που βρισκόμαστε. Έτσι όταν η κατάσταση δεν έχει «σωστό» ή «λάθος» τότε πελαγώνουμε αφού δεν μπορούμε να βρούμε κανόνα να εφαρμόσουμε. Το σύστημα μπλοκάρει!                                                                                                                                  

Η λύση είναι μια
Είναι απλή, αλλά όχι εύκολη. Χρειάζεται να γνωρίσουμε όσο καλύτερα γίνεται τον εαυτό μας και να αλλάξουμε το κριτήριο των πράξεών μας από το «Τι είναι σωστό να κάνω τώρα» στο «Τι θα μου άρεσε να κάνω τώρα». Προσοχή όμως εδώ. Η γνώση είναι δύναμη και η απάντηση στο «τι θα μου άρεσε να κάνω τώρα» θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει και την εκτίμηση των συνεπειών που πιθανώς να υπάρξουν αν το κάνω.  
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είμαστε ασύδοτοι και δε θα επιβαρύνουμε το κοινωνικό σύνολο αν κάνουμε αυτό που μας αρέσει.                                                    
Αφού δεν υπάρχει σωστό και λάθος ας κάνουμε τουλάχιστον αυτό που θέλουμε.
 ΦΛΑΜΟΥΡΗΣ

ΓΕΙΑ ΣΑΣ. Είμαι ο Δημήτρης Φλαμούρης και με συναρπάζουν οι άνθρωποι. Μεγάλωσα σαν μαθηματικός, ανδρώθηκα σαν οικονομολόγος μέχρι που εξανθρωπίστηκα σαν ψυχολόγος.
Στο blog μου  www.dimitrisflamouris.com  προσπαθώ να συνδυάζω πρακτικά όλες μου τις ταυτότητες, μιλώντας για την ευτυχία, την αυτογνωσία, τις σχέσεις, τα ταξίδια μέσα κι έξω.

Το βιβλίο μου κυκλοφορεί σε όλα τα βιβλιοπωλεία

Published in Άρθρα

by DIMITRIS FLAMOURIS on ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 25, 2017

Είσαι σε μια σχέση που σου αρέσει. Ίσως να νιώθεις πως έχεις βρει το άνθρωπό σου. Έχεις αποφασίσει να μείνεις μαζί του.                                            Κι όμως…                                                                                                                            Κι όμως κάποιες φορές σου σπάει τα νεύρα μέχρι εκεί που δεν πάει. Κάποιες φορές σε απογοητεύει και σε στεναχωρεί πολύ. Φέρεται με έναν τρόπο που δεν μπορείς να καταλάβεις. Με έναν τρόπο που δε σου βγάζει κανένα νόημα. Τι μπορείς να κάνεις αυτές τις φορές; Πώς θα καταφέρεις να ανεχτείς αυτές τις καταστάσεις και ίσως και να βοηθήσεις τον άνθρωπό σου να τις ξεπεράσει; Πώς θα βγείτε και οι δυο νικητές αντί να είστε και οι δυο ηττημένοι;

Το 3χρονο παιδί                                                                                              Σκέψου ότι έχεις μόλις σφουγγαρίσει το σπίτι και η τρίχρονη κόρη σου ρίχνει το φαγητό της όλο στο πάτωμα. Σκέψου ότι κάθεσαι στην ταβέρνα με τους φίλους σου και ξαφνικά αρχίζει ο τρίχρονος γιος σου να κλαίει και να οδύρεται.
Οι περισσότεροι γονείς δε θα έβαζαν τις φωνές στα παιδιά τους για τις συμπεριφορές αυτές γιατί στα παιδιά αυτές οι συμπεριφορές συγχωρούνται. Ξέρεις ότι η κόρη σου δεν καταλαβαίνει ότι μόλις σφουγγάρισες. Προβλέπεται να συμβεί αυτό. Ξέρεις ότι ο γιος σου είναι μάλλον κουρασμένος και θέλει να κοιμηθεί. Δεν το κάνει για να σου σπάσει τα νεύρα.
Είσαι γενναιόδωρος με την ερμηνεία των συμπεριφορών τους. Δεν το παίρνεις προσωπικά. Ξέρεις ότι δεν καταλαβαίνουν, ότι κάτι τους ταλαιπωρεί.

Το μυστικό είναι…
Αν και είμαι σίγουρος ότι το έχεις μαντέψει, το μυστικό για να μπορείς να ανταπεξέρχεσαι στις δύσκολες στιγμές της σχέσης σου, είναι να μπορείς να αντιμετωπίζεις τον σύντροφό σου σαν ένα τρίχρονο παιδί. Τότε που παραφέρεται. Γιατί εκείνες τις στιγμές υπάρχει όντως ένα τρίχρονο παιδί μέσα στην ψυχή του που υποφέρει. Ένα τρίχρονο ταλαιπωρημένο παιδί που ξεσπάει και ζητάει προσοχή. Ένα παιδί που διψάει για αγάπη. Ένα παιδί που θέλει να γίνει ακουστό. Φέρσου όπως θα φερόσουν σε ένα παιδί και προσπάθησε να μην παίρνεις τις συμπεριφορές αυτές προσωπικά. Ψάξε να βρεις γιατί πονάει έτσι, τι του φταίει του μικρού παιδιού εκεί μέσα στην καρδιά του συντρόφου μου και φέρεται με αυτό τον τρόπο.

Μάλλον δεν έχει να κάνει με σένα
Κατά πάσα πιθανότητα αυτό που συμβαίνει δεν έχει καθόλου να κάνει με σένα αν και στην επιφάνεια μπορεί να είσαι εσύ ο στόχος.
Αν σου λέει: «Δε σε αντέχω», μπορεί να σου λέει «Δε με αντέχω»
Αν σου λέει: «Γιατί με παράτησες και πάλι μόνη», μπορεί να σου λέει: «Με έχω αφήσει πολύ μόνη»
Αν σου λέει: «Είσαι ο χειρότερος άνθρωπος του κόσμου», μπορεί να σου λέει: «Νιώθω ο χειρότερος άνθρωπος του κόσμου»
Αν σου λέει: «Σε μισώ», μπορεί να σου λέει: «Με μισώ. Αγάπησέ με»

Είναι εύκολο;
Δεν είναι εύκολο βέβαια.
Δεν είναι εύκολο γιατί ο άλλος μοιάζει με ενήλικα εξωτερικά. Μοιάζει υπεύθυνο άτομο κατά τ’άλλα. Πώς γίνεται ξαφνικά να γίνεται ένα τρίχρονο παιδί;
Δεν είναι εύκολο γιατί υπάρχει ένα τρίχρονο παιδί μέσα και σε σένα το οποίο επίσης θέλει να αγαπηθεί και να ακουστεί και να γίνει αποδεκτό. Αυτό το παιδί δυσκολεύεται πάρα πολύ να αντιμετωπίσει την επίθεση που ίσως δέχεται και είναι απόλυτα φυσιολογικό αυτό. Δεν είναι εύκολο να ξεπεράσεις την αντίσταση που ο δικός σου ψυχισμός δημιουργεί.

Αν…
Αν καταφέρουμε να κάνουμε την υπέρβαση, τότε πόσο διαφορετικά θα είναι τα πράγματα. Αν καταφέρουμε να δείξουμε στον σύντροφό μας ότι τον αγαπάμε και τον αγκαλιάζουμε όπως θα κάναμε στο τρίχρονο παιδί μας, τότε πόσο θεραπευτική θα ήταν η αγκαλιά που θα του κάναμε. Αν δείχναμε την ίδια κατανόηση τότε πόσο θα μπορούσαμε να τον μεταμορφώσουμε και να μεταμορφωθούμε και εμείς. Αν καταφέρναμε να δούμε πέρα από το θυμό και να αφουγκραστούμε το μικρό παιδί μέσα του που πονάει, τότε μια εντελώς καινούρια δυναμική θα ανοιγόταν μπροστά μας.
Ρεαλιστικά αυτό είναι επαναλαμβάνω πολύ δύσκολο. Ίσως να χρειάζεται να είμαστε μια μίξη του Βούδα και του Γιάλομ για να αντιδράσουμε έτσι κάθε φορά που ο σύντροφός μας μάς εξαγριώνει. Ας το κρατήσουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας όμως και ας το εφαρμόσουμε μια φορά. Την πιο εύκολη. Έτσι για αρχή. Για να πάρουμε δύναμη. Για να δούμε πώς και πόσο δουλεύει.
Το έπαθλό για αυτή τη γιγάντια, ίσως, προσπάθειά μας θα είναι μια εμπειρία ζωής που δε θα έχουμε ξαναφανταστεί. Θα είναι ένας σύντροφος ζωής που θα ομορφαίνει όλη τη ζωή μας.

Published in Άρθρα

Γράφει ο Ψυχολόγος Δημήτρης Φλαμούρης PhD.
 
Το στρες έχει ανακηρυχθεί ίσως στον νούμερο ένα εχθρό της σημερινής κοινωνίας. Ένας πολύ μεγάλος αριθμός ερευνών έχει συνδέσει το στρες με την αυξημένη πιθανότητα να νοσήσεις από ένα ευρύ φάσμα παθήσεων, από ένα απλό κρυολόγημα μέχρι και καρδιαγγειακές παθήσεις. Πώς λοιπόν γίνεται αυτή η μάστιγα της εποχής μας να μετατραπεί σε φίλο μας;

Η νέα επιστήμη του στρες
Έρευνες της τελευταίας δεκαετίας έδειξαν ότι τελικά δεν είναι το στρες το ίδιο που μας προκαλεί όλες τις άσχημες αντιδράσεις τις οποίες βιώνουμε, αλλά ο τρόπος με τον οποίο σκεφτόμαστε για το στρες. Δηλαδή, το στρες θα σου κάνει κακό μόνο αν πιστεύεις ότι το στρες κάνει κακό. Είναι το πώς αντιμετωπίζεις το στρες και όχι το στρες το ίδιο το οποίο σε βλάπτει.
Σε μια μελέτη παρακολουθήθηκαν 30,000 ενήλικες για 8 χρόνια. Tους ανθρώπους αυτούς τους ρώτησαν:  «Πόσο άγχος/στρες βιώσατε τον τελευταίο χρόνο;»                        Επίσης τους έκαναν μια ακόμα σημαντική ερώτηση. «Πιστεύετε ότι το άγχος είναι επιβλαβές για την υγεία σaς;» Μετά παρακολούθησαν τους θανάτους των ατόμων αυτών, συγκεντρώνοντας τα δημόσια αρχεία της στατιστικής υπηρεσίας του κράτους.                             Τα αποτελέσματα κατέπληξαν τους ερευνητές. Όσοι είχαν βιώσει υψηλά επίπεδα στρες τον προηγούμενο χρόνο βρέθηκαν να έχουν 43% υψηλότερο ρίσκο να πεθάνουν τα επόμενα χρόνια από το μέσο όρο, όπως ήταν αναμενόμενο. Όμως αυτό ίσχυε μόνο για όσους πίστευαν ότι το στρες είναι επιβλαβές για την υγεία τους. Όσοι βίωσαν υψηλά επίπεδα άγχους αλλά πίστευαν ότι το στρες είναι καλό είχαν πολύ χαμηλό ρίσκο να πεθάνουν. Μάλιστα είχαν το χαμηλότερο ρίσκο, ακόμα και αν τους συγκρίναμε με αυτούς οι οποίοι δεν είχαν βιώσει σχεδόν καθόλου στρες!  Οι πεποιθήσεις και όχι οι καταστάσεις οφειλόταν για τον αυξημένο κίνδυνο θανάτου.                                                                                                                    
Η δύναμη του μυαλού                                                                             
Δεν είναι το άγχος το οποίο μας καταβάλει από ό,τι φαίνεται, λοιπόν, αλλά αυτό το οποίο πιστεύουμε για το άγχος. Όπως ακριβώς στο φαινόμενο placebo, όπου οι άνθρωποι που παίρνουν ένα χάπι με ζάχαρη έχουν τα ίδια θεραπευτικά αποτελέσματα με αυτούς οι οποίοι παίρνουν το χάπι με την ενεργή φαρμακευτική ουσία. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όταν εξετάζουμε τις βλαβερές συνέπειες του άγχους αυτό στο οποίο χρειάζεται να επικεντρωθούμε είναι στα πιστεύω μας για το άγχος. Αυτό που πιστεύουμε ότι θα γίνει, τελικά όντως γίνεται σε ένα είδος αυτοεκπληρούμενης προφητείας.                              
Η νευροφυσιολογία  του στρες                                                         
 Η κλασική αντίδραση στο στρες που ίσως όλοι έχουμε ακούσει είναι η αντίδραση Πάλης ή Φυγής (fight or flight response). Είναι μια αντίδραση την οποία έχουμε κληρονομήσει από τότε που ζούσαμε στις ζούγκλες. Όταν ερχόταν ένα θηρίο  για να μας φάει (ή κάποιος άλλος κίνδυνος) έπρεπε να σκεφτούμε αν θα μέναμε να παλέψουμε ή αν θα το βάζαμε στα πόδια για να σώσουμε τη ζωή μας.  Έτσι, όταν ο οργανισμός μας παράγει την αντίδραση Πάλης ή Φυγής, η καρδιά μας χτυπάει δυνατά και οι αρτηρίες συστέλλονται ώστε να μη χάσουμε αίμα στη μάχη που το σώμα μας νομίζει ότι πρόκειται να επακολουθήσει. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που το χρόνιο στρες έχει συνδεθεί με καρδιαγγειακά νοσήματα, καθώς δεν είναι υγιές για τον οργανισμό να βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση για πολύ καιρό.  Υπάρχουν όμως, και άλλες εξίσου φυσιολογικές αντιδράσεις στο στρες. Σε έρευνες οι οποίες έγιναν οι συμμετέχοντες υπεβλήθησαν σε μια αγχωτική διαδικασία και ταυτόχρονα γινόταν μετρήσεις σε κάποιους βιολογικούς δείκτες. Σε κάποιους από τους συμμετέχοντες δόθηκαν πληροφορίες οι οποίες εξηγούσαν για ποιους λόγους το στρες είναι καλό για την υγεία σου.              
Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ενώ και εκείνοι δήλωσαν ότι βίωσαν στρες, τα αγγεία τους έμειναν χαλαρά. Δεν υπήρξε συστολή. Αυτό είναι μια πολύ πιο υγιής κατάσταση για ένα οργανισμό. Μάλιστα, η νευροφυσιολογική εικόνα αυτή μοιάζει πάρα πολύ με την εικόνα της χαράς ή του θάρρους! Οι άνθρωποι αυτοί αντιμετώπισαν πολύ καλύτερα τη δοκιμασία στην οποία υπεβλήθησαν (σε σχέση με όσους δεν έλαβαν τις σχετικές πληροφορίες) καθώς το στρες τους βοήθησε αντί να τους σαμποτάρει στην προσπάθειά τους. Ένιωσαν πιο σίγουροι για τον εαυτό τους και πιο εστιασμένοι σε αυτό που έκαναν. Για άλλη μια φορά οι πεποιθήσεις και όχι οι καταστάσεις καθόρισαν τη βιολογική αντίδραση το οργανισμού.                                              
Συμπέρασμα                                                                                                      
Η νέα επιστήμη του στρες έχει καταλήξει. Η αντίληψή μας για το άγχος μας επηρεάζει και όχι το ίδιο το άγχος. Δεν είναι ρεαλιστικό να διώξουμε το στρες από τη ζωή μας καθώς η πραγματικότητα είναι γεμάτη προκλήσεις που μπορεί να μας αγχώσουν. Αν όμως αλλάξουμε το πώς σκεφτόμαστε για το στρες τότε οι ίδιες προκλήσεις δε θα μας προκαλούν όλα τα αρνητικά συναισθήματα που βιώνουμε ως τώρα. Το άγχος μπορεί να μας κάνει πιο δυνατούς και ικανούς να αντιμετωπίσουμε τις συνθήκες της ζωής μας.

ΦΛΑΜΟΥΡΗΣ

Είμαι ο Δημήτρης Φλαμούρης και με συναρπάζουν οι άνθρωποι. Μεγάλωσα σαν μαθηματικός, ανδρώθηκα σαν οικονομολόγος μέχρι που εξανθρωπίστηκα σαν ψυχολόγος.
Στο blog αυτό προσπαθώ να συνδυάζω πρακτικά όλες μου τις ταυτότητες, μιλώντας για την
ευτυχία, την αυτογνωσία, τις σχέσεις, τα ταξίδια μέσα κι έξω.

Published in Άρθρα

by DIMITRIS FLAMOURIS on ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 25, 2017
 

Γιατί είναι τόσο δύσκολα τα πρώτα ραντεβού; Τι εμποδίζει τους ανθρώπους να γνωριστούν πραγματικά σε αυτές τις καταστάσεις;
Όσοι και όσες συνεχίζουν να ψάχνουν μια συντροφική σχέση και μετά τα 35, συνήθως αναπτύσσουν ένα συγκεκριμένο τρόπο σκέψης.
Όσο μεγαλώνουμε τόσο παραπάνω ξέρουμε τι θέλουμε.
Αυτό λέει η θεωρία. Έχουμε αποκτήσει εμπειρίες και έχουμε μάθει τι ζητάμε από μια σχέση. Πέντε πράγματα συγκεκριμένα.
Ταυτόχρονα μαθαίνουμε να καταλαβαίνουμε τον άλλον γρήγορα. Δε χρειάζεται να σπαταλάμε και πολύ χρόνο να δούμε αν μας κάνει. Να δούμε αν έχει αυτά τα πέντε πράγματα που χρειαζόμαστε. Ένα ραντεβού και πολύ του είναι. Περνάει ο χρόνος…
Στα χαρτιά η τακτική αυτή φαίνεται να βγάζει πολύ νόημα. Είναι οικονομική, καθώς δεν ξοδεύουμε χρόνο και ενέργεια σε καταστάσεις οι οποίες φωνάζουν από μακριά: «Πρόβλημα!».
Έχουμε έτσι την ευκαιρία να βγούμε στο επόμενο ραντεβού που, ποιος ξέρει, μπορεί να είναι καλύτερη περίπτωση.
Συχνά, μόνο για να απογοητευτούμε ξανά…
Μήπως, το «πρόβλημα» είναι τελικά στη θεωρία και όχι στην πράξη;

Ας το δούμε μαζί
Δυο άνθρωποι βγαίνουν για πρώτη φορά. Από αυτή τη συνάντηση περιμένουμε να σχηματίσουμε γνώμη για τον άλλον, για το χαρακτήρα του, την προσωπικότητά του και πολύ σημαντικότερο για τα πέντε αυτά πράγματα που εμείς ζητάμε από μια σχέση.
Τι γίνεται όμως στην πραγματικότητα; Γίνεται να είναι οι δυο άνθρωποι ο πραγματικός εαυτός τους στην πρώτη τους συνάντηση; Στην πραγματικότητα είναι πολύ πιθανό να έχουν τρακ. Είναι πιθανό να θέλουν να δημιουργήσουν καλή εντύπωση και αυτό να τους στρεσάρει. Ειδικά αν έχουν καιρό να βγούνε ραντεβού, μπορεί να νιώθουν ακόμα περισσότερο ανασφαλείς.
Πώς να φερθούν; Τι να φορέσουν; Να πληρώσουν για όλα; Να τον αφήσουν να πληρώσει; Να το παίξουν σκληροί; Να το παίξουν δύσκολες; Να την ακουμπήσω στην πλάτη; Να του πιάσω το μπράτσο για να ανέβω τις σκάλες; Τόσα διλήμματα γύρω από αυτή τη συνάντηση.
Ταυτόχρονα γνωρίζουν ότι κρίνονται από τον άλλον για το αν πληρούν τις προϋποθέσεις του. Για το αν κατέχουν αυτά τα πέντε πράγματα.
Υπάρχουν τόσες προσδοκίες φορτωμένες σε αυτή τη μια και μοναδική συνάντηση, που το τελευταίο πράγμα το οποίο είναι ικανοί να είναι, είναι ο εαυτός τους…
Πώς περιμένουμε να βγάλουμε ένα αντιπροσωπευτικό συμπέρασμα για την προσωπικότητά τους από μια τέτοια κατάσταση; Είναι αδύνατον.

Γιατί συμβαίνει αυτό;
Όσο μεγαλώνουμε οι περισσότεροι από εμάς, τόσο πιο σκληροί γινόμαστε. Δίνουμε λιγότερες ευκαιρίες. Θέλουμε πέντε πράγματα να έχει ο άλλος. Ούτε τέσσερα, ούτε έξι. Είμαστε λιγότερο ανοικτοί στην έκπληξη. Αυτή είναι δυστυχώς η πραγματικότητα. Έχουμε ζήσει εμπειρίες σχέσεων στο παρελθόν και έχουμε πάρει τα μαθήματά μας. Κυρίως όμως έχουμε πάρει τα παθήματά μας. Πλέον επικεντρωνόμαστε στο να μην τα ξαναζήσουμε. Να μην ξαναπονέσουμε. Όχι στο να ζήσουμε κάτι όμορφο.
Ο στόχος μας είναι στόχος αποφυγής. Δεν είναι στόχος προσέγγισης.
Περιχαρακωνόμαστε και είτε αποσυρόμαστε από το παιχνίδι, είτε το παίζουμε πολύ προσεκτικά. Η δικαιολογία ότι «Εγώ ξέρω τι θέλω. Ο άλλος δεν το έχει» μας επιτρέπει να αποποιούμαστε το δικό μας μερίδιο ευθύνης στην ενδεχόμενη αποτυχία και αυτής της γνωριμίας. Ο άλλος άνθρωπος όπως και εμείς έχει τις ανασφάλειές του, τους φόβους του, τις αδυναμίες του. Όλοι μας τις έχουμε. Είναι φυσιολογικό. Δεν υπάρχει τέλειος σύντροφος, όπως έχουμε ξαναπεί.
Κάποιος θα ρωτήσει «μα, τι φταίμε εμείς αν ο άλλος δε μας κάνει;»
Η δική μου απάντηση είναι πως αν θέλεις πραγματικά να κρίνεις τον άλλον από ένα ραντεβού τότε θα χρειαστεί να δημιουργήσεις εσύ τις συνθήκες για να σου βγάλει τον πραγματικό του εαυτό.
Το έκανες αυτό; Ή μήπως μέσα σου ήσουν σε αναμονή για το επόμενο μαργαριτάρι που θα πετάξει; Μήπως τηρούσες στάση εσωτερικής επιφυλακής για να δεις αν σου κάνει; Αν η απάντηση είναι ναι, τότε θα πρέπει να γνωρίζεις ότι αυτό περνάει στον απέναντι, όσο καλός και αν νομίζεις ότι είσαι στο να το κρύβεις. Περνάει και κατά συνέπεια δημιουργεί αμυντική στάση. Η αμυντική στάση του άλλου σου δίνει την εντύπωση ότι ίσως δεν ενδιαφέρεται και αυτό σε κάνει ακόμα πιο αμυντικό. Ένας φαύλος κύκλος.

Τι να κάνεις
Μην τον εξετάζεις. Μην τον τσεκάρεις. Το μόνο που θα πετύχεις είναι να δημιουργηθεί ένα κλίμα αμφισβήτησης και αμηχανίας. Τελικά θα επιβεβαιώσεις τις αρχικές υποψίες σου και θα γυρίσεις σπίτι μόνος νιώθοντας πως είχες δίκιο από την αρχή. Δεν άξιζε τον κόπο.
Θέλεις να δεις τον απέναντί σου όπως πραγματικά είναι; Τότε θα χρειαστεί κι εσύ να είσαι ο εαυτός σου. Θέλεις να μοιραστεί; Τότε μοιράσου κι εσύ. Θέλεις να μη σε κρίνει; Μην τον κρίνεις κι εσύ. Θέλεις να αφεθεί και να είναι χαλαρός; Αφέσου κι εσύ και χαλάρωσε.
Το ίδιο ισχύει και για όλων των ειδών τις σχέσεις, βέβαια. Παίρνουμε ό,τι δίνουμε.
Αφέσου στην εμπειρία, λοιπόν, και τότε θα γνωρίσεις έναν πραγματικό άνθρωπο, όχι ένα κατασκευασμένο προφίλ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα περάσεις όμορφα γιατί όταν δυο άνθρωποι είναι αυθεντικοί η αίσθηση της σύνδεσης που δημιουργείται είναι πάντα ευεργετική και για τους δυο. Ανεξάρτητα της πιθανής συμβατότητας.
Και ποιος ξέρει, μπορεί να σε εκπλήξει και να μάθεις και κάτι καινούριο. Κάτι καινούριο για σένα. Κάτι πέρα από τα πέντε σου πράγματα. Αυτό κι αν αξίζει τον κόπο!
Τι λες;
ΓΕΙΑ ΣΟΥ!

Published in Άρθρα

Δημήτρης Φλαμούρης
 
Είσαι μοναδικός! Δηλαδή;
Ακούς γύρω σου ότι είσαι μοναδικός! Ότι υπάρχουν δισεκατομμύρια άλλοι άνθρωποι στον πλανήτη όμως κανείς δεν είναι σαν κι εσένα. Κανείς δεν έχει ακριβώς τις δικές σου ποιότητες, τα δικά σου χαρακτηριστικά. Κανείς δεν συγκεντρώνει τις δικές σου ιδιαίτερες δυνατότητες. Και όλα αυτά είναι αλήθεια.

Ο μύθος
Το συμπέρασμα από αυτά που ακούς γύρω σου είναι ότι έχεις ένα χρέος στον εαυτό σου να μεγαλουργήσεις και να δημιουργήσεις. Να αναδείξεις τις ποιότητές σου αφού κανείς άλλος δεν είναι σαν κι εσένα. Να εκμεταλλευτείς τα χαρίσματά σου και να κάνεις το καλύτερο που εσύ μπορείς. Κι όλα αυτά γιατί είσαι μοναδικός. Επειδή δεν υπάρχει άλλος σαν κι εσένα. Ε, και;

Η αλήθεια
Είσαι μοναδικός με τη μαθηματική έννοια του όρου. Δεν υπάρχει στατιστικά κανένας άνθρωπος ίδιος με σένα (εκτός και αν είσαι ομοζυγωτικός δίδυμος όπου και εκεί ο έτερος δίδυμος θα έχει διαφοροποιηθεί σαν προσωπικότητα σταδιακά βάσει των δικών του εμπειριών). Η λέξη «μοναδικός» όμως, έχει θετική χροιά στη γλώσσα μας (και σε κάθε άλλη γλώσσα) και σε κάνει να νομίζεις ότι είσαι ένας πολύ ιδιαίτερος και αξιόλογος άνθρωπος. Σε κάνει να πιστεύεις ότι είσαι ξεχωριστός, ότι είσαι όμορφος.

Η παγίδα
Εδώ κρύβεται και η μεγάλη παγίδα αυτών των δημοφιλών ρητών και αποφθεγμάτων. Οι έννοιες «ιδιαίτερος», «αξιόλογος», «ξεχωριστός» είναι επίσης φορτισμένες θετικά και αντλούν τη δύναμή τους από τη σύγκριση. Βασίζουν τη δύναμή τους στη διάκριση και στο διαχωρισμό. Είσαι αξιόλογος όταν έχεις μεγαλύτερη αξία από κάποιους άλλους. Ξεχωρίζεις όταν είσαι καλύτερος από τους υπόλοιπους. Για να είσαι όμορφος πρέπει να υπάρχει και ο άσχημος. Σου φουσκώνουν τα μυαλά και νομίζεις ότι αφού είσαι ξεχωριστός θα πρέπει να τα δικαιούσαι όλα ή τουλάχιστον περισσότερα από όσα έχεις αυτή τη στιγμή. Το κάνουν καλοπροαίρετα φυσικά.

Οι συνέπειες
Τι συμβαίνει, όμως, όταν το ρεαλιστικό καθημερινό σου βίωμα δεν ανταποκρίνεται σε αυτές τις προσδοκίες; Τι συμβαίνει όταν την ώρα που «μετριέσαι» μέσα σου με τον κόσμο δε βγάζεις το συμπέρασμα πως όντως είσαι τόσο αξιόλογος όσο θα ήθελες να ήσουν; Όταν δεν νιώθεις τόσο ξεχωριστός όσο τα αποφθέγματα αυτά σε κάνουν να πιστεύεις. Τι συμβαίνει όταν ο κόσμος σου φέρεται στην πραγματικότητα σαν να είσαι άλλος ένας από τους πολλούς ανθρώπους εκεί έξω; Τι συμβαίνει όταν η κοινωνία, ο περίγυρός σου, το αφεντικό σου, οι συνάδελφοί σου, οι συμπολίτες σου σε αντιμετωπίζουν σαν να μην είσαι κάτι το μοναδικό, όπως τα τσιτάτα αυτά υπονοούν ότι είσαι;
Τη φαντάζεσαι την απάντηση. Μόνο δυσφορία και απογοήτευση σε περιμένει. Η απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα σπάει τη φούσκα που δημιουργείται και σε κατεβάζει από το σύννεφο που είχες ανέβει. Αναπόφευκτα η σύγκριση του πώς «θα έπρεπε να είναι τα πράγματα» με την καθημερινότητα που βιώνεις είναι πολύ πιθανό να σου προκαλέσει μια δυσφορία. Ίσως νιώσεις αγανακτισμένος που οι άλλοι δεν αναγνωρίζουν την μοναδικότητά σου. Ίσως νιώσεις ριγμένος. Ίσως νιώσεις απόγνωση για την αδικία αυτού του κόσμου. Πολύ πιθανό είναι να νιώσεις λίγος ή προβληματικός που δεν καταφέρνεις να εκπληρώσεις τις υψηλές προδιαγραφές σου.
Και όλα αυτά γιατί; Διότι πίστεψες στη μοναδικότητά σου. Διότι πίστεψες τα καλοπροαίρετα αποφθέγματα που διατυμπανίζουν το πόσο ξεχωριστός είσαι.

Ο άλλος δρόμος
Είναι αλήθεια ότι είσαι μοναδικός σαν άνθρωπος. Αυτό σημαίνει ότι είσαι διαφορετικός από τους άλλους. Τίποτα άλλο. Δεν είσαι ούτε καλύτερος, ούτε χειρότερος γιατί δεν υπάρχει καλύτερος και χειρότερος άνθρωπος. Αν θέλεις να ενισχύσεις την ατομικότητα με την οποία είναι εμποτισμένη η δυτική κουλτούρα, θα τροποποιούσα το είσαι μοναδικός στο «Είσαι διαφορετικός. Έκφρασε τη διαφορετικότητά σου». Η λέξη διαφορετικός δεν είναι απαραίτητα φορτισμένη με θετικό περιεχόμενο και έτσι δε δημιουργεί απατηλές θετικές προσδοκίες που μόνο να απογοητεύσουν μπορούν.

Όχι σύγκριση. Σύνδεση
Ακόμα καλύτερα, αντί να προσπαθείς να παρακινηθείς από αποφθέγματα τα οποία στηρίζονται στη διαφορετικότητα και τη σύγκριση ίσως να ήταν προτιμότερο να παρακινείσαι από αποφθέγματα τα οποία στηρίζονται στη σύνδεση. Είμαστε όλοι διαφορετικοί αλλά ταυτόχρονα έχουμε και πάρα πολλά κοινά στοιχεία με τους άλλους. Πολλά περισσότερα από όσες διαφορές. Όλοι θέλουμε να αγαπάμε, να μας αγαπάνε, όλοι φοβόμαστε, όλοι τσατιζόμαστε και όλοι χαιρόμαστε. Όλοι ερωτευόμαστε, όλοι αγχωνόμαστε, όλοι προσπαθούμε για το καλύτερο για μας και όλοι απογοητευόμαστε.
Μοιράζεσαι τον ίδιο πλανήτη με όλους τους άλλους. Νιώθεις τα ίδια συναισθήματα σαν όλους τους άλλους. Να σου δώσω εγώ ένα ρητό λοιπόν, να το κάνεις μάντρα και μαζί με αυτό να κάνεις και τον κόσμο τον δικό σου και τον δικό μας καλύτερο.
«Είσαι σαν τους άλλους ανθρώπους. Αγάπησέ τους και αγάπησε κι εσένα»

Published in Άρθρα
Page 1 of 2