αρθρα

Μα πώς γίνεται να μην ξέρει τι θέλει;

Written by

Νέα εικόνα

Άρθρο του Μαθηματικού – Θετικού Ψυχολόγου: Δημήτρη Φλαμούρη


«Δεν μπορώ τους ανθρώπους που δεν ξέρουν τι θέλουν!»
Πόσες φορές το έχουμε πει ή έχουμε ακούσει άλλους να το λένε. Είναι δύσκολο να συναναστραφεί κανείς μαζί τους. Για τους περισσότερους από εμάς όλα είναι πιο εύκολα όταν οι άλλοι είναι απόλυτα σαφείς μαζί μας.
Τι ακριβώς συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις; Γιατί μας προκαλεί τόση δυσφορία το να είναι αναποφάσιστος ο άλλος;
Έστω ότι είσαι σε μια σχέση και τα μηνύματα από τον άλλον είναι μπερδεμένα. Θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε σχέση. Ερωτική, φιλική ή επαγγελματική. Θα επικεντρωθώ στις συντροφικές καθώς εκεί το συναισθηματικό διακύβευμα είναι συνήθως μεγαλύτερο.
Βγαίνεις με κάποιον και όταν βρίσκεστε όλα φαίνεται να είναι όμορφα. Όταν χωρίζεστε τότε υπάρχει σιωπή. Δεν μπορείς να καταλάβεις. Θέλει ή δε θέλει; Ναι ή όχι; Κάνεις και δεύτερη προσπάθεια και πάλι όλα καλά μόνο για να ξαναπαγώσουν μετά από λίγο.
Κάθεσαι και συζητάς με τους φίλους σου και προσπαθείς να αναλύσεις τα σημάδια. Φτιάχνεις σενάρια και προσπαθείς να εξηγήσεις την «αλλόκοτη» συμπεριφορά που αντιμετωπίζεις.
«Μα, τι θέλει από μένα, επιτέλους; Δεν μπορεί να μου το πει ξεκάθαρα; Να ξέρω κι εγώ να κάτσω ή να φύγω;
Όπως λένε και οι ωραίες ατάκες του facebook: «Να κάνω όνειρα ή καφέ;»
Θέλεις να ξέρει.
Πρέπει να ξέρει.
Πρέπει να ξέρει γιατί κι εσύ θέλεις να ξέρεις.
Γιατί κι εσύ δεν ξέρεις.
Και θέλεις ο άλλος να σου πει τι να κάνεις.
Γιατί μόνος σου δεν μπορείς να αποφασίσεις.
Και θέλεις ο άλλος να σε βγάλει από τη δύσκολη θέση.
Δεν αμφισβητώ ούτε λεπτό τη δυσκολία που παρουσιάζει ένας αναποφάσιστος άνθρωπος. Είναι ισχυρή και αληθινή. Όμως εστιάζω αλλού τώρα. Προσπαθώ εδώ να δώσω μια πιθανή εξήγηση για το λόγο που αυτή η δυσφορία συνήθως υπάρχει μέσα μας. Τι μας συμβαίνει όταν αντιμετωπίζουμε μια τέτοια συμπεριφορά και όμως συνεχίζουμε να παραμένουμε μέσα στην κατάσταση;

Η δική μας δυσκολία
Ο λόγος πιστεύω είναι πως ακουμπάει στη δική μας εσωτερική αναποφασιστικότητα. Συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις και εμείς δεν είμαστε σίγουροι για το που ακριβώς στεκόμαστε. Να κάτσουμε ή να φύγουμε;
Μέσα μας αμφιταλαντευόμαστε και θα μας ανακούφιζε το να μας έβγαζε από το δίλημμα ο άλλος. Να μας πει που στέκεται για να ξέρουμε κι εμείς τι να κάνουμε επιτέλους. Δηλαδή, να μας πει τι θέλει για να αντιδράσουμε παθητικά αντί να δράσουμε ενεργητικά. Γιατί η δράση θέλει τόλμη και πολλές φορές δεν την έχουμε. Και δεν πειράζει. Αρκεί βέβαια να το γνωρίζουμε για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις.
Μπορεί ο άλλος να είναι αναποφάσιστος, τι να κάνουμε τώρα.
Εσένα σου κάνει;
Εκείνος είναι αυτός που είναι.
Η βασική ερώτηση που πρέπει να κάνεις στον εαυτό σου είναι:
«Εγώ που είμαι μέσα σε αυτό; Μου αρέσει αυτό που παίρνω; Γιατί το συνεχίζω;»
«Ξέρω τι θέλω εγώ ή μήπως περιμένω να ξέρει αυτός και για εμένα;»
Αν είχες ξεκάθαρη απάντηση σε αυτή την ερώτηση τότε θα ήσουν πολύ πιο ήσυχος μέσα σου. Θα είχες ενεργητική στάση αντί για την παθητική που έχεις τώρα. Θα έπαιρνες την κατάσταση στα χέρια σου αντί να περιμένεις να δώσει τη λύση ο άλλος.

Αν πραγματικά δεν αντέχαμε άλλο
Αν εμείς ήμασταν σίγουροι για το τι θέλαμε τότε θα λέγαμε:
«Κοίτα, με έχεις κουράσει. Πες μου τώρα που στέκεσαι γιατί δεν αντέχω άλλο αυτή την αμφιθυμία. Και αν δεν μου πεις, τότε οι συνέπειες είναι αυτές και είναι ξεκάθαρες.»
Θα δείχναμε με πράξεις το ότι εμείς είμαστε σίγουροι. Όχι μόνο με λόγια. Γιατί στις ανθρώπινες σχέσεις μόνο οι πράξεις μετράνε. Οι πράξεις αντικατοπτρίζουν το βαθυθέλω μας. Θα χρειαζόταν να επιβάλουμε τις συνέπειες.
Αν ο άλλος δεν μπορεί να αποφασίσει είναι πολύ φυσιολογικό από την μεριά του να παίρνει όσο χρόνο του δίνουμε. Αν ακούει μόνο λόγια και δε βλέπει πράξεις από τη μεριά μας, τότε έχει να ζυγίσει εσωτερικά τη δική μας «γκρίνια» από τη μια με τη δική του αναποφασιστικότητα από την άλλη.
Και είναι πάρα πολλοί οι άνθρωποι που θα συμβιβάζονταν με λίγη γκρίνια προκειμένου να μην πάρουν μια απόφαση. Ίσως οι περισσότεροι να είμαστε έτσι.
Αν νομίζουμε πως δεν αντέχουμε είναι το χέρι μας να το δείξουμε. Αλλιώς αν συνεχίζουμε και μένουμε στην κατάσταση αυτή τότε το δικό μας βαθυθέλω δείχνει πως δεν μας ενοχλεί αρκετά η θέση μας ώστε να λάβουμε αποφασιστική δράση. Μάλλον είμαστε και εμείς αναποφάσιστοι και θέλουμε ο άλλος να πάρει την απόφαση για εμάς.

Αν αντέχαμε κι άλλο
Αν τώρα ήμασταν ειλικρινείς με τον εαυτό μας και κατανοούσαμε και τη δική μας δυσκολία στο να πάρουμε μια απόφαση μπορεί να λέγαμε:
«Έτσι είναι τώρα ο άλλος και καταλαβαίνω ότι κι εγώ δυσκολεύομαι να αποφασίσω και να στηρίξω με πράξεις την απόφασή μου. Δεν πειράζει. Θα δώσω χρόνο και στους δυο μας, αλλά και στην κατάσταση μέχρι να ξεκαθαρίσει».
Η γνώση είναι δύναμη όπως λέω και στο βιβλίο μου και είναι πολύ σημαντικό να κατανοούμε τι συμβαίνει σε κάθε περίσταση. Όλοι έχουμε ανάγκη για ασφάλεια και να ξέρουμε που στεκόμαστε. Δυστυχώς δεν είναι πάντα τόσο απλό και θα χρειαστεί να μάθουμε να ζούμε με αυτό.
Αν συνειδητοποιήσουμε πως είμαστε κι εμείς αναποφάσιστοι τότε ίσως να μπορέσουμε να δούμε και την αναποφασιστικότητα του άλλου με λιγότερο αυστηρό μάτι.
Να κατανοήσουμε πως δεν είναι πάντα εύκολο να ξέρουμε τι θέλουμε.
Να κατανοήσουμε πως και οι άλλοι δεν είναι πάντα εύκολο να ξέρουνε τι θέλουν.  Όσο και αν το έχουμε ανάγκη…