αρθρα

Δημήτρης ΦλαμούρηςPh.D.
Μαθηματικός-Θετικός Ψυχολόγος

Έχουμε ακούσει πολλές φορές τη φράση: «Φέρσου στους άλλους όπως θα ήθελες να σου φέρονται».
Ή αλλιώς:
«Μην κάνεις στους άλλους αυτό που δε θα ήθελες να σου κάνουν»
Ακούγεται πολύ ωραίο σαν μότο, εντούτοις παρουσιάζει κάποια κρυφά και πολύ σοβαρά προβλήματα.

Ξέρω καλύτερα εγώ…
Αν κάνεις στους άλλους αυτό που θα ήθελες να σου κάνουν τότε σημαίνει ότι κρίνεις εξ ιδίων τα αλλότρια. Θεωρείς ότι θα τους άρεσε να τους κάνεις ό,τι αρέσει και σε σένα να σου κάνουν. Κάτι το οποίο δεν μπορείς να το γνωρίζεις εξ αρχής. Μπορείς μόνο να το υποθέσεις. Να κάνεις ένα σενάριο για το ποια είναι τα γούστα τους.
Αν νομίζεις ότι εσύ ξέρεις καλύτερα από τους άλλους τι τους αρέσει, αν κάνεις στους άλλους αυτό που νομίζεις ότι θα ήθελες να τους κάνουν, τότε τους υποτιμάς. Γιατί θεωρείς ότι ΕΣΥ είσαι ο σοφός και ο έξυπνος και αυτοί δεν έχουν λόγο. ΕΣΥ θα τους δώσεις αυτό που θέλουν.
Σίγουρα δεν το νιώθεις έτσι μέσα σου. Μέσα σου πολλές φορές προσπαθείς απλά να μαντέψεις τι θέλουν και να τους το δώσεις. Νιώθεις ότι είσαι δίκαιος. Άλλες φορές μάλιστα μπορεί να πιστεύεις ότι θυσιάζεσαι για χάρη των άλλων. Ότι το κάνεις γι αυτούς, για να μην τους στεναχωρήσεις, να μην τους πληγώσεις ή για να τους ευχαριστήσεις.
Είναι όμως πραγματικά έτσι;

Ανάλυση
Ας το δούμε όλο αυτό μέσα από ένα παράδειγμα.
Ό,τι συζητάμε ισχύει για συντροφικές, φιλικές αλλά και οικογενειακές σχέσεις. Θα το αναλύσουμε μέσα από τις συντροφικές καθώς εκεί το συναίσθημα είναι συνήθως ισχυρότερο και συνεπώς η ανασφάλεια μεγαλύτερη.
Έστω ότι μια κοπέλα, η Μαρία, βγαίνει ένα ραντεβού με τον Κώστα. Της αρέσει ο Κώστας και θέλει να του αρέσει κι εκείνη.
Όταν σκέφτεται πώς να του φερθεί εφαρμόζει την προτεινόμενη τακτική.
Λέει: «Πώς μου αρέσει εμένα να μου φέρονται; Μου αρέσει να με περιποιούνται. Άρα θα τον περιποιηθώ κι εγώ».
Στο τραπέζι, λοιπόν, του λέει αν θέλει να του βάλει νερό, τον ρωτάει αν κάθεται καλά και αν θέλει να διαλέξει η Μαρία το κρασί κλπ. Τον περιποιείται αφού εφαρμόζει το κριτήριο «Κάνω ό,τι θέλω να μου κάνουν»
Ένα σενάριο είναι ο Κώστας να το δεχτεί όλο αυτό ευχάριστα.
Ένα άλλο σενάριο όμως είναι ότι ο Κώστας μπορεί να αντιδράσει έντονα εσωτερικά σε όλο αυτό.
Να σκεφτεί: «Για κάτσε. Εγώ είμαι ο άντρας εδώ. Εγώ θα σε περιποιηθώ. Με τη συμπεριφορά σου με ευνουχίζεις».
Στην περίπτωση μάλιστα που στη Μαρία δε της αρέσει να περιποιείται τους άλλους τότε ούτε εκείνη περνάει καλά, ο Κώστας δεν περνάει καλά και καταπιέζονται και οι δυο.

Συμπέρασμα
Εφαρμόζοντας την τακτική  «Κάνε στους άλλους ό,τι θέλεις να σου κάνουν», υπάρχει μια περίπτωση να καταπιέζονται και τα δυο άτομα (επειδή ποτέ δε ρώτησαν τον άλλον τι θα ήθελε, επειδή δεν εκφράστηκαν ελεύθερα τα ίδια, κλπ)

Κάνε στους άλλους ό,τι θέλεις…
Θα πρότεινα ένα διαφορετικό κριτήριο δράσης. Έναν τρόπο συμπεριφοράς όπου το προηγούμενο διπλά αρνητικό σενάριο είναι αδύνατον να προκύψει.
Αυτό που προτείνω είναι:
Κάνε στον άλλον ό,τι θέλεις. (Και άφησέ τον να σου πει αν του αρέσει ο ίδιος…)
Στο ίδιο παράδειγμα, αν στη Μαρία της αρέσει να περιποιείται τους άλλους τότε θα τον περιποιηθεί. Θα έχει την ίδια συμπεριφορά. Η σημαντική διαφορά είναι όμως ότι εδώ η Μαρία περνάει καλά, όπως και αν το πάρει ο Κώστας. Η Μαρία θα είναι ο εαυτός της.
Ο άλλος ας αναλάβει τη δική του ευθύνη να της πει αν του αρέσει ή όχι αυτό που εισπράττει. Του φέρεται σαν να είναι ενήλικας και σέβεται την άποψή του.

Επικοινωνία
Η επικοινωνία είναι ο σημαντικότερος παράγοντας για μια υγιή σχέση. Χωρίς επικοινωνία είναι θέμα χρόνου το να προκύψουν παρεξηγήσεις. Συνήθως αυτός ο χρόνος μετριέται σε δευτερόλεπτα…
Η Μαρία φέρεται όπως θέλει στον Κώστα όμως είναι απαραίτητο να παραμείνει δεκτική στο δικό του feedback.
Αν της πει ότι: «δεν μου αρέσει αυτό που κάνεις» τότε είναι στο χέρι τους να βρούνε τον δικό τους ιδανικό τρόπο να χειρίζονται την κατάσταση.
Μπορεί πχ. η Μαρία να πει «Δεν είναι και άσχημο να κάνω πίσω και να αφεθώ να με περιποιηθεί ο άλλος. Κώστα, κακόμαθέ με! Κάνε ό,τι καλύτερο μπορείς!»
Μπορεί να το πει εκείνος αυτό…
Μπορεί να πουν ότι κάπως θα το μοιράσουν. Όπως τους βγαίνει καλύτερα. Όποια λύση και αν προκύψει θα είναι μέσα από διάλογο και θα είναι η κοινώς αποδεκτή λύση.

Και αν δεν του αρέσει αυτό που θα κάνω;
Σε αυτό το σημείο πολλοί μπορεί να πείτε:
«Καλά όλα αυτά. Αλλά αν δεν αρέσει στον άλλον αυτό που αρέσει και σε μας; Και αν δεν μας δώσει δεύτερη ευκαιρία και φύγει; Θα τον χάσουμε. Τότε τι;»
Η απάντησή μου είναι:
«Ε, και;»
«Θα ήθελες να σχετιστείς με κάποιον ο οποίος δεν του αρέσεις όπως είσαι και θα έπρεπε να είσαι κάπως αλλιώς για να του αρέσεις; Και που δεν μπορεί να συζητήσει; Πόσο θα κρατούσε αυτό; Ποιο είναι το ζητούμενο; Να γίνεις αρεστός πάση θυσία; Η να γίνεις αρεστός όπως είσαι; Πόσο ωραία θα πέρναγες μέσα σε μια σχέση που θα έπρεπε να φοράς διαρκώς ένα προσωπείο; Αν όμως είσαι από την αρχή αληθινός δίνεις ΕΣΥ και στον άλλον το δικαίωμα να σχετιστεί με τον αληθινό εαυτό σου και να φτιάξετε μια σχέση πραγματική.»
Κάνε λοιπόν στον άλλον ό,τι θέλεις. Και μετά έχε τα αυτιά σου ανοικτά και διάθεση για συζήτηση. Μαζί θα βρείτε τις δικές σας μοναδικές ισορροπίες.
Δεν υπάρχουν αντικειμενικοί κανόνες μέσα στις σχέσεις. Υπάρχουν μόνο οι δικοί σας κανόνες.
Δεν υπάρχουν πρέπει. Υπάρχουν μόνο τα δικά σας θέλω. Τα ξεχωριστά και προσωπικά σας θέλω που με την επικοινωνία θα ζυμωθούν και θα γίνουν το θέλω της σχέσης.
Φρόντισε τη σχέση και κάνε την αρχή. Δείξε αυτό που θέλεις. Δώσε το δικαίωμα στη σχέση να ανθίσει.
Δεν την περιποιείσαι όταν κάνεις αυτό που νομίζεις ότι ο άλλος θέλει να κάνεις. Αντιθέτως τη φροντίζεις όταν φέρεσαι ακριβώς όπως εσύ θέλεις. Όσο και αν ακούγεται οξύμωρο.
Γιατί μόνο αν είστε και οι δυο αληθινοί θα μπορεί και το μεταξύ σας να είναι αληθινό.
Έτσι όπως και οι δυο το φαντάζεστε.
Έτσι όπως σας αξίζει.
 
Το βιβλίο μου Ψυχο-λογικές Σχέσεις ψηφίστηκε από το κοινό στα δέκα κορυφαία βιβλία της κατηγορίας Ευ ζην! Οι προηγούμενοι ψήφοι τώρα μηδενίστηκαν. Το βιβλιοπωλείο Public διοργανώνει τώρα νέο γύρο ψηφοφορίας για την πρώτη θέση. Ψήφισε το ξανά εδώ για να πάμε για την κορυφή!

ΦΛΑΜΟΥΡΗΣ

Published in Άρθρα

Νέα εικόνα

Άρθρο του Μαθηματικού – Θετικού Ψυχολόγου: Δημήτρη Φλαμούρη


«Δεν μπορώ τους ανθρώπους που δεν ξέρουν τι θέλουν!»
Πόσες φορές το έχουμε πει ή έχουμε ακούσει άλλους να το λένε. Είναι δύσκολο να συναναστραφεί κανείς μαζί τους. Για τους περισσότερους από εμάς όλα είναι πιο εύκολα όταν οι άλλοι είναι απόλυτα σαφείς μαζί μας.
Τι ακριβώς συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις; Γιατί μας προκαλεί τόση δυσφορία το να είναι αναποφάσιστος ο άλλος;
Έστω ότι είσαι σε μια σχέση και τα μηνύματα από τον άλλον είναι μπερδεμένα. Θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε σχέση. Ερωτική, φιλική ή επαγγελματική. Θα επικεντρωθώ στις συντροφικές καθώς εκεί το συναισθηματικό διακύβευμα είναι συνήθως μεγαλύτερο.
Βγαίνεις με κάποιον και όταν βρίσκεστε όλα φαίνεται να είναι όμορφα. Όταν χωρίζεστε τότε υπάρχει σιωπή. Δεν μπορείς να καταλάβεις. Θέλει ή δε θέλει; Ναι ή όχι; Κάνεις και δεύτερη προσπάθεια και πάλι όλα καλά μόνο για να ξαναπαγώσουν μετά από λίγο.
Κάθεσαι και συζητάς με τους φίλους σου και προσπαθείς να αναλύσεις τα σημάδια. Φτιάχνεις σενάρια και προσπαθείς να εξηγήσεις την «αλλόκοτη» συμπεριφορά που αντιμετωπίζεις.
«Μα, τι θέλει από μένα, επιτέλους; Δεν μπορεί να μου το πει ξεκάθαρα; Να ξέρω κι εγώ να κάτσω ή να φύγω;
Όπως λένε και οι ωραίες ατάκες του facebook: «Να κάνω όνειρα ή καφέ;»
Θέλεις να ξέρει.
Πρέπει να ξέρει.
Πρέπει να ξέρει γιατί κι εσύ θέλεις να ξέρεις.
Γιατί κι εσύ δεν ξέρεις.
Και θέλεις ο άλλος να σου πει τι να κάνεις.
Γιατί μόνος σου δεν μπορείς να αποφασίσεις.
Και θέλεις ο άλλος να σε βγάλει από τη δύσκολη θέση.
Δεν αμφισβητώ ούτε λεπτό τη δυσκολία που παρουσιάζει ένας αναποφάσιστος άνθρωπος. Είναι ισχυρή και αληθινή. Όμως εστιάζω αλλού τώρα. Προσπαθώ εδώ να δώσω μια πιθανή εξήγηση για το λόγο που αυτή η δυσφορία συνήθως υπάρχει μέσα μας. Τι μας συμβαίνει όταν αντιμετωπίζουμε μια τέτοια συμπεριφορά και όμως συνεχίζουμε να παραμένουμε μέσα στην κατάσταση;

Η δική μας δυσκολία
Ο λόγος πιστεύω είναι πως ακουμπάει στη δική μας εσωτερική αναποφασιστικότητα. Συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις και εμείς δεν είμαστε σίγουροι για το που ακριβώς στεκόμαστε. Να κάτσουμε ή να φύγουμε;
Μέσα μας αμφιταλαντευόμαστε και θα μας ανακούφιζε το να μας έβγαζε από το δίλημμα ο άλλος. Να μας πει που στέκεται για να ξέρουμε κι εμείς τι να κάνουμε επιτέλους. Δηλαδή, να μας πει τι θέλει για να αντιδράσουμε παθητικά αντί να δράσουμε ενεργητικά. Γιατί η δράση θέλει τόλμη και πολλές φορές δεν την έχουμε. Και δεν πειράζει. Αρκεί βέβαια να το γνωρίζουμε για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις.
Μπορεί ο άλλος να είναι αναποφάσιστος, τι να κάνουμε τώρα.
Εσένα σου κάνει;
Εκείνος είναι αυτός που είναι.
Η βασική ερώτηση που πρέπει να κάνεις στον εαυτό σου είναι:
«Εγώ που είμαι μέσα σε αυτό; Μου αρέσει αυτό που παίρνω; Γιατί το συνεχίζω;»
«Ξέρω τι θέλω εγώ ή μήπως περιμένω να ξέρει αυτός και για εμένα;»
Αν είχες ξεκάθαρη απάντηση σε αυτή την ερώτηση τότε θα ήσουν πολύ πιο ήσυχος μέσα σου. Θα είχες ενεργητική στάση αντί για την παθητική που έχεις τώρα. Θα έπαιρνες την κατάσταση στα χέρια σου αντί να περιμένεις να δώσει τη λύση ο άλλος.

Αν πραγματικά δεν αντέχαμε άλλο
Αν εμείς ήμασταν σίγουροι για το τι θέλαμε τότε θα λέγαμε:
«Κοίτα, με έχεις κουράσει. Πες μου τώρα που στέκεσαι γιατί δεν αντέχω άλλο αυτή την αμφιθυμία. Και αν δεν μου πεις, τότε οι συνέπειες είναι αυτές και είναι ξεκάθαρες.»
Θα δείχναμε με πράξεις το ότι εμείς είμαστε σίγουροι. Όχι μόνο με λόγια. Γιατί στις ανθρώπινες σχέσεις μόνο οι πράξεις μετράνε. Οι πράξεις αντικατοπτρίζουν το βαθυθέλω μας. Θα χρειαζόταν να επιβάλουμε τις συνέπειες.
Αν ο άλλος δεν μπορεί να αποφασίσει είναι πολύ φυσιολογικό από την μεριά του να παίρνει όσο χρόνο του δίνουμε. Αν ακούει μόνο λόγια και δε βλέπει πράξεις από τη μεριά μας, τότε έχει να ζυγίσει εσωτερικά τη δική μας «γκρίνια» από τη μια με τη δική του αναποφασιστικότητα από την άλλη.
Και είναι πάρα πολλοί οι άνθρωποι που θα συμβιβάζονταν με λίγη γκρίνια προκειμένου να μην πάρουν μια απόφαση. Ίσως οι περισσότεροι να είμαστε έτσι.
Αν νομίζουμε πως δεν αντέχουμε είναι το χέρι μας να το δείξουμε. Αλλιώς αν συνεχίζουμε και μένουμε στην κατάσταση αυτή τότε το δικό μας βαθυθέλω δείχνει πως δεν μας ενοχλεί αρκετά η θέση μας ώστε να λάβουμε αποφασιστική δράση. Μάλλον είμαστε και εμείς αναποφάσιστοι και θέλουμε ο άλλος να πάρει την απόφαση για εμάς.

Αν αντέχαμε κι άλλο
Αν τώρα ήμασταν ειλικρινείς με τον εαυτό μας και κατανοούσαμε και τη δική μας δυσκολία στο να πάρουμε μια απόφαση μπορεί να λέγαμε:
«Έτσι είναι τώρα ο άλλος και καταλαβαίνω ότι κι εγώ δυσκολεύομαι να αποφασίσω και να στηρίξω με πράξεις την απόφασή μου. Δεν πειράζει. Θα δώσω χρόνο και στους δυο μας, αλλά και στην κατάσταση μέχρι να ξεκαθαρίσει».
Η γνώση είναι δύναμη όπως λέω και στο βιβλίο μου και είναι πολύ σημαντικό να κατανοούμε τι συμβαίνει σε κάθε περίσταση. Όλοι έχουμε ανάγκη για ασφάλεια και να ξέρουμε που στεκόμαστε. Δυστυχώς δεν είναι πάντα τόσο απλό και θα χρειαστεί να μάθουμε να ζούμε με αυτό.
Αν συνειδητοποιήσουμε πως είμαστε κι εμείς αναποφάσιστοι τότε ίσως να μπορέσουμε να δούμε και την αναποφασιστικότητα του άλλου με λιγότερο αυστηρό μάτι.
Να κατανοήσουμε πως δεν είναι πάντα εύκολο να ξέρουμε τι θέλουμε.
Να κατανοήσουμε πως και οι άλλοι δεν είναι πάντα εύκολο να ξέρουνε τι θέλουν.  Όσο και αν το έχουμε ανάγκη…

 

Published in Άρθρα

by DIMITRIS FLAMOURIS on ΑΠΡΙΛΙΟΣ 4, 2018

Πώς μπορείς να σου προσφέρεις μια δόση ευχαρίστησης τις μέρες που έρχονται;
Τώρα που πλησιάζει ίσως η πιο οικογενειακή γιορτή της Ελλάδας ας χρησιμοποιήσουμε την ευκαιρία για να συνδεθούμε λίγο παραπάνω.
Είτε είναι Πάσχα στο χωριό σου, είτε Πάσχα σε χωριό άλλου, είτε ακόμα και Πάσχα στο εξωτερικό θυμήσου ένα πράγμα:
Είναι η καλύτερη ευκαιρία για να συνδεθείς με τους γύρω σου!
Να κάνεις μια αγκαλιά στον πατέρα σου, στο θείο σου, στη γιαγιά σου ή την ξαδέρφη σου. Τους συγγενείς που έχεις καιρό να τους δεις.
Ρώτησέ τους πώς είναι; Τι τους έκανε χαρούμενους σε αυτή χρονιά μέχρι τώρα;
Χαμογέλασε, όπως περνάς από τα σπίτια στο χωριό και πες ένα «Καλημέρα» Κι ας πάει χαμένη. Πίστεψέ με ακόμα και αν δεν σου απαντήσουν έχεις φυτέψει ένα σποράκι χαράς.
Κάνε μια βόλτα στην φύση αν σου δοθεί η ευκαιρία. Θα σε ανεβάσει. Τα λουλούδια είναι ανθισμένα. Παπαρούνες, χαμομήλια, γλυτσίνιες, πασχαλιές όλα στα καλύτερά τους.
Δες αν μπορείς να συμμετέχεις στις δουλειές του σπιτιού και τις ετοιμασίες. Από τα αρχαία χρόνια οι γυναίκες «φόρτιζαν» τις κοινωνικές μπαταρίες τους καθώς συζητούσαν με τις άλλες γυναίκες όταν έκαναν τις δουλειές των σπιτιών. Θα παράξεις μεγάλη ποσότητα οξυτοκύνης (η ορμόνη της αγάπης) και δε θα το μετανιώσεις.
Αν δεν πας στο χωριό και βρεθείς με κόσμο σε σπίτι, ακόμα και αν είναι άνθρωποι που βλέπεις όλη την ώρα ή άνθρωποι με τους οποίους δεν έχεις πολλή όρεξη να βρεθείς, κάνε μια συμφωνία με τον εαυτό σου: Μια μέρα είναι. Μπορείς να γίνεις ένας άλλος άνθρωπος και να δοκιμάσεις να συνδεθείς, ακόμα και αν δε σου βγαίνει; Να πεις δυο κουβέντες ανοικτές. Τι έχεις να χάσεις; Το άλλο το σενάριο το ξέρεις. Το έχεις ζήσει ξανά και ξανά. Κάνε κάτι διαφορετικό φέτος. Έτσι για αλλαγή. Και αν δε σου βγει από του χρόνου την ξέρεις τη συνταγή…
Αν βρεθείς στο εξωτερικό μίλησε με ένα ντόπιο. Ένα χαμόγελο και μια ειλικρινής περιέργεια αρκούν για να συζητήσεις χωρίς πολλά λόγια. Όλοι οι άνθρωποι θέλουν να συνδεθούν και να μιλήσουν.
Αυτό το Πάσχα κάνε δώρο στον εαυτό σου μια διαφορετική εμπειρία. Γίνει λίγο πιο κοινωνικός, έτσι για το πείραμα. Και την άλλη βδομάδα να μου πεις πώς πέρασες!
Καλές γιορτές σε όλους!

Published in Άρθρα

Άρθρο του Δημήτρη Φλαμούρη PhD,
Μαθηματικού-Ψυχολόγου

Ακούς ξανά και ξανά για την παιδική σου ηλικία και το ότι ο τρόπος που μεγάλωσες επηρεάζει και την τωρινή σου ζωή. Λίγο αν ασχολείσαι με την ψυχολογία, θα διαβάζεις πως η σχέση με τους γονείς σου στα πρώιμα παιδικά σου χρόνια παίζει καθοριστικό ρόλο στο πώς σχετίζεσαι στο παρόν με τους άλλους ανθρώπους.
Ως πότε θα συμβαίνει αυτό;
Η σύντομη απάντηση είναι:  Εξαρτάται…
Από ποιον;    Από σένα.
 Είσαι ο μόνος που έχει τη δύναμη να κάνει κάτι αν θέλει για να αλλάξει τη ζωή του. Όχι τόσο τις καταστάσεις της ζωής του αλλά το πώς τις αντιμετωπίζει. Άλλωστε ο τρόπος σκέψης μας επηρεάζει πολύ περισσότερο την ευτυχία μας σε σχέση με τις εξωτερικές συνθήκες.

Τι συμβαίνει συνήθως
Τι γίνεται, λοιπόν, στην πράξη;
Πολλοί άνθρωποι θα φτάσουν να μεγαλώσουν και να γίνουν 60, 70, 80 ετών αλλά μέσα τους είναι ακόμα πονεμένα πεντάχρονα. Το ότι μεγαλώνουμε δε μας εξασφαλίζει την ωριμότητα. Η ωριμότητα και η σοφία, την οποία συχνά αποδίδουμε στους πρεσβυτέρους, είναι αποτέλεσμα της επεξεργασίας των όσων μας έχουν συμβεί και όχι των γεγονότων των ίδιων.

Οι «δουλεμένοι»
Άλλοι άνθρωποι θα κάνουν δουλειά με τον εαυτό τους και θα κατορθώσουν να βρουν μερικές από τις αλήθειες τους. Θα ρίξουν φως στα σκοτάδια τους και θα επιτύχουν να δώσουν εξηγήσεις για κάποιες από τις συμπεριφορές τους.
Είναι αδιαμφισβήτητα πολύ ανακουφιστικό να καταφέρνεις να κατανοήσεις επιτέλους τα θέματα που σε ταλαιπωρούν και να δεις πως τελικά δε φταις τόσο όσο νόμιζες. Έχεις υπάρξει κι εσύ «θύμα» άλλων. Οι γονείς σου έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα σου. Κι εκείνοι βέβαια υπήρξαν με τη σειρά τους «θύματα» των δικών τους γονέων και η ιστορία αυτή δεν τελειώνει ποτέ.
Εδώ όμως είναι και μια από τις παγίδες της θεραπείας και της διαδικασίας της αυτογνωσίας.

Αυτοί που μένουν…
Πάρα πολλοί άνθρωποι παραμένουν κολλημένοι στο επίπεδο αυτών των προσωπικών ανακαλύψεων.
Μπορεί να σταματήσουν τη διαδικασία και να επαναπαυτούν στο ότι τελικά δε φταίνε αυτοί. Άλλος ευθύνεται για την ταλαιπωρία τους. Κι έτσι απλά κατηγορούν τους γονείς τους ή όποιον βρουν ότι τους φταίει.
Στην πράξη όμως τι γίνεται; Πόσο αλλάζει η ζωή τους; Συνήθως καθόλου. Το μόνο που αλλάζει είναι το αντικείμενο των κατηγοριών τους.
Αρχικά ήταν ο εαυτός τους και μετά είναι οι άλλοι.
Είναι σαφώς απαραίτητο να καταλάβεις πως δεν ευθύνεσαι όσο νόμιζες για όλα τα κακώς κείμενα της ζωής σου και είναι πιθανώς απαραίτητο και ανακουφιστικό να βιώσεις και το θυμό για όσους σε επηρέασαν. Άσχετα αν κι εκείνοι είχαν τραβήξει τα δικά τους. Δύσκολα θα σου περάσει ο θυμός απλά φιλοσοφώντας τις καταστάσεις. Συνήθως θα χρειαστεί να τον εκφράσεις.
Είναι σαν να έχεις κάνει ένα πάρτι και ένας καλεσμένος με το τσιγάρο του, σου βάζει κατά λάθος φωτιά στο σπίτι και αυτό καταστρέφεται. Όσο και αν ξέρεις ότι δεν το ήθελε και το έκανε κατά λάθος, το πιο πιθανό είναι να θέλεις να του φωνάξεις και να τον βρίσεις. Φυσιολογικό είναι. Θα θέλει μεγάλη δύναμη για να το παίξεις υπεράνω και να είσαι ήρεμος και κατανοητικός μαζί του από την αρχή.
Έτσι και με τους γονείς. Συχνά θα σου βγει να τους φωνάξεις και να τους μαλώσεις. Ζουν δε ζουν. Φυσιολογικό είναι και αυτό. Δεν έχει σημασία αν δεν το έκαναν επίτηδες.

Προσοχή!
Όμως πρόσεξε εδώ!
Όπως το σπίτι σου δεν πρόκειται να ξαναφτιαχτεί αν περνάς όλο σου το χρόνο κατηγορώντας αυτόν που σου το έκαψε, έτσι και το εσωτερικό σου σπίτι δεν πρόκειται να «τακτοποιηθεί» αν μείνεις στο στάδιο του κατηγορώ.
Για να προχωρήσεις στο επόμενο στάδιο θα χρειαστεί να αναλάβεις την ευθύνη του εαυτού σου. Να συνειδητοποιήσεις πως μόνο εσύ είσαι υπεύθυνος για να διαμορφώσεις την πραγματικότητά σου όπως θα ήθελες να είναι. Κανένας άλλος.
Η ποιότητα της ζωής σου, στο παρόν σου, εξαρτάται μόνο από εσένα. Ναι από σένα. Όχι από τους γονείς σου. Μπορεί οι γονείς σου να ζουν, μπορεί και όχι. Μπορεί να είσαι 20 ετών μπορεί να είσαι και 60. Ό,τι ήταν να σου κάνουν οι γονείς σου στο έχουν κάνει. Το πρόγραμμα εγκαταστάθηκε. Τώρα όλα είναι στο χέρι σου. Όποια και να είναι η ηλικία σου.
Πολλοί μένουν στο στάδιο κατηγορώ όπως ανέφερα, γιατί είναι πιο εύκολο ψυχικά να κατηγορείς τους άλλους και να συνεχίζεις να είσαι το «θύμα». Απαιτείται δύναμη για να αναλάβεις την ευθύνη της ζωής σου. Δεν είναι απλό πράγμα.

Αυτοί που συνεχίζουν για πάντα
Άλλοι άνθρωποι παραμένουν μια ζωή στη θεραπεία και συνεχίζουν το «ψάξιμο» για πάντα. Όσο ψάχνεις βρίσκεις βέβαια. Η ικανοποίηση που η διαδικασία αυτή τους παρέχει, τους κρατά απασχολημένους στο να αναλύονται αλλά δυστυχώς τους απορροφάει και πολλή ενέργεια και έτσι και πάλι δεν βελτιώνουν τη ζωή τους. Είναι σε θεραπεία αενάως.                                                                                        Και στο δια ταύτα τι;
Αν δεν πάρεις την κατάσταση επάνω σου θα συνεχίσει να σε βασανίζει η παιδική σου ηλικία μέχρι να το κάνεις…

Το συμπέρασμα είναι ένα
Αν θέλεις να προχωρήσεις και να βιώσεις κάτι διαφορετικό θα χρειαστεί να νιώσεις πως εσύ είσαι τώρα κυρίαρχος της ζωής σου. Να συνειδητοποιήσεις ότι είναι στο χέρι σου το να κάνεις το επόμενο βήμα. Ό,τι έγινε, έγινε. Είναι σαφώς πολύ σημαντικό να γνωρίζεις τι συνέβη στα πρώτα παιδικά σου χρόνια για να κατανοήσεις τον εαυτό σου και τις δυσκολίες σου.
Ταυτόχρονα θα χρειαστεί να οραματιστείς πώς θα ήθελες να είναι η ζωή σου από εδώ και πέρα. Να κάνεις νέες εικόνες. Να αναλάβεις την ευθύνη του εαυτού σου. Να πεις: Εγώ τώρα που στέκομαι; Τι με εκφράζει; Τι θα μου άρεσε να κάνω;
Να κάνεις τα επόμενα βήματα και να βρεις τα καινούρια σου θέλω.
Πώς;
Πειραματιζόμενος. Δοκιμάζοντας. Όπως μαθαίνει και ένα παιδί.
Δε θα είναι εύκολο. Θα είναι πρωτόγνωρο. Όμως, να επιμείνεις και να προχωρήσεις προς τα εκεί.
Όπως μπορείς.
Όσο μπορείς.
Άκου με. Να είσαι σίγουρος ότι μπορείς!

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΟΥ

Νέα εικόνα 5

Published in Άρθρα

Γράφει ο Μαθηματικός – Ψυχολόγος  Δημήτρης Φλαμούρης P.Dr.


Γνωρίζεις κάποιον και νιώθεις μετά από 1-2 ραντεβού ότι έχετε καλή χημεία. Σου ταιριάζει. Σου βγάζει κάτι.
Τι εννοούμε όταν λέμε ότι υπάρχει χημεία με κάποιον; Τι είναι η χημεία στην πραγματικότητα;

Τι εννοούμε λέγοντας «χημεία»;
Συνήθως εννοούμε μια ανεξήγητη έλξη που νιώθουμε μέσα μας προς το άλλο άτομο. Κάτι στο χαρακτήρα του μας προκαλεί ένα θετικό συναίσθημα. Νιώθουμε πως ταιριάζουμε καλά μαζί του. Δεν είμαστε σίγουροι γιατί αλλά το νιώθουμε. Μας κάνει κλικ, βρε παιδί μου. Η έλξη που νιώθουμε είναι κάτι το οποίο δεν μπορούμε να δικαιολογήσουμε με λόγια. Δεν μπορούμε να το περιγράψουμε ακριβώς και αν μας πιέσει κάποιος να του το αναλύσουμε, θα βρούμε εκείνη τη στιγμή τον τρόπο να το αποτυπώσουμε σε λέξεις εκλογικεύοντας την κατάσταση. Θα πούμε κάτι σαν:
«Δεν ξέρω, είναι ο τρόπος του που μου αρέσει.»
«Έχει πολύ ωραία αύρα...»
«Με εξιτάρει όταν μιλάμε και μου προκαλεί ενθουσιασμό!»
Τι είναι η «χημεία» στην πραγματικότητα;
H χημεία είναι κάτι το οποίο δεν μπορούμε να εξηγήσουμε, είναι κάτι έξω από τον συνειδητό μας έλεγχο. Συνεπώς ανήκει στον χώρο του ασυνείδητου (ή του υποσυνείδητου για τους υποστηρικτές του Φρόυντ). Είναι ένα κλικ που κάνει ο εγκέφαλός μας στην παρουσία του άλλου και εμάς μας φαίνεται ότι μας κάνει κλικ ο άλλος.

Τι συμβαίνει στον εγκέφαλό μας λοιπόν;
Ο εγκέφαλός μας αναγνωρίζει κάτι το γνώριμο στον άνθρωπο απέναντί μας. Έχουμε ένα πραγματικά αξιοθαύμαστο μηχανισμό αναγνώρισης μοτίβων μέσα στο κεφάλι μας και ενεργοποιείται παράγοντας τα χημικά που προκαλούν ευχαρίστηση (ντοπαμίνη, σεροτονίνη) όταν αναγνωρίζει ένα μοτίβο που του είναι γνώριμο από παλιά. Πόσο παλιά; Από τότε που κάναμε τις πρώτες μας σχέσεις σαν μικρά παιδιά με τους γονείς μας, (και μετέπειτα με τα αδέρφια μας, τους θείους μας, τους δασκάλους μας στο σχολείο).
Ερωτευόμαστε το γνώριμο, όπως έχω αναφέρει πολύ συχνά. Όχι το ευχάριστο. Όσο παράλογο και αν ακούγεται αυτό, είναι εντούτοις ψυχο-λογικό.
Κοιτάξτε γύρω σας και θα δείτε την αλήθεια αυτού του ισχυρισμού. Πόσοι άνθρωποι δεν ερωτεύονται τα «λάθος» άτομα και υποφέρουν εξαιτίας τους. Πόσοι άνθρωποι δεν πονάνε λόγω του έρωτα. Αν ερωτευόμασταν το «ευχάριστο» αυτό δε θα συνέβαινε ποτέ.
Άρα κάτι άλλο συμβαίνει.

Βασάνισέ με όπως έχω μάθει να βασανίζομαι
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Αλαίν ντε Μποτόν ερωτευόμαστε αυτόν που μας κάνει να υποφέρουμε όπως υποφέραμε στις σχέσεις μας όταν ήμασταν μικροί.
Για παράδειγμα πολλές κοπέλες τυχαίνει να γνωρίσουν έναν καλό, περιποιητικό, ρομαντικό σύντροφο και την επόμενη μέρα λένε στις φίλες τους.
«Καλό παιδί, δε λέω. Αλλά δε μου έβγαζε κάτι. Δε μου έκανε κλικ. Δεν είχαμε χημεία, πώς να το πω.»
Αυτό το οποίο λένε στην ουσία είναι ότι «δεν αναγνώρισα σε αυτόν τα μαρτύρια της παιδικής μου ηλικίας.»
Και μετά θα συνεχίσουν να αναρωτιούνται που είναι οι καλοί οι άντρες και γιατί έχουν τον βλακομαγνήτη… (το λέω κόσμια). Γιατί όντως τον έχουν. Με την πολύ σημαντική διαφορά ότι δεν έλκουν τους «προβληματικούς» άντρες, αλλά έλκονται από αυτούς.
Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τους άντρες, σαφώς.

Better the evil you know
Στην ουσία ερωτευόμαστε συναισθηματικά σενάρια και όχι ανθρώπους, όπως έχω πει αρκετές φορές και όπως εξηγώ και στο βιβλίο μου. Είμαστε εθισμένοι σε ένα είδος σχέσης και όχι σε ένα τύπο ανθρώπου, όπως έχει αναλυθεί και σε προηγούμενο άρθρο.
Δεν έχει σημασία αν βγάζει νόημα. Ο εγκέφαλός μας, το συναίσθημά μας, η καρδιά μας δε λειτουργεί με βάση τη λογική. Λειτουργεί με βάση το γνώριμο. Γι αυτό θέλει να επαναλαμβάνει διαρκώς τα ίδια πράγματα γιατί εκεί νιώθει οικεία. Αυτόν τον τύπο σχέσης νιώθει ότι μπορεί να διαχειριστεί ψυχικά. Όσο δυσάρεστος και αν είναι.
Ο φόβος του αγνώστου είναι πολύ ισχυρότερος από τον πόνο του οικείου.
Όπως λένε οι Άγγλοι, better the evil you know.


Στην πράξη
Αν λοιπόν γνωρίσεις κάποιον και δε νιώσεις χημεία μαζί του, ξανασκέψου το. Που οδήγησαν οι προηγούμενες σχέσεις σου όπου υπήρξε χημεία; Σε πήγαν κάπου που σου άρεσε; Τότε άφησέ τον και περίμενε τον επόμενο.
Αν όμως έχεις παρατηρήσει ότι όταν κάποιος σου έκανε κλικ τελικά η κατάσταση δεν προχώρησε και τόσο καλά, ίσως να αξίζει τον κόπο να δώσεις μια ευκαιρία ακόμα.
Αν η «χημεία» δεν έχει υπάρξει οδηγός προς το ευχάριστο τότε πολύ πιθανώς τα δικά σου παιδικά μαρτύρια ακόμα να σε ταλαιπωρούν. Ίσως να χρειαστεί να μάθεις έναν άλλο τρόπο να σχετίζεσαι. Ίσως η φλόγα που θέλεις να υπάρχει στην αρχή να μη σε ανάβει μόνο αλλά να είναι αυτή που στο τέλος σε καίει.
Ψάξε τον εαυτό σου, ζήτα βοήθεια και να είσαι σίγουρος ότι η ζωή σου πρόκειται μόνο να ανθίσει!

Published in Άρθρα

Γράφει ο Μαθηματικός – Ψυχολόγος Δημήτρης Φλαμούρης Ph.D.


 Νέα εικόνα 4

Αν ρωτήσεις τους περισσότερους ανθρώπους τι θα ήθελαν για να καλυτερεύσει άμεσα η ζωή τους θα εκφράσουν μια εκδοχή της παρακάτω επιθυμίας: «Να πιάσω το Τζόκερ! Αν είχα πιο πολλά λεφτά τότε όλα θα ήταν αλλιώς. Δε θα χρειαζόταν να δουλεύω και θα ήμουν ευτυχισμένος.»
Είναι όντως έτσι; Τα περισσότερα χρήματα φέρνουν και περισσότερη ευτυχία;
Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα θα χρειαστεί να καταφύγουμε στις έρευνες της Θετικής Ψυχολογίας. Η σχέση χρημάτων με την ευτυχία απεικονίζεται στο ακόλουθο διάγραμμα.
 Νέα εικόνα 3

Από το διάγραμμα γίνεται εμφανές ότι όσο μεγαλύτερο είναι το μηνιαίο εισόδημα τόσο αυξάνεται και η ευτυχία του ατόμου. Αρχικά στα χαμηλά εισοδήματα των 200 και 300 ευρώ το μήνα κάθε έξτρα 100 ευρώ κάνουν διαφορά στην εξυπηρέτηση των βασικών αναγκών του ατόμου και έτσι αυξάνουν τη συνολική ικανοποίηση που νιώθει. Όμως σιγά σιγά το κάθε έξτρα ευρώ το οποίο κερδίζει έχει όλο και μικρότερη επίδραση στο συνολικό επίπεδο ευτυχίας του. Από ένα σημείο και μετά μάλιστα τα έξτρα χρήματα δεν προκαλούν πλέον καμία μεταβολή.

Πόσα χρήματα θα ήταν αρκετά;
Το αξιοσημείωτο είναι πως το σημείο αυτό έρχεται πολύ πιο γρήγορα από ό,τι θα περιμέναμε. Αν δηλαδή κάποιος μας ρωτούσε: «Πόσα χρήματα θα έπρεπε να βγάζεις το μήνα για να είσαι ευχαριστημένος με τη ζωή σου;» οι περισσότεροι άνθρωποι απαντούν; «Τουλάχιστον 5000 ευρώ ή και παραπάνω». Κι όμως για τα ελληνικά δεδομένα το νούμερο αυτό φαίνεται να είναι πολύ χαμηλότερο. Συγκεκριμένα έχε βρεθεί ότι στην Ελλάδα της κρίσης αρκεί ένας μισθός γύρω στα 1200-1600 ευρώ το μήνα κατά μέσο όρο, για να νιώθουμε καλά. Αν και αυτό το νούμερο ίσως να μην είναι απόλυτα ακριβές η αλήθεια που κρύβει είναι πολύ σημαντική. Δε χρειάζεται να κερδίζουμε όσα νομίζαμε για να είμαστε ευτυχισμένοι. Τα έξτρα χρήματα δεν κάνουν σπουδαία διαφορά στο πώς νιώθουμε.
Κι όμως οι περισσότεροι από εμάς θα ζητούσαμε πολύ περισσότερα για να πιστεύουμε ότι θα ήμαστε ικανοποιημένοι…

Που είναι το ζουμί;
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά υπάρχει και μια άλλη παράμετρος που έρχεται να ταράξει τα νερά. Όταν οι έρευνες μετρούν την ευτυχία συνήθως βαθμολογούν την απάντηση σε μια ερώτηση όπως: «πόσο ικανοποιημένοι νιώθετε από της ζωή σας αυτή τη στιγμή;» Τι γίνεται όμως όταν το ενδιαφέρον στρέφεται στην ποσότητα των θετικών συναισθημάτων που οι άνθρωποι ζουν μέσα στην ημέρα;
Σε μια μελέτη οι ερευνητές μέσω μιας εφαρμογής, έστελναν ειδοποιήσεις στους συμμετέχοντες και τους ζητούσαν να αναφέρουν πώς νιώθουν σε διάφορες στιγμές της ημέρας. Όταν μετέπειτα μέτρησαν την ποσότητα των θετικών συναισθημάτων που βίωναν οι συμμετέχοντες διαπίστωσαν πως οποιαδήποτε συσχέτιση με τα χρήματα εξαφανίζεται!
Δηλαδή, μπορεί όσοι βγάζουν περισσότερα χρήματα να δηλώνουν περισσότερο ικανοποιημένοι από τη ζωή τους όμως αν κοιτάξουμε το πώς περνούν τη μέρα τους, τότε δεν έχει καμία σημασία το πόσα χρήματα έβγαζαν. Τα χρήματα δεν καθορίζουν πόσες φορές χαμογελούν οι άνθρωποι, το πόσες φορές νιώθουν χαρά, ικανοποίηση, περιέργεια, ευγνωμοσύνη, αγαλλίαση και μια πλειάδα άλλων θετικών συναισθημάτων.
Έχουμε δει πλουσίους και διάσημους με κατάθλιψη και χίλια προβλήματα και έχουμε δει ανθρώπους με μεγάλες οικονομικές δυσκολίες από τους οποίους όλοι μας μπορούμε να πάρουμε μαθήματα ζωής. Όταν έρχεται το θέμα στην ευτυχία, λοιπόν, φαίνεται πως αλλού είναι το ζουμί.

Πώς εξηγείται αυτό;
Υπάρχουν τρεις πιθανές εξηγήσεις για τους λόγους που τα χρήματα δε μας δίνουν περισσότερη ευτυχία μετά από ένα σημείο.

Συνήθεια
Μια εξήγηση είναι ότι τα χρήματα, όπως και οτιδήποτε άλλο στη ζωή μας, τείνουμε να τα συνηθίζουμε. Μπορεί αρχικά να πάρουμε μια αύξηση στο μισθό μας, αλλά σύντομα προσαρμοζόμαστε στο νέο επίπεδο εισοδήματος και αυξάνουμε τις ανάγκες μας. Σύντομα δε μας φτάνουν τα χρήματα και θέλουμε κι άλλα για να είμαστε ευτυχισμένοι. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται ηδονική προσαρμογή.
Σε μια διάσημη έρευνα εξέτασαν άτομα που είχαν κερδίσει το Τζόκερ και ενώ διαπίστωσαν ότι είχαν μια μεγάλη αύξηση στην ευτυχία τους αμέσως μόλις κέρδισαν, η αύξηση εκμηδενίστηκε ένα χρόνο μετά. Το επίπεδο ευτυχίας τους επανήλθε στα προ-Τζόκερ επίπεδα. Συνήθισαν τα χρήματα και μάλιστα σαν παρενέργεια έπαψαν να αντλούν ιδιαίτερη ικανοποίηση από μικρές καθημερινές ασχολίες, όπως ένα γεύμα με φίλους, μια βόλτα στα μαγαζιά κλπ. Ταυτόχρονα τους ενοχλούσαν πολύ περισσότερο μικρές δυσκολίες, όπως το να κολλήσουν στην κίνηση.
-Μη σκας που δεν έχεις όσα χρήματα θα ήθελες. Ακόμα και αν τα είχες θα τα συνήθιζες γρήγορα και θα ήθελες κι άλλα μετά…

Δεν τα ξοδεύουμε σωστά
Τα χρήματα είναι το αντίτιμο για σχεδόν όσα πράγματα θέλουμε να αποκτήσουμε, έτσι ίσως ένα λόγος που δε μας κάνουν πιο ευτυχισμένους να είναι ότι δεν τα ξοδεύουμε με τον σωστό τρόπο. Αν θέλεις να μεγιστοποιήσεις την ευτυχία που λαμβάνεις από τα λεφτά που ξοδεύεις σκέψου τα παρακάτω:
-Ξόδεψε τα χρήματά σου σε εμπειρίες αντί για αντικείμενα. Όπως αναφέρθηκε σε προηγούμενο άρθρο τα οφέλη είναι πολλαπλά!
Πάρε ένα δώρο για κάποιον άλλον. Μας κάνει πολύ πιο χαρούμενους να ξοδεύουμε σε άλλους αντί για τον εαυτό μας. Αν πάρεις έναν καφέ για εσένα θα τον ευχαριστηθείς για δέκα λεπτά. Αν κεράσεις ένα καφέ στο άτομο πίσω σου στην ουρά θα εκπλαγεί και θα σε ευχαριστήσει συγκινημένος και θα έχεις μια ιστορία να λες όλη τη μέρα.
-Αγόρασε καφέ για έναν άλλον, λοιπόν!
Μην μαζεύεις χρήματα για να αγοράσεις ένα μεγάλο πράγμα. Αντί γι αυτό πάρε 100 μικρά πραγματάκια. Η ευτυχία μας επηρεάζεται από την ποσότητα των θετικών συναισθημάτων, όχι από την ποιότητα. Συχνές δόσεις ευτυχίας έχουν πολύ μεγαλύτερο συνολικό αποτέλεσμα από μια μεγάλη.
-Μην αγοράζεις τη μια ακριβή μπλούζα. Πάρε τρεις φθηνότερες. Μην ψάχνεις να κάνεις οικονομίες για το ακριβό ταξίδι στις Μαλδίβες. Πήγαινε 5 Σαββατοκύριακα στην εξοχή κοντά στην πόλη σου.

Τα καλύτερα πράγματα στη ζωή, δεν είναι πράγματα
Σε μια καταπληκτική έρευνα του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ που περιέγραψα σε προηγούμενο άρθρο, βρέθηκε ότι ο σημαντικότερος παράγοντας ευτυχίας για μια ευτυχισμένη ζωή είναι η ποιότητα των ανθρωπίνων σχέσεων. Παρατήρησαν τις ζωές πλουσίων και φτωχών ανθρώπων για…μια ζωή. Το συμπέρασμα ήταν ότι τα χρήματα δεν είχαν σημασία για την ευτυχία των συμμετεχόντων. Οι ανθρώπινες σχέσεις είχαν.
Και καμιά φορά το να αποκτήσουμε χρήματα μας αποξενώνει από τους άλλους. Απαιτεί συχνά μεγάλο κόπο και προσπάθεια από εμάς το να κερδίσουμε έξτρα χρήματα και τείνουμε να θυσιάζουμε το χρόνο με τους σημαντικούς ανθρώπους της ζωής μας. Ας επιτρέψουμε στις έρευνες της Θετικής Ψυχολογίας να μας δώσουν μια διαφορετική οπτική για το πώς να θέτουμε τις προτεραιότητές μας.
-Αν χρειάζεται να δουλεύεις πολύ προσπάθησε ακόμα περισσότερο στον ελεύθερο χρόνο σου να διατηρήσεις την ποιότητα των σχέσεών σου όσο γίνεται καλύτερη. Και εσύ και οι άλλοι θα επωφεληθείτε πάρα πολύ!

Συμπέρασμα
Συχνά νομίζουμε ότι όλα μας τα προβλήματα θα λυθούν αν αποκτήσουμε περισσότερα χρήματα. Η πραγματικότητα είναι αρκετά διαφορετική. Ευτυχώς! Γιατί μπορούμε να είμαστε περισσότερο ευτυχισμένοι αυτή ακριβώς τη στιγμή!!

Published in Άρθρα

Άρθρο του Μαθηματικού-Ψυχολόγου
Δημήτρη Φλαμούρη Ph.D.


Γιατί απογοητευόμαστε εύκολα από τις νέες γνωριμίες; Γιατί δεν μπορούμε να γνωρίσουμε έναν φυσιολογικό άνθρωπο επιτέλους; Ζητάμε πολλά;
Η Μαρία γνώρισε τον Νίκο σε ένα πάρτυ. Της φάνηκε πολύ ενδιαφέρον τύπος και της τράβηξε την προσοχή. Είχανε αρκετά κοινά ενδιαφέροντα και έτσι αποφάσισαν να ξαναβγούν. Μετά από μια βδομάδα γνωριμίας άρχισε να παρατηρεί πράγματα επάνω του που δεν της έκαναν καλή εντύπωση. Όπως το πώς εκφράζεται όταν διαφωνεί με κάτι που έλεγε. Γινόταν πολύ απότομος και δε σήκωνε κουβέντα.
Μέσα στον επόμενο μήνα που έβγαιναν είδε κι άλλα χαρακτηριστικά του τα οποία τη δυσκόλευαν. Έτσι βρέθηκε για ακόμη μια φορά σε μια πολύ γνώριμη γι αυτήν κατάσταση. Μια καινούρια και αρχικά πολλά υποσχόμενη γνωριμία την απογοήτευσε τόσο σύντομα. Η αρχική μαγεία ξεθώριασε γρήγορα. Ο μάσκες έπεσαν και ο άλλος έδειξε τον πραγματικό του εαυτό.
Τι να κάνει τώρα; Γιατί οι άνθρωποι το κάνουν αυτό; Γιατί την ξεγελούν με αυτόν τον τρόπο; Πότε θα γνωρίσει επιτέλους έναν άνθρωπο «φυσιολογικό»; Γιατί πέφτει πάντα πάνω στους «προβληματικούς»;

Η απάντηση
Η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα είναι ότι στον πραγματικό κόσμο δεν υπάρχουν «φυσιολογικοί» άνθρωποι! Το μοντέλο «φυσιολογικού» ανθρώπου το οποίο έχουμε φτιάξει στο μυαλό μας δεν ανταποκρίνεται ανθρώπινη φύση. Όλοι μας έχουμε τα θεματάκια μας… Όλοι μας. Και εμείς και οι άλλοι.
Στη φάση της αρχικής γνωριμίας, συμβαίνουν δυο πράγματα.
Πρώτον, ο άλλος για να μας εντυπωσιάσει δείχνει τον καλύτερο εαυτό του (όπως φυσικά και εμείς) οπότε γινόμαστε δέκτες μιας εξωραϊσμένης έκδοσης του χαρακτήρα του άλλου, όπως έχει αναφερθεί και σε προηγούμενο άρθρο. Αν από την αρχή βλέπουμε το βέλτιστο δυνατό, τότε μόνο δυσάρεστες εκπλήξεις μένουν να ανακαλύψουμε.
Δεύτερον, όταν κάποιος μας αρέσει αλλά δεν τον ξέρουμε αρκετά καλά, τότε ο εγκέφαλός μας τείνει να συμπληρώσει το παζλ του χαρακτήρα του με τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις. Δηλαδή ξέρουμε ότι έχει γνώσεις και είναι καλλιεργημένος αλλά δεν τον έχουμε δει πώς συμπεριφέρεται σε μια διαφωνία. Το μυαλό μας τότε κατασκευάζει το σενάριο ότι αν τύχει και διαφωνήσουμε θα φερθεί με διαλλακτικότητα και θα είναι υποχωρητικός. Για κανένα αντικειμενικό λόγο… Απλά επειδή έτσι μας αρέσει εμάς να είναι ο άλλος.
Όταν μετά βρεθούμε αντιμέτωποι με αυτό το σενάριο είναι μεγάλη η πιθανότητα οι υψηλές προσδοκίες μας να αποβούν μη ρεαλιστικές και να απογοητευτούμε. Φτιάχνουμε τον άλλον στη φαντασία μας όπως θα θέλαμε να είναι. Όταν η πραγματικότητα μας χτυπήσει κατακούτελα μπορεί να μην είναι αυτό που είχαμε φανταστεί, όπως εξηγώ και στο Κεφάλαιο «Φανταστικές Σχέσεις» στο βιβλίο μου. Και σε αυτό δε θα φταίει ο άλλος.

Η πραγματικότητα
Θα το επαναλάβω γιατί είναι πολύ σημαντικό: Όλοι οι άνθρωποι έχουμε τα θέματά μας. Όλοι μας. Μηδενός εξαιρουμένου. Όλοι μας έχουμε τα «κουσούρια» μας, τα «μειονεκτήματά» μας, τις «αδυναμίες» μας.
Οι μόνοι άνθρωποι οι οποίοι μας φαίνονται «φυσιολογικοί» είναι αυτοί τους οποίους δε γνωρίζουμε αρκετά. Μόλις όμως τους γνωρίσουμε λίγο καλύτερα τότε θα ανακαλύψουμε τα φυσιολογικά και αναπόφευκτα «προβλήματά» τους.
Πολλά προβλήματα στις σχέσεις όμως, προκύπτουν διότι εστιάζουμε έντονα στα θέματα του άλλου (τα οποία όντως υπάρχουν) ξεχνώντας πως και εμείς πιθανώς να επιδεχόμαστε «βελτίωση». Πιστεύουμε ότι εμείς είμαστε εύκολοι για να σχετιστεί κάποιος μαζί μας και το μόνο που θέλουμε για να νιώσουμε την ευτυχία είναι να βρούμε έναν «φυσιολογικό» άνθρωπο βρε παιδί μου.
Δε ζητάμε πολλά.

Η γνώση είναι δύναμη
Για να πετύχει μια σχέση είναι απαραίτητο να θυμόμαστε πως και εμείς όπως και ο άλλος, έχουμε τις δυσκολίες μας και τα χούγια μας. Ταλαιπωρούμε και εμείς τους άλλους όπως κι εκείνοι εμάς. Αν βέβαια, πιστεύουμε ότι εμείς είμαστε τέλειοι τότε θα μας είναι πολύ πιο φυσικό να κατηγορήσουμε τον άλλον για οποιαδήποτε αναποδιά προκύψει μέσα στη σχέση μας. Θα δείξουμε μικρότερη κατανόηση για τις δικές του δυσκολίες.
Γιατί οι σχέσεις είναι δύσκολες. Δεν πειράζει. Έτσι είναι η πραγματικότητα. Οι σχέσεις είναι η μεγαλύτερη πηγή ευτυχίας που υπάρχει σύμφωνα με τις έρευνες της θετικής ψυχολογίας και ταυτόχρονα παρουσιάζουν μια τεράστια πρόκληση για να τις κάνουμε να δουλέψουν.
Δεν είναι εύκολη υπόθεση και δε χρειάζεται να είναι. Αν πιστεύουμε ότι θα έπρεπε να ρέουν όμως, τότε είναι πολύ πιθανό να θέλουμε να παρατήσουμε τη δική μας σχέση όταν φυσιολογικά παρουσιάσει τα πρώτα προβλήματα.
Η γνώση είναι δύναμη και αν συνειδητοποιήσουμε πως και εμείς παλεύουμε με τους δικούς μας δαίμονες τότε είναι πιο πιθανό να δείξουμε μεγαλύτερη ανοχή και για τους δαίμονες του άλλου.
Και με ανοχή, πολύ διάλογο και κατανόηση θα καταφέρουμε να χτίσουμε τη δική μας πραγματικότητα. Ίσως να μην είναι η σχέση των περιοδικών, των βιβλίων, των τραγουδιών και της τηλεόρασης, αλλά θα είναι μια ρεαλιστική σχέση στον πραγματικό κόσμο.
 

Θα είναι η δική μας πολύ όμορφη σχέση.
 Είμαι ο Δημήτρης Φλαμούρης και με συναρπάζουν οι άνθρωποι. Μεγάλωσα σαν μαθηματικός, ανδρώθηκα σαν οικονομολόγος μέχρι που εξανθρωπίστηκα σαν ψυχολόγος.
Στο blog μου: www.dimitrisflamouris.com    προσπαθώ να συνδυάζω πρακτικά όλες μου τις ταυτότητες, μιλώντας για την
ευτυχία, την αυτογνωσία, τις σχέσεις, τα ταξίδια μέσα κι έξω.
Αν θέλεις μπορείς να λαμβάνεις δωρεάν όλα τα νέα άρθρα!

Published in Άρθρα

Γράφει ο Μαθηματικός – Ψυχολόγος: Δημήτρης  Φλαμούρης  Ph.D.


Όλοι γνωρίζουμε ότι το άγχος μπορεί να έχει καταστροφικές επιδράσεις στη ζωή μας. Τα μηνύματα που ακούμε από παντού έχουν ανακηρύξει το στρες σε μια από τις σημαντικότερες απειλές του νέου τρόπου ζωής.                                                                     

Τι θα γινόταν όμως αν μαθαίναμε ότι όλα όσα ξέραμε μέχρι τώρα δεν ήταν ακριβώς όπως πιστεύαμε;

Σε επηρεάζει το τι πιστεύεις για το στρες, όχι το στρες το ίδιο
Ο καθηγητής ψυχολογίας Jeremy Jamieson του πανεπιστημίου του Rochester θέλησε να διαπιστώσει αν τα πιστεύω μας για το άγχος, μας επηρεάζουν στο πώς αποδίδουμε υπό πίεση.                                                                                                                              

Έκανε, λοιπόν, το εξής πείραμα:                                                                                             

Κάλεσε τους υποψήφιους διδακτορικούς φοιτητές σε μια προπαρασκευαστική εξέταση για τις τελικές εξετάσεις εισαγωγής στα διδακτορικά προγράμματα. Πριν την εξέταση πήρε δείγματα από το σάλιο τους ώστε να εξετάσει τα επίπεδα στρες που είχαν πριν την εξέταση.                                                                                                                       

Κατόπιν, σε μια ομάδα με τους μισούς φοιτητές, έδωσε ένα μήνυμα το οποίο ήλπιζε ότι θα ηρεμούσε το άγχος τους πριν τις εξετάσεις.                                                                 

Τους είπε: «Οι άνθρωποι νομίζουν ότι το να νιώθεις άγχος πριν κάνεις ένα τεστ θα τους κάνει να μην παν καλά. Σύγχρονες έρευνες όμως έχουν δείξει ότι το στρες δεν μειώνει την απόδοση, αλλά μπορεί και να την ενισχύσει. Οι άνθρωποι οι οποίοι αγχώνονται κατά τη διάρκεια ενός τεστ μπορεί να έχουν ακόμα καλύτερα αποτελέσματα. Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να ανησυχείτε αν νιώθετε άγχος την ώρα του τεστ σήμερα. Αν νιώσετε ότι είστε στρεσαρισμένοι απλά υπενθυμίστε στον εαυτό σας ότι το άγχος σας, σας βοηθάει να τα πάτε καλά».
Οι φοιτητές είχαν επιλεγεί τυχαία για την κάθε ομάδα και τα αποτελέσματα έδειξαν ότι όσοι άκουσαν αυτά τα λόγια σκόραραν υψηλότερα στις προπαρασκευαστικές αυτές εξετάσεις.                                                                                                         

Προκειμένου να αποκλείσει το ενδεχόμενο ο Jamieson να είχε ηρεμήσει τους φοιτητές ο λόγος του, εξέτασε το σάλιο τους για ορμόνες του στρες και μετά τις εξετάσεις. Αν τα λόγια του είχαν ηρεμήσει τους φοιτητές θα έπρεπε τα επίπεδα των ορμονών να είναι χαμηλότερα από τα αντίστοιχα πριν την εξέταση. Αν τα λόγια του είχαν βοηθήσει τους φοιτητές να εκμεταλλευτούν την έντασή τους θα έπρεπε να είναι υψηλότερα.

Αποτελέσματα.

Η απάντηση ήταν στο φτύσιμο! Η ομάδα στην οποία έγινε η παρέμβαση είχε υψηλότερα επίπεδα άλφα αμυλάσης, ένα μέτρο της ενεργοποίησης του συμπαθητικού νευρικού συστήματος.                                                                              

Το μήνυμα δεν ηρέμησε τους φοιτητές. Αντίθετα ήταν περισσότερο, όχι λιγότερο αγχωμένοι. Το πιο ενδιαφέρον ήταν όμως η σχέση ανάμεσα στο στρες και τα σκορ των εξετάσεων. Μια πιο ισχυρή αντίδραση στο στρες συνδέονταν με υψηλότερα σκορ στις εξετάσεις αλλά μόνο για όσους είχαν γίνει δέκτες της παρέμβασης.                  

Για όσους δεν είχαν ακούσει το μήνυμα δεν υπήρχε συσχέτιση ανάμεσα στο επίπεδο ορμονών του στρες και της απόδοσής τους.                                                                            

Η παρέμβαση που έγινε άλλαξε το νόημα της σωματικής τους κατάστασης με τέτοιο τρόπο ώστε επηρέασε και την απόδοσή τους. Επιλέγοντας να δουν το στρες τους σαν βοηθητικό, έκανε το στρες όντως βοηθητικό!.                                                                      

Το πραγματικό τεστ                                                                                                 

Μετά από τρεις μήνες οι φοιτητές έκαναν την επίσημη εξέταση για το GRE (Graduate Record Examination). Άραγε τι θα γινόταν τώρα που η πίεση θα ήταν ακόμα πιο έντονη;                                                                                                                                            

Οι μαθητές οι οποίοι συμμετείχαν στην παρέμβαση είχαν μια πολύ διαφορετική εμπειρία εξετάσεων. Δεν ήταν λιγότερο αγχωμένοι αλλά ανησυχούσαν λιγότερο για το άγχος τους. Ένιωθαν πιο σίγουροι για τον εαυτό τους. Το πιο σημαντικό ήταν όμως ότι τα πήγαν σημαντικά καλύτερα από τους άλλους για άλλη μια φορά και η διαφορά στα σκορ τους ήταν ακόμα μεγαλύτερη από την προηγούμενη φορά.

Συμπέρασμα
Είναι πραγματικά καταπληκτικό το ότι λίγες προτάσεις που ειπώθηκαν μήνες πριν τις επίσημες εξετάσεις είχαν τέτοια σημαντική επιρροή, ίσως ακόμα και στις καριέρες των ανρθώπων αυτών. Ο τρόπος σκέψης είναι καθοριστικός για το πώς θα μας επηρεάσει το άγχος. Βομβαρδιζόμαστε διαρκώς με μηνύματα ότι το άγχος είναι καταστροφικό και έτσι όντως τελικά γίνεται καταστροφικό για μας.                                                          

Οι νέες έρευνες δείχνουν ότι το πώς αντιμετωπίζουμε το στρες είναι αυτό το οποίο προκαλεί τα αρνητικά αποτελέσματα επάνω μας και όχι το ίδιο στρες.
Αλλάζοντας άποψη για το στρες, αλλάζει και η ζωή μας όλη!
 
Στο βιωματικό σεμινάριο Ξανασυστήσου με το Άγχος σου θα μάθεις πώς γίνεται να αλλάξεις γνώμη για το στρες και πώς να το κάνεις να δουλεύει για σένα. Όπως ακριβώς έγινε και με αυτούς του φοιτητές!

Published in Άρθρα

by DIMITRIS FLAMOURIS on ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 8, 2018

Σε κάθε παρέα υπάρχουν οι άνθρωποι που ξέρεις ότι μπορείς να βασιστείς επάνω τους. Είναι εκείνοι που θα σε στηρίξουν στα δύσκολα. Σε αυτούς θα τρέξεις όταν χρειαστείς μια συμβουλή και θα έχουν πάντα κάτι χρήσιμο να σου πουν. Είναι άραγε η ζωή τόσο εύκολη όσο φαίνεται γι αυτούς;
Είναι οι άνθρωποι που φαίνεται να τα καταφέρνουν στη ζωή, παρά τις αναποδιές που τους έρχονται και συνεχίζουν να κοιτούν μπροστά. Αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες και αποπνέουν δύναμη και σιγουριά.  Απολαμβάνουν τον ρόλο αυτό, η αλήθεια είναι. Το ρόλο του «δυνατού» στις σχέσεις τους. Τους αρέσει το πώς τους αντιλαμβάνονται οι άλλοι και ο θαυμασμός που εισπράττουν. Στο κάτω - κάτω σε ποιον δεν αρέσει να τον θαυμάζουν;                                                                                                                      

Η παγίδα                                                                                      

Έτσι όμως πέφτουν στην μεγαλύτερη παγίδα. Πέφτουν στον λάκκο που μόνοι τους έχουν σκάψει. Ή μάλλον δεν σκάβουν το λάκκο τους, αλλά χτίζουν τον πύργο τους. Ένα πύργο ψηλό και απροσπέλαστο. Και μετά αυτο-φυλακίζονται εκεί μέσα. Αιχμάλωτοι της εικόνας τους. Της εικόνας που ασυνείδητα έχουν δημιουργήσει στους άλλους αλλά κυρίως στον εαυτό τους.                            

Γιατί όχι κι εγώ;                                                                        

Από μικροί άκουγαν τη φράση: «Δεν έχεις ανάγκη εσύ» και συνεχίζουν να την ακούν ακόμα και τώρα. Τους τη δίνει στα νεύρα όταν τους το λες. Γιατί μέσα τους ξέρουν ότι κι εκείνοι έχουν ανάγκες. Το νιώθουν. Κάποιες στιγμές μάλιστα πολύ έντονα. Τους πιάνει το παράπονο τότε καιαναρωτιούνται:«Γιατί κανείς δε με βοηθάει εμένα; Γιατί να πρέπει πάντα εγώ να τα κάνω όλα; Γιατί να πρέπει πάντα εγώ να στηρίζω τους άλλους; Να είμαι εδώ για κάθε τους ανάγκη; Εμένα ποιος θα με φροντίσει επιτέλους;»                                             

Ένα βαθύ κομμάτι τους λαχταρά τη φροντίδα, ταυτόχρονα όμως το «δυνατό» κομμάτι τους την απεχθάνεται. Του είναι άγνωστη σαν έννοια. Έτσι την αποφεύγουν όσο μπορούν. «Πώς είσαι, χρειάζεσαι τίποτα; Είσαι καλά;» θα τους ρωτήσει κάποιος αν κάτι τους συμβεί.                                                        

«Όχι, μωρέ εντάξει. Δεν είναι τίποτα. Θα περάσει. Ευχαριστώ. Μια χαρά είμαι» θα απαντήσουν.
Και έτσι έμμεσα απαγορεύουν στους άλλους να τους φροντίσουν. Δε συνειδητοποιούν ότι η δική τους συμπεριφορά είναι καθοριστικός παράγοντας στη διαμόρφωση της στάσης των άλλων ανθρώπων. Νομίζουν ότι απλά οι γύρω τους δεν τους καταλαβαίνουν και δεν ασχολούνται μαζί τους. Ότι δεν μπορούν να τους φροντίσουν. Αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα όμως, είναι ότι για να τους φροντίσει κάποιος θα χρειαστεί να επιμείνει πάρα πολύ για να κάμψει τις εσωτερικές τους αντιστάσεις.    

Κατά συνέπεια είναι συνήθως μόνοι. Συναισθηματικά μόνοι, γιατί κατά τ’άλλα συχνά έχουν πολλούς ανθρώπους γύρω τους. Ανθρώπους οι οποίοι τους χρειάζονται. Ανθρώπους τους οποίους στηρίζουν, αλλά στους οποίους δεν μπορούν να στηριχτούν.                                                                                          

Γιατί δεν επιτρέπουν σε κάποιον να τους φροντίσει;

Στον ασυνείδητο κόσμο τους μεγάλο μέρος της αυταξίας τους είναι επενδεδυμένο στο να είναι ισχυροί και ανεξάρτητοι. Στο να είναι ικανοί και αυτάρκεις. Έχουν μάθει να μπορούν και μόνοι τους και τους έχει εντυπωθεί από πολύ μικρή ηλικία η σημασία του να είσαι «δυνατός». Την έχουν υιοθετήσει σε ένα πολύ βαθύ, πυρηνικό επίπεδο.                                           

Συνεπώς, αν κάποιος τους προσφέρει βοήθεια η ανακλαστική αντίδρασή τους θα είναι να πουν ‘όχι’. Εκείνη τη στιγμή νιώθουν ματαιωμένοι και άκυροι. Νιώθουν οι αδύναμοι, αφού είναι οι δέκτες της φροντίδας κι αυτό δεν μπορεί να το διαχειριστεί εύκολα ο ψυχισμός τους. Ο ασυνείδητος κόσμος τους νομίζει ότι το να δεχτούν τη συνδρομή κάποιου ισοδυναμεί με το να είναι άχρηστοι αφού έχουν ανάγκη κάτι το οποίο δε θα έπρεπε να χρειάζονται.                                                                                                               

Είναι σαν να πηγαίνεις στο σπίτι της Βέφας Αλεξιάδου και της λες: «έλα να σου κάνω ένα παστίτσιο».                                                                                      

Κατά συνέπεια, θα λάβουν βοήθεια μόνο αν είναι η τελευταία τους επιλογή. Αν το σώμα ή το πνεύμα τους, τους έχει προδώσει.                                              

Αν πας να τους φροντίσεις νομίζουν ότι υποχρεώνονται, ότι σου γίνονται βάρος. Και αυτό τους είναι αφόρητο. Δεν αντιλαμβάνονται τη χαρά που σου δίνουν εσένα που τους βοηθάς. Τη χαρά που νιώθουν και οι ίδιοι εξάλλου όταν βοηθούν κάποιον. Υπάρχει ένα βαθυθέλω τους το οποίο λέει ότι δεν αξίζουν την φροντίδα. Δεν την αξίζουν. «Πρέπει» να την κερδίσουν. «Πρέπει» να δώσουν για να πάρουν.                                                                                            

Έτσι απολαμβάνουν πολύ να βοηθούν εκείνοι. Είναι πολύ δοτικοί σαν χαρακτήρες γιατί το βαθυθέλω τους υπαγορεύει ότι μόνο έτσι θα δικαιούνται την προσοχή και την αποδοχή των άλλων. Ταυτόχρονα είναι πολύ αυστηροί με τον εαυτό τους και δε συγχωρούν τις «αδυναμίες» τους.

Η λύση
Εδώ βρίσκεται και το κλειδί για να καταφέρουν να αφεθούν στην φροντίδα ενός άλλου. Να συνειδητοποιήσουν ότι δεν είναι απαραίτητο να κερδίσουν την αποδοχή. Μπορεί κάποιος να τους αποδέχεται μόνο επειδή είναι αυτοί που είναι. Δικαιούνται τη φροντίδα όπως και όλοι οι άνθρωποι τους οποίους εκείνοι στηρίζουν. Είναι κι εκείνοι άνθρωποι όπως όλοι οι άλλοι. Είναι εντάξει να δεχτούν και τις πιο ανθρώπινες πλευρές τους. Όλοι τις έχουμε. Δεν πειράζει.
Μια ενδιαφέρουσα πρόταση είναι: Καθώς είναι δοτικοί, ας αναλογιστούν το πόση χαρά παίρνουν οι ίδιοι όταν βοηθούν κάποιον. Την ίδια χαρά δίνουν και στους άλλους όταν αφήνονται να βοηθηθούν. Αν αρχικά τους είναι δύσκολο να δεχτούν φροντίδα με εσωτερικά κίνητρα, ας το κάνουν για τους άλλους. Με γνώμονα να κάνουν τους άλλους χαρούμενους. Δεν πειράζει. Μετά θα έχουν το βίωμα ότι είναι «εντάξει» να σε φροντίζουν. Δε γίνεσαι βάρος. Η αρχή έχει μεγάλη σημασία.

Η πρόκληση
Η αποδοχή ότι αξίζουν τη φροντίδα δεν είναι απλή υπόθεση γι αυτούς, όμως. Στο μυαλό τους, το να δεχτούν περιποίηση είναι βαμμένο με μελανά χρώματα. Δυστυχώς η κοινωνία ενισχύει τα πιστεύω τους. Ο «δυνατός» άνθρωπος θεωρείται επιτυχημένος και ένα πρότυπο προς μίμηση. Δεν ακούμε να λένε μπράβο σε αυτόν που πήρε βοήθεια αλλά σε αυτόν που έδωσε. Διαβάζουμε να λένε μπράβο σε αυτόν που ακόμα και στα δύσκολα αντέχει και γελάει και όχι σε αυτόν που φυσιολογικά ξεσπάει και κλαίει.                                                        

Ο αγώνας αυτών των ανθρώπων, λοιπόν, είναι διπλά δύσκολος. Χρειάζεται να υπερνικήσουν την εσωτερική τους αποστροφή προς το να είναι αδύναμοι και ταυτόχρονα να απαρνηθούν την γλύκα που τους δίνει η κοινωνική αποδοχή την οποία η «δύναμή» τους, τους εξασφαλίζει. Έχουν ασυνείδητα στηρίξει τον κόσμο τους σε μια ψευδαίσθηση «παντοδυναμίας» και είναι εξαιρετικά δύσκολο ψυχικά να την εγκαταλείψουν.                                                           

Φαντάζει όμορφος ο ψηλός πύργος τους, όμως είναι και πολύ μοναχικός. Ο μόνος τρόπος να παίξουν με τα άλλα παιδιά είναι να κατέβουν κάτω στην αυλή και να τα συναντήσουν. Να έρθουν στο ίδιο επίπεδο με εκείνα.

Αν σου αρέσει να είσαι δυνατός…
Αν σου αρέσει να είσαι δυνατός τότε αναλογίσου πόση δύναμη θα χρειαστείς για να ζητήσεις βοήθεια. Πόσο κουράγιο θα χρειαστείς για να αφεθείς να σε φροντίσουν. Πόσο πιο όμορφη θα είναι η ζωή σου αν απαλλαχθείς από το βάρος της «δυνατής» εικόνας σου.

Το αξίζεις!

Published in Άρθρα
Wednesday, 03 January 2018 19:14

ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΤΟ 2018-01-02

Από τον Δραμινό Μαθηματικό – Ψυχολόγο  ΔΗΜΗΤΡΗ ΦΛΑΜΟΥΡΗ PhD, συγγραφέα του βιβλίου «Ψυχο-λογικές Σχέσεις»

Για το 2018 μας εύχομαι…
Να ζητάμε βοήθεια όταν τη χρειαζόμαστε.
Να μας επιτρέπουμε να είμαστε και αδύναμοι.
Να δίνουμε αλλά να αφηνόμαστε και να παίρνουμε.
Να μην μαλώνουμε το συναίσθημά μας. Είναι η αλήθεια μας.
Να δεχόμαστε φροντίδα.
Να βλέπουμε τα «αρνητικά» μας σαν τα χαρακτηριστικά μας που ίσως δε μας αρέσουν και τόσο αλλά είναι δικά μας και τα δεχόμαστε. Όπως δεχόμαστε το ύψος μας, τα μάτια μας.
Να βλέπουμε τις «αδυναμίες» μας και να μην προσπαθούμε να τις διορθώσουμε. Αν θέλουμε ας προσπαθήσουμε να τις αλλάξουμε.
Να παρατηρούμε τον εαυτό μας και να μας μαθαίνουμε.
Να μας φροντίζουμε.
Να μην ξεπερνάμε τα όριά μας αν δε θέλουμε. Αν θέλουμε, βέβαια, να τα ξεπερνάμε!.
Να μην εμαστε σκληροί και να κλαίμε όταν μας βγαίνει.
Να θυμόμαστε πως ό,τι και να κάνουμε, δεν πειράζει. Εκτός αν πειράζει εμάς.
Να θυμόμαστε πως τίποτα δεν «πρέπει».
Να είμαστε στοργικοί με τον εαυτό μας.
Να θυμόμαστε ότι θα κάνουμε πολλές φορές αυτό που μας δυσαρεστεί. Δεν πειράζει. Έτσι λειτουργεί ο άνθρωπος.
Να θυμόμαστε ότι θα δυσκολευτούμε να αλλάξουμε συνήθειες και συχνά μπορεί να δυσκολευόμαστε και να τα παρατάμε. Δεν πειράζει. Ίσως δεν μπορούμε ακόμα. Σιγά σιγά.
Να θυμόμαστε πως δεν κάνουμε λάθη. Κάνουμε επιλογές που μετά δε μας αρέσουν.
Να θυμόμαστε πως πάντα κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε τη δεδομένη στιγμή. Πάντα. Αυτό είναι αξίωμα. Οι επιλογές μας είναι οι μοναδικές που εμείς μπορούσαμε να κάνουμε τη δεδομένη στιγμή. Ας μη μας κατηγορούμε γι αυτές. Ας μάθουμε από αυτές για να μπορούμε να κάνουμε διαφορετικές, αν θέλουμε, την επόμενη φορά.
Μια ανθρώπινη χρονιά να έχουμε!

Published in Άρθρα
Page 1 of 3