αρθρα

Τι κι αν τα χρόνια πέρασαν, τι κι αν η  δημιουργία του «κρατικού» μορφώματος στη βόρεια κατεχόμενη Κύπρου καταδικάστηκε από το Συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ, τι κι αν δεν αναγνωρίστηκε από κανένα κράτος στο κόσμο.  
Αυτοί , από τη μια , εκεί στη κατεχόμενη Κύπρο πανηγυρίζουν, και μείς , από την άλλη , στο ελεύθερο τμήμα της Κύπρου καταδικάζουμε τη ανακήρυξη του ψευδοκράτους γιατί θέλουμε την Κύπρο μας ενιαία και απαλλαγμένη από τα ξένα στρατεύματα κατοχής. Κοινή πατρίδα με διαφορετική , όμως πορεία.
Η θλιβερή  αυτή επέτειος της ανακήρυξης του ψευδοκράτους στην Βόρεια κατεχόμενη Κύπρο φέρνει στο μυαλό των νόμιμων κατοίκων της τις συνέπειες της συνεχιζόμενης τουρκικής κατοχής αλλά ταυτόχρονα  υπενθυμίζει και το χρέος που έχουμε  προς τη μικρή μας πατρίδα....
Συμπληρώνονται σήμερα 34 χρόνια από την ημέρα που ο ηγέτης των Τουρκοκυπρίων Ραούφ Ντενκτάς ανακήρυξε την σύσταση της λεγόμενης «Τουρκικής Δημοκρατίας Βόρειας Κύπρου».
Το κράτος-μαριονέτα,  εξακολουθεί ακόμα να βρίσκεται εκεί και να δημιουργεί συνεχώς προβλήματα στην Ανατολική Μεσόγειο με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Το σίγουρο είναι ότι  δεν μπορεί να σταθεί σαν   ανεξάρτητη κρατική οντότητα.
 Όταν το βράδυ της 14ης  Νοεμβρίου ο Ραούφ Ντενκτάς, καλούσε σε  ένα δείπνο τους  βουλευτές του, η απόφαση του για την ανακήρυξη του ψευδοκράτους ήταν ειλημμένη  και πως το μόνο που απέμενε ήταν η ανακοίνωση της  ημερομηνίας  για την ανακήρυξη του  δικού  του , όπως έλεγε, κράτους.
Με τις ευλογίες της χουντικής Τουρκίας του Εβρέν, ενίσχυε τα στρατιωτικά φυλάκια κατά μήκος της πράσινης γραμμής, απέκοπτε κάθε τηλεφωνική επικοινωνία του ελεύθερου τμήματος με τα κατεχόμενα και προειδοποιούσε τους επικεφαλής των παρατάξεων πως «τα κόμματα που θα πουν ‘όχι’ στη γέννηση του κράτους, φυσιολογικά δεν θα μπορούσαν να βρίσκονται στη νέα βουλή».
«Χάρη στον Θεό τώρα έχω το κράτος μου, έχω τη χώρα μου, έχω τον λαό μου», ήταν τα λόγια του.
 Η 15η Νοεμβρίου 1983, ξημέρωνε με την ανακήρυξη του κατεχομένου τμήματος της Κύπρου σε «Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου». Είχαν περάσει κιόλας εννέα χρόνια από τότε που η Τουρκία πατούσε στο νησί.  Στο νησί που μοιρασμένο  στα δυο προσπαθούσε ακόμη να συνέλθει .
Πρόσφυγες στην ίδια τους τη χώρα , ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι, είχαν ανταλλαχθεί με αποτέλεσμα το νότιο τμήμα του νησιού να θεωρείται ελληνικό και το βόρειο τούρκικο  καθώς είχαν μεταφερθεί οι πληθυσμοί αντίστοιχα.
Η πράξη του Ντενκτάς προκάλεσε αντιδράσεις σε όλο τον κόσμο. Το θορυβημένο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. καταδίκασε την παράνομη πράξη του Ντενκτάς και της Άγκυρας με 13 ψήφους υπέρ, μία αποχή και μία εναντίον.
Ο Ραούφ Ντενκτάς ποτέ δεν παραδέχθηκε ότι στην πραγματικότητα, αυτό που πέτυχε δεν ήταν ότι δημιούργησε ένα κράτος αλλά ότι το δίχασε. Η 15η Νοεμβρίου είναι μια ημέρα και λύπης για όλους  τους Κύπριου,  Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους.
Το πρόβλημα ειρήνης και ασφάλειας θα εξακολουθεί να υπάρχει  στην Κύπρο αλλά και στην ευρύτερη περιοχή, αν  δεν καταλάβουν όλοι ότι το Κυπριακό είναι θέμα καθαρά εισβολής, κατοχής και συνεχιζόμενης παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την Τουρκία και όχι μόνο διακοινοτικών ταραχών.   
Πηγαίνοντας κάποιος από την Λάρνακα στη Λευκωσία βλέπει στις πλάτες του Πενταδάκτυλου καρφωμένες  τις δυο τεράστιες σημαίες, τη μια  του ψευδοκράτους και η άλλη του Τούρκου κατακτητή   
- “Ντρέπομαι και νιώθω να πνίγομαι, να με πλακώνει το άδικο και να λέω Θεέ μου γιατί τέτοιο κακό . Αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να πάρω ανάσα”!
 Είναι κάτι που δεν μπορεί κανένας ξένος να το καταλάβει αυτό το συναίσθημα. Το νιώθει όμως ο Ελληνοκύπριος , πρόσφυγας ή μη, δεν έχει σημασία.  
Η Τουρκία δικαιολογήθηκε ότι ήλθε στην Κύπρο για να αποκαταστήσει τον Νόμο και την τάξη. Όμως απόδειξε τους πραγματικούς της σκοπούς όταν επέστρεψε ο εκλεγμένος πρόεδρος Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, επιμένοντας να κατακρατεί τους τόπους μας και το επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά στις 15 Νοεμβρίου 1983, με την ανακήρυξη του ψευδοκράτους του Ντενκτάς.
Και σήμερα 34 χρόνια μετά , αρχίζουν και προτείνουν άλλα μοντέλα για να πετύχουν τους σκοπούς τους. Επειδή δεν έχουν εξασφαλίσει διεθνή αναγνώριση προτείνουν τώρα ένα μοντέλο Αγγλίας-Γιβραλτάρ, ή Γαλλίας-Μονακό.  Την ιδέα για την υιοθέτηση ενός τέτοιου μοντέλου την έριξε τελευταία  ο "υπουργός" Εξωτερικών του ψευδοκράτους , Ταχσίν  Ερτουγρούλογλου,  ο οποίος ορθά κοφτά  δηλώνει  ότι δεν πιστεύει πλέον σε λύση του Κυπριακού.
Και για να εκβιάσουν ακόμα πιο πολύ την κατάσταση προχωρούν στην επιβολή τελωνειακών δασμών σε προϊόντα που μεταφέρονται στους εγκλωβισμένους, ακόμα και  σε ειδικά τρόφιμα που χρειάζονται ορισμένοι από τους εγκλωβισμένους μας,  αν και γνωρίζουν ότι αυτό συνιστά παραβίαση της Συμφωνίας της 3ης Βιέννης σε σχέση με το ανθρωπιστικό ζήτημα των  εγκλωβισμένων.
Το  ψευδοκράτος, όχι μόνο δε  δείχνει καμιά  διάθεση άρσης του μέτρου, αλλά ταυτόχρονα διευρύνει και τον κατάλογο των "απαγορευμένων" αγαθών, συμπεριλαμβάνοντας ακόμα και γραφική ύλη που προορίζεται για τα σχολεία στο Ριζοκάρπασο.
Μετά το αδιέξοδο που προκλήθηκε στο Κραν Μοντάνα, της Ελβετίας η Τουρκία με μια σειρά ενεργειών προσπαθεί να υλοποιήσει  τους δικού της σκοπούς και σχεδιασμούς  .
Πολλοί διερωτώνται ακόμα και σήμερα τι ισχύει, τι καθεστώς έχουμε στην Κύπρο. Τίποτε δεν άλλαξε σαράντα τρία χρόνια τώρα. Η Τουρκία ελέγχει το 37% της Κυπριακής Δημοκρατίας , και διατηρεί στο έδαφος της  γύρω στους 40.000 στρατιώτες. Η κατάσταση παραμένει όπως δημιουργήθηκε  το 1974. Οπότε, ένα ενδιαφέρον ερώτημα είναι ποιος ελέγχει και ποιον ωφελεί αυτ[ο το  status quo στην Κύπρο.
Το προηγούμενο Σάββατο στις 11 Νοεμβρίου 2017στο Δημοτικό Ωδείο Δράμας  είχαμε τη χαρά να έχουμε μαζί μας σε μια κοινή εκδήλωση με το Σύλλογο Κρητικών Ν. Δράμας τη Δήμαρχο Λευκονοίκου κ. Ζήνα Λυσάνδρου -Παναγίδη,  από τον κατεχόμενο Δήμο Λευκονοίκου της Επαρχίας Αμμοχώστου και η οποία μας έλεγε ότι ζήτησαν μέσω των Ηνωμένων Εθνών, την τέλεση Θείας Λειτουργίας το Σάββατο 4 Νοεμβρίου 2017 στον Ιερό Ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στο κατεχόμενο  Λευκόνοικο , ο οποίος συντηρήθηκε και παραδόθηκε πρόσφατα από την Τεχνική Επιτροπή για την Πολιτιστική Κληρονομιά ,το αίτημα όμως αυτό απορρίφθηκε από τις κατοχικές αρχές.
Δηλαδή στα κατεχόμενα, στο  βόρειο τμήμα του νησιού,  στο  ψευδοκράτος όπως λέμε εμείς , και οι θρησκευτικές ελευθερίες δεν τυγχάνουν  σεβασμού και η Τουρκία πολιτικοποιεί  ακόμα και την  πρόσβαση  των πιστών σε χώρους λατρείας.  Αυτό σίγουρα ,  είναι κάτι που δεν συμβάλλει στο διάλογο για επίλυση του προβλήματος αλλά μάλλον φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα.
Τελευταία στην Ισπανία είχαμε μια εσωτερική αναταραχή. Δεν εξετάζω αν είναι δίκαιο όχι. Παρόλα αυτά η  Ευρωπαϊκή Ένωση αντέδρασε άμεσα. Πότε επιτέλους θα έχουμε μια ανάλογη αντίδραση και για την Κύπρο. Αποσχιστική ενέργεια και στην Ισπανία αλλά και στην Κύπρο. Στην Ισπανία η αντίδραση της Ε.Ε. ήταν άμεση. Στην Κύπρο 43 χρόνια κατοχής  και 34 χρόνια από την ανακήρυξη του ψευδοκράτους και όχι μόνο δεν είδαμε μια ανάλογη αντίδραση αλλά επιπλέον οι Δήμοι που δημιουργήθηκαν από την κατοχική Τουρκία επιχορηγούνται από Ευρωπαϊκά κονδύλια, γιατί λένε είναι και αυτοί ευρωπαίοι πολίτες. Στα οικονομικά μας βολεύει η Ε.Ε. , στα άλλα όμως όχι. Δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία που είναι μέλος αλλά θέλει να πάει κι αυτή εκεί.
Μήπως θα έπρεπε τελικά  η Ε. Ε. να πάψει να έχει  επιλεκτική μνήμη. Δεν μπορεί να δέχεται να συζητά με την Τουρκία για ένταξη στην Ε.Ε. τη στιγμή που η Τουρκία , η οποία κάνει την αίτηση δεν αναγνωρίζει κράτος της ίδιας της Ε.Ε. Νόμιμη εκπροσώπηση για τους κατοίκους του νησιού υπάρχει μόνο από την Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία και είναι η μόνη αναγνωρισμένη.  
Πρέπει η Κυπριακή Δημοκρατία να παραμείνει ενιαία για το καλό των κατοίκων του νησιού ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων , Λατίνων κα  Μαρωνιτών κάτω από την ευρωπαϊκή ομπρέλα.


Ζαχαρίας Κύζας
Δράμα , 14 Νοεμβρίου  2017
Παραλίμνι
Αμμοχώστου
ΚΥΠΡΟΥ

Published in Άρθρα

Γράφει ο Ζαχαρίας Κύζας
" Δυστυχώς ο δικός μας στόχος έμεινε ανέφικτος."  Το πικρό παράπονο ενός από τους αγωνιστές του 55-59. Νεαρός τότε στα είκοσι του ξεσηκώθηκε, εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ του 1955-59 με ένα σκοπό. Αν χρειαστεί να δώσει και το αίμα του ακόμα, αρκεί να πετύχει ο σκοπός του αγώνα που δεν ήταν άλλος από την ΕΝΩΣΗ της Κύπρου με την μητέρα ΕΛΛΑΔΑ.
Και σήμερα 62 χρόνια μετά, στα γεράματα του, λέει με μεγάλο παράπονο, σχεδόν κλαίγοντας, απευθυνόμενος σε κάποια χρονική στιγμή στον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας " Δυστυχώς ο δικός μας στόχος έμεινε ανέφικτος."

Πρωταπριλιά και πάλι για την Κύπρο, και ας πέρασαν εξήντα δύο χρόνια.  Και να μην ξεχνάμε ότι «λαοί που δεν σέβονται την ιστορία τους εξαφανίζονται». Γι αυτό δεν πρέπει να ξεχνάμε ούτε το 21, ούτε το 40 ούτε το 55.
Τι ήταν το έπος του 1955 -59. Με απλά  λόγια. Ήταν ο  πόθος του λαού για ΕΝΩΣΗ,   που σήμερα παρέμεινε ένα ανεκπλήρωτο όνειρο στο πέρασμα του χρόνου, Ένας - ένας τα νιάτα του 55 περνούν  στην αιωνιότητα. Και οι λίγοι που έμειναν, βλέποντας το σημερινό αδιέξοδο  σίγουρα αναπολούν τα χρόνια  εκείνα, που ο λαός ξεσηκωνόταν με σκοπό ένα, τη λευτεριά του νησιού και την ΕΝΩΣΗ με την Ελλάδα.

Σήμερα εξήντα δύο  χρόνια μετά πολλοί υποστηρίζουν ότι δεν χρειαζόταν ο αγώνας  και  πολλοί ακόμα και  σήμερα διερωτώνται  τι ήταν τελικά ο αγώνας της ΕΟΚΑ. Εμείς λέμε ότι ήταν η δυναμική έκφραση, η  θέληση και η απόφαση ενός υπόδουλου λαού να ζήσει ελεύθερος. Το να κατηγορούμε και να σχολιάζουμε με σημερινά δεδομένα  τα χρόνια του 55, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ασέβεια και αγνωμοσύνη στους αγωνιστές του 1955  αλλά και υποκρισία για πολιτική εκμετάλλευση.

Μετά το ενωτικό δημοψήφισμα του 1950, που σήμερα ξαναήρθε στη επικαιρότητα σαν αιτία για τη διακοπή των συνομιλιών Ακιντζί-Αναστασιάδη, άλλο που δεν ήθελε ο τουρκοκύπριος εκπρόσωπος της Τ/Κ κοινότητας, για πρώτη φορά το 1953 ο Αρχιεπίσκοπος  Μακάριος ζήτησε από την Ελληνική κυβέρνηση  την  εγγραφή για συζήτηση του Κυπριακού στη Γενική Συνέλευση του Ο.Η.Ε.

Η ελληνική κυβέρνηση, η οποία είχε μόλις βγήκε από την περιπέτεια του εμφυλίου πολέμου, αρνήθηκε για ευνόητους λόγους  να στηρίξει την προσφυγή.  Παρόλα αυτά επανήλθε το 1954 μετά από συνεννόηση με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και η Ελληνική Κυβέρνηση του Αλέξανδρου Παπάγου κατέθεσε την πρώτη προσφυγή για το Κυπριακό στη Γενική Συνέλευση του Ο.Η.Ε  για να ακολουθήσουν και άλλες και  είχαν σαν αποτέλεσμα την έκδοση  ενός ψηφίσματος με το οποίο  αναγνωριζόταν μεν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, όμως δεν περιελάμβανε και το δικαίωμα της Ένωσης.

Εδώ πρέπει να τονίσουμε και αυτό που ισχυρίστηκε ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, όταν του αναφέρθηκε η δέσμευσή του για αυτοδιάθεση των λαών μετά τον Β΄ παγκόσμιο  πόλεμο, και ο οποίος απάντησε πως εννοούσε τους υπό γερμανική κατοχή λαούς !!!

Η αγγλική κυβέρνηση αρνήθηκε οποιαδήποτε επαφή και συζήτηση για την Κύπρο, ώσπου φτάσαμε στο περίφημο ΟΥΔΕΠΟΤΕ του Χόπκινσον, του Άγγλου Υπουργού των Αποικιών, που ήταν  η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και το καζάνι που σιγόβραζε. Υποκρισία, φαρισαϊσμός  και αιώνια αγγλική πολιτική. Η σταθερή και αλαζονική θέση των άγγλων ότι ουδέποτε η Κύπρος θα αποδοθεί στην Ελλάδα οδήγησε στην υιοθέτηση μιας  πολιτικής  από τη μια διεθνοποίησης του κυπριακού ζητήματος και από την άλλη  στην προετοιμασία του ένοπλου αγώνα, που υλοποιήθηκε με την μυστική ίδρυση στην Αθήνα της ΕΟΚΑ.

Και μετά από όλα αυτά τίποτε άλλο δεν έμενε παρά ο ένοπλος απελευθερωτικός αγώνας.

Και έτσι φτάσαμε στην 1η τ΄Απρίλη του 1955 οπότε άρχιζε ο αγώνας της  ΕΟΚΑ  

Με εκρήξεις βομβών σε όλες τις πόλεις, με  φυλλάδια να γεμίζουν  τους δρόμους καλώντας τους Έλληνες της Κύπρου να ξεσηκωθούν, με τους μαθητές να ξεχύνονται  στους δρόμους  με τις γαλανόλευκες και να απαιτούν  από τους αποικιοκράτες να φύγουν  από το νησί, να ζητούν λευτεριά και δικαίωση για την Κύπρο ,να ζητούν την ΕΝΩΣΗ  με την Ελλάδα.

Οι αποικιοκράτες, απορημένοι και σαστισμένοι, αρχικά αντέδρασαν υποτονικά. Οι αγωνιστές  της ΕΟΚΑ, κτυπούσαν παντού τον  Αγγλικό στρατό με ενέδρες και   δολιοφθορές σε  στρατόπεδα και  σε αστυνομικούς σταθμούς.  Οι διαδηλώσεις των μαθητών και τα κέρφιου (οι κατ΄ οίκον περιορισμοί ) καθημερινοί.

Στον  αγώνα αυτό  κανένας δεν περίσσευε, η συμμετοχή ήταν αθρόα και συγκινητική .Οι αγωνιστές ,εικοσάχρονα παιδιά τα περισσότερα δεν ήταν παιδιά επιφανών οικογενειών. Ήταν απλοί άνθρωποι με βαθειά προσήλωση στο Θεό και την Ελλάδα. Ήταν ιερωμένοι, εκπαιδευτικοί, βιοπαλαιστές, εργάτες , αγρότες, λιμενεργάτες , φοιτητές, μαθητές, νοικοκυρές  Ήταν όλος ο λαός.

Και  οι Άγγλοι, μη έχοντας τι άλλο να κάνουν μετέφεραν στο νησί στρατιωτικές ενισχύσεις, έκτισαν φυλακές και κρατητήρια, δημιούργησαν  θαλάμους ανακρίσεως και  βασανιστηρίων, εξόρισαν τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο τον πολιτικό ηγέτη του αγώνα στις Σεϋχέλες , και επικήρυξαν έναντι αδρής αμοιβής πολλούς από τους αγωνιστές ,ακόμα και τον στρατιωτικό ηγέτη  του αγώνα τον αρχηγό Γεώργιο Γρίβα -Διγενή. 

Έστησαν  αγχόνες. Εκεί μέσα στις φυλακές, ανάμεσα στο κελί και την αγχόνη, γράφεται η ελληνική ιστορία, όταν τα παιδιά της ΕΟΚΑ οδηγούνται στην  αγχόνη  προχωρώντας  προς το ικρίωμα, τραγουδούν ύμνους προς την ελευθερία και ψάλλουν  θρησκευτικούς ύμνους.

Για τέσσερα  χρόνια  διαρκεί αυτός ο αγώνας  με  όλο και αυξανόμενη τη συμμετοχή του λαού ώσπου  φτάσαμε μέσα  από διάφορα σχέδια στην ανακήρυξη της  Κυπριακής Δημοκρατίας  με τις συμφωνίες  Ζυρίχης και Λονδίνου  στις 19 Φεβρουάριο του 1959.

Όταν την 21η Φεβρουαρίου 1959  ο Αρχ. Μακάριος και αρκετοί από τους μετέχοντες στην Κυπριακή αντιπροσωπεία που υπέγραψαν τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου, επισκέφθηκαν τους πολιτικούς κρατουμένους στις φυλακές  Maidstone ( Μέιντστοουν) του Κέντ  στην Νοτιανατολική Αγγλία, όπου κρατούνταν για να τους πουν το χαρμόσυνο γεγονός της ανεξαρτησίας της  Κύπρου, στην αρχή έγινε ένα πανηγύρι.  Και μετά οι πολιτικοί κρατούμενοι -ισοβίτες, άρχισαν να βομβαρδίζουν την αντιπροσωπεία με ερωτήσεις ζητώντας ενημέρωση.  Οι απαντήσεις όμως δε ικανοποιούν τους καταδίκους.

" Θυμώσαμε, στενοχωρηθήκαμε. Όλα τούτα μας προβλημάτισαν. Μέσα μας νιώθαμε πως οι συμφωνίες δεν είχαν καμιά σχέση με τους πόθους, τα όνειρα και τις επιθυμίες του λαού μας και ήταν πολύ μακριά από την νίκη, για την οποίαν τόσο σκληρά αγωνιστήκαμε και υποφέραμε. Παρόλο που για μας τους φυλακισμένους, που σαπίζαμε στις φυλακές, αυτή η λύση μπορούσε να φαντάζει σαν ανάσταση, εμείς σε κάποια στιγμή,  και τότε , αλλά και τώρα, είπαμε  " καλύτερα να συνεχίζαμε τον αγώνα....   Να΄ σαι κατάδικος σε ισόβια και να αποφυλακίζεσαι είναι σαν είσαι νεκρός και ανασταίνεσαι. Όμως δεν νιώθαμε έτσι. Κάτι καίει μέσα μας , νιώθουμε μεγάλο κενό για το μέλλον.

Δεν μας ικανοποιεί η λύση. Νιώθουμε ότι κάτι μας κρύβουν. Και αυτά τα υπονοούμενα του Αρχιεπισκόπου ...." Περίλυπος εστίν η ψυχή μου...."
Χάθηκαν τα όνειρα μας .Δεν είναι για αυτή τη λύση που έγιναν  τόσες θυσίες.  Οι ραδιούργοι Άγγλοι παγίδεψαν τους δικούς μας
Με αυτά τα λόγια περιγράφει ο Θάσος Σοφοκλέους , αντάρτης και πολιτικός κρατούμενος-ισοβίτης  στη διάρκεια του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ που καταδικάστηκε σε ισόβια και μεταφέρθηκε στις φυλακές της Αγγλίας.

Η συνάντηση αυτή έκρυβε πολλά από αυτά που θα ακολουθούσαν.
Αργότερα ένας από τους μετέχοντες στην Κυπριακή αντιπροσωπεία,  ενεργό μέλος του αγώνα και που αργότερα ανέλαβε μεγάλα αξιώματα στην Κυπριακή Δημοκρατία, για κείνη τη στιγμή της υπογραφής, δήλωνε: '' για αλλού ξεκινήσαμε και αλλού καταλήξαμε... ''

Με ένα δοτό και ανεφάρμοστο σύνταγμα , με δυσανάλογα δικαιώματα και υποχρεώσεις ανάμεσα στις δύο κοινότητες, διαπιστώθηκε ότι ήταν αδύνατο να λειτουργήσει και πολύ γρήγορα φτάσαμε σε προστριβές,  που ξεκίνησαν από ένα τυχαίο γεγονός το Δεκέμβρη του 1963 και φτάσαμε στον Ιούλη του 1974 με ένα αχρείαστο πραξικόπημα για ανατροπή του Αρχ. Μακαρίου, νόμιμα εκλεγμένου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, που έδωσε το πρόσχημα  και την αφορμή στην Τουρκία να επέμβει για αποκατάσταση της συνταγματικής νομιμότητας, όπως ισχυρίζεται, σύμφωνα με το σύνταγμα Ζυρίχης και Λονδίνου  και τη Συνθήκη εγγυήσεως που κατέληξε στη εισβολή και κατοχή που διαρκεί σαράντα τρία χρόνια τώρα.....

Σήμερα  γίνονται συνομιλίες για επίλυση του Κυπριακού. Γίνονται περισσότερο για να ικανοποιήσουμε το νεοσουλτάνο  που αμφισβητεί τα πάντα,  από την συνθήκη της Λωζάννης μέχρι την ΑΟΖ.  Οι απαιτήσεις του  να φτάνουν  μέχρι τους υδρογονάνθρακες και να θέλει δικαιώματα και μερίδιο στο φυσικό αέριο της Κυπριακής Δημοκρατίας και να απειλεί κάθε τόσο όλους του γείτονες. Οι απαιτήσεις του να ξεκινούν από τα νησιά του Αιγαίου μέχρι και προσάρτηση των κατεχομένων. Να θέλει νέα συνθήκη εγγυήσεως με την παρουσία όμως των κατοχικών στρατευμάτων στο νησί. Να μας διατάζει τι να γιορτάζουμε και τι να απορρίπτουμε αλλιώς αποχωρεί από τις συνομιλίες δια του Ακιντζί, ο οποίος  απαίτησε από τη Βουλή της Κυπριακής Δημοκρατίας να αποσύρει νόμο που πέρασε για τον εορτασμό του Ενωτικού Δημοψηφίσματος στα σχολεία. . Και όλο να θέλει και το κάτι άλλο, το κάτι παραπάνω....

Τιμώντας την 1η Απριλίου 1955 και την θυσία όλων εκείνων  που  έπεσαν μαχόμενοι  ή ανέβηκαν στην αγχόνη ή βασανίστηκαν ή εξορίστηκαν θα πρέπει όλοι εμείς που ζούμε σ΄ αυτή τη μικρή χώρα που λέγεται Κύπρος και που είναι μια χώρα  Αγίων και των Ηρώων, να συνεχίσουμε τον αγώνα για επανένωση του νησιού μας, που χωράει όλους όσους έχουν γεννηθεί εκεί, αρκεί να φύγουν τα στρατεύματα κατοχής και να δημιουργηθούν νέες συνθήκες που όλοι οι κάτοικοι του νησιού εν ονόματι της Δημοκρατίας θα απολαμβάνουν όλα τα καλά και θα έχουν τα ίδια δικαιώματα.

Είναι χρέος μας λοιπόν  να τιμάμε κάθε επέτειο  που έχει σχέση με την ιστορία μας και  τον αγώνα του 55 , που σκοπό θα έχει  την ώρα της δικαίωσης, της επιστροφής  εκεί στην Κερύνεια και στον Απόστολο Ανδρέα.  Δυστυχώς όμως δεν αρκεί, μόνο  η δική µας καλή διάθεση. Απαιτείται, ταυτόχρονα, ανάλογη ανταπόκριση και από τη Τουρκία. µε έργα και όχι µε λόγια.

Είναι πια καιρός να καταλάβουν όλοι για το άλυτο του Κυπριακού φταίει μόνο η Τουρκία, και όχι οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι, γιατί αυτοί, αν τους αφήσουν σίγουρα  θα βρουν λύση. Με το νεοσουλτάνο της Άγκυρας όμως είναι δύσκολο  όπως φαίνεται να βρεθεί λύση. Εμείς θέλουμε ένα κοινό μέλλον για όλους τους κατοίκους του νησιού, µε την ελπίδα ότι ένας καινούριος ήλιος, ήλιος ειρήνης, ελευθερίας, δικαιοσύνης και αρµονικής συμβίωσης θα ξεπροβάλει σύντοµα πάνω από το νησί της Αφροδίτης.

Και όπως τονίζει χαρακτηριστικά ο Θάσος Σοφοκλέους, πρέπει να μάθει ο κόσμος, να μάθει η νέα γενιά την αλήθεια, να συνεχίζει να αγωνίζεται έχοντας οδοδείκτες τους ήρωες της ΕΟΚΑ του  55-59, αυτούς που έγιναν ολοκαύτωμα, αυτούς που απαγχονίστηκαν , αυτούς που έπεσαν στο πεδίο της μάχης με ένα μόνο όραμα, το όραμα της Ελλάδας και της Λευτεριάς. Να μην πάψει κανένας από μας ν΄αγωνίζεται για πραγματική απελευθέρωση της κατεχόμενης γης μας, όχι μοίρασμα. Για μια Κύπρο χωρίς εποίκους και στρατεύματα κατοχής.
Για να μην ακουστεί πάλι, μετά από χρόνια αυτό που ο αντάρτης του 55 τόνιζε στον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας " Δυστυχώς ο δικός μας στόχος  έμεινε ανέφικτος."  

Δράμα, 3  Απριλίου 2017
Ζαχαρίας Κύζας
από το Παραλίμνι
της Αμμοχώστου
ΚΥΠΡΟΣ

Published in Άρθρα