αρθρα

Κύπρος , Τόσα χρόνια ψευδοκράτος…

Written by

Τι κι αν τα χρόνια πέρασαν, τι κι αν η  δημιουργία του «κρατικού» μορφώματος στη βόρεια κατεχόμενη Κύπρου καταδικάστηκε από το Συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ, τι κι αν δεν αναγνωρίστηκε από κανένα κράτος στο κόσμο.  
Αυτοί , από τη μια , εκεί στη κατεχόμενη Κύπρο πανηγυρίζουν, και μείς , από την άλλη , στο ελεύθερο τμήμα της Κύπρου καταδικάζουμε τη ανακήρυξη του ψευδοκράτους γιατί θέλουμε την Κύπρο μας ενιαία και απαλλαγμένη από τα ξένα στρατεύματα κατοχής. Κοινή πατρίδα με διαφορετική , όμως πορεία.
Η θλιβερή  αυτή επέτειος της ανακήρυξης του ψευδοκράτους στην Βόρεια κατεχόμενη Κύπρο φέρνει στο μυαλό των νόμιμων κατοίκων της τις συνέπειες της συνεχιζόμενης τουρκικής κατοχής αλλά ταυτόχρονα  υπενθυμίζει και το χρέος που έχουμε  προς τη μικρή μας πατρίδα....
Συμπληρώνονται σήμερα 34 χρόνια από την ημέρα που ο ηγέτης των Τουρκοκυπρίων Ραούφ Ντενκτάς ανακήρυξε την σύσταση της λεγόμενης «Τουρκικής Δημοκρατίας Βόρειας Κύπρου».
Το κράτος-μαριονέτα,  εξακολουθεί ακόμα να βρίσκεται εκεί και να δημιουργεί συνεχώς προβλήματα στην Ανατολική Μεσόγειο με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Το σίγουρο είναι ότι  δεν μπορεί να σταθεί σαν   ανεξάρτητη κρατική οντότητα.
 Όταν το βράδυ της 14ης  Νοεμβρίου ο Ραούφ Ντενκτάς, καλούσε σε  ένα δείπνο τους  βουλευτές του, η απόφαση του για την ανακήρυξη του ψευδοκράτους ήταν ειλημμένη  και πως το μόνο που απέμενε ήταν η ανακοίνωση της  ημερομηνίας  για την ανακήρυξη του  δικού  του , όπως έλεγε, κράτους.
Με τις ευλογίες της χουντικής Τουρκίας του Εβρέν, ενίσχυε τα στρατιωτικά φυλάκια κατά μήκος της πράσινης γραμμής, απέκοπτε κάθε τηλεφωνική επικοινωνία του ελεύθερου τμήματος με τα κατεχόμενα και προειδοποιούσε τους επικεφαλής των παρατάξεων πως «τα κόμματα που θα πουν ‘όχι’ στη γέννηση του κράτους, φυσιολογικά δεν θα μπορούσαν να βρίσκονται στη νέα βουλή».
«Χάρη στον Θεό τώρα έχω το κράτος μου, έχω τη χώρα μου, έχω τον λαό μου», ήταν τα λόγια του.
 Η 15η Νοεμβρίου 1983, ξημέρωνε με την ανακήρυξη του κατεχομένου τμήματος της Κύπρου σε «Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου». Είχαν περάσει κιόλας εννέα χρόνια από τότε που η Τουρκία πατούσε στο νησί.  Στο νησί που μοιρασμένο  στα δυο προσπαθούσε ακόμη να συνέλθει .
Πρόσφυγες στην ίδια τους τη χώρα , ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι, είχαν ανταλλαχθεί με αποτέλεσμα το νότιο τμήμα του νησιού να θεωρείται ελληνικό και το βόρειο τούρκικο  καθώς είχαν μεταφερθεί οι πληθυσμοί αντίστοιχα.
Η πράξη του Ντενκτάς προκάλεσε αντιδράσεις σε όλο τον κόσμο. Το θορυβημένο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. καταδίκασε την παράνομη πράξη του Ντενκτάς και της Άγκυρας με 13 ψήφους υπέρ, μία αποχή και μία εναντίον.
Ο Ραούφ Ντενκτάς ποτέ δεν παραδέχθηκε ότι στην πραγματικότητα, αυτό που πέτυχε δεν ήταν ότι δημιούργησε ένα κράτος αλλά ότι το δίχασε. Η 15η Νοεμβρίου είναι μια ημέρα και λύπης για όλους  τους Κύπριου,  Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους.
Το πρόβλημα ειρήνης και ασφάλειας θα εξακολουθεί να υπάρχει  στην Κύπρο αλλά και στην ευρύτερη περιοχή, αν  δεν καταλάβουν όλοι ότι το Κυπριακό είναι θέμα καθαρά εισβολής, κατοχής και συνεχιζόμενης παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την Τουρκία και όχι μόνο διακοινοτικών ταραχών.   
Πηγαίνοντας κάποιος από την Λάρνακα στη Λευκωσία βλέπει στις πλάτες του Πενταδάκτυλου καρφωμένες  τις δυο τεράστιες σημαίες, τη μια  του ψευδοκράτους και η άλλη του Τούρκου κατακτητή   
- “Ντρέπομαι και νιώθω να πνίγομαι, να με πλακώνει το άδικο και να λέω Θεέ μου γιατί τέτοιο κακό . Αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να πάρω ανάσα”!
 Είναι κάτι που δεν μπορεί κανένας ξένος να το καταλάβει αυτό το συναίσθημα. Το νιώθει όμως ο Ελληνοκύπριος , πρόσφυγας ή μη, δεν έχει σημασία.  
Η Τουρκία δικαιολογήθηκε ότι ήλθε στην Κύπρο για να αποκαταστήσει τον Νόμο και την τάξη. Όμως απόδειξε τους πραγματικούς της σκοπούς όταν επέστρεψε ο εκλεγμένος πρόεδρος Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, επιμένοντας να κατακρατεί τους τόπους μας και το επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά στις 15 Νοεμβρίου 1983, με την ανακήρυξη του ψευδοκράτους του Ντενκτάς.
Και σήμερα 34 χρόνια μετά , αρχίζουν και προτείνουν άλλα μοντέλα για να πετύχουν τους σκοπούς τους. Επειδή δεν έχουν εξασφαλίσει διεθνή αναγνώριση προτείνουν τώρα ένα μοντέλο Αγγλίας-Γιβραλτάρ, ή Γαλλίας-Μονακό.  Την ιδέα για την υιοθέτηση ενός τέτοιου μοντέλου την έριξε τελευταία  ο "υπουργός" Εξωτερικών του ψευδοκράτους , Ταχσίν  Ερτουγρούλογλου,  ο οποίος ορθά κοφτά  δηλώνει  ότι δεν πιστεύει πλέον σε λύση του Κυπριακού.
Και για να εκβιάσουν ακόμα πιο πολύ την κατάσταση προχωρούν στην επιβολή τελωνειακών δασμών σε προϊόντα που μεταφέρονται στους εγκλωβισμένους, ακόμα και  σε ειδικά τρόφιμα που χρειάζονται ορισμένοι από τους εγκλωβισμένους μας,  αν και γνωρίζουν ότι αυτό συνιστά παραβίαση της Συμφωνίας της 3ης Βιέννης σε σχέση με το ανθρωπιστικό ζήτημα των  εγκλωβισμένων.
Το  ψευδοκράτος, όχι μόνο δε  δείχνει καμιά  διάθεση άρσης του μέτρου, αλλά ταυτόχρονα διευρύνει και τον κατάλογο των "απαγορευμένων" αγαθών, συμπεριλαμβάνοντας ακόμα και γραφική ύλη που προορίζεται για τα σχολεία στο Ριζοκάρπασο.
Μετά το αδιέξοδο που προκλήθηκε στο Κραν Μοντάνα, της Ελβετίας η Τουρκία με μια σειρά ενεργειών προσπαθεί να υλοποιήσει  τους δικού της σκοπούς και σχεδιασμούς  .
Πολλοί διερωτώνται ακόμα και σήμερα τι ισχύει, τι καθεστώς έχουμε στην Κύπρο. Τίποτε δεν άλλαξε σαράντα τρία χρόνια τώρα. Η Τουρκία ελέγχει το 37% της Κυπριακής Δημοκρατίας , και διατηρεί στο έδαφος της  γύρω στους 40.000 στρατιώτες. Η κατάσταση παραμένει όπως δημιουργήθηκε  το 1974. Οπότε, ένα ενδιαφέρον ερώτημα είναι ποιος ελέγχει και ποιον ωφελεί αυτ[ο το  status quo στην Κύπρο.
Το προηγούμενο Σάββατο στις 11 Νοεμβρίου 2017στο Δημοτικό Ωδείο Δράμας  είχαμε τη χαρά να έχουμε μαζί μας σε μια κοινή εκδήλωση με το Σύλλογο Κρητικών Ν. Δράμας τη Δήμαρχο Λευκονοίκου κ. Ζήνα Λυσάνδρου -Παναγίδη,  από τον κατεχόμενο Δήμο Λευκονοίκου της Επαρχίας Αμμοχώστου και η οποία μας έλεγε ότι ζήτησαν μέσω των Ηνωμένων Εθνών, την τέλεση Θείας Λειτουργίας το Σάββατο 4 Νοεμβρίου 2017 στον Ιερό Ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στο κατεχόμενο  Λευκόνοικο , ο οποίος συντηρήθηκε και παραδόθηκε πρόσφατα από την Τεχνική Επιτροπή για την Πολιτιστική Κληρονομιά ,το αίτημα όμως αυτό απορρίφθηκε από τις κατοχικές αρχές.
Δηλαδή στα κατεχόμενα, στο  βόρειο τμήμα του νησιού,  στο  ψευδοκράτος όπως λέμε εμείς , και οι θρησκευτικές ελευθερίες δεν τυγχάνουν  σεβασμού και η Τουρκία πολιτικοποιεί  ακόμα και την  πρόσβαση  των πιστών σε χώρους λατρείας.  Αυτό σίγουρα ,  είναι κάτι που δεν συμβάλλει στο διάλογο για επίλυση του προβλήματος αλλά μάλλον φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα.
Τελευταία στην Ισπανία είχαμε μια εσωτερική αναταραχή. Δεν εξετάζω αν είναι δίκαιο όχι. Παρόλα αυτά η  Ευρωπαϊκή Ένωση αντέδρασε άμεσα. Πότε επιτέλους θα έχουμε μια ανάλογη αντίδραση και για την Κύπρο. Αποσχιστική ενέργεια και στην Ισπανία αλλά και στην Κύπρο. Στην Ισπανία η αντίδραση της Ε.Ε. ήταν άμεση. Στην Κύπρο 43 χρόνια κατοχής  και 34 χρόνια από την ανακήρυξη του ψευδοκράτους και όχι μόνο δεν είδαμε μια ανάλογη αντίδραση αλλά επιπλέον οι Δήμοι που δημιουργήθηκαν από την κατοχική Τουρκία επιχορηγούνται από Ευρωπαϊκά κονδύλια, γιατί λένε είναι και αυτοί ευρωπαίοι πολίτες. Στα οικονομικά μας βολεύει η Ε.Ε. , στα άλλα όμως όχι. Δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία που είναι μέλος αλλά θέλει να πάει κι αυτή εκεί.
Μήπως θα έπρεπε τελικά  η Ε. Ε. να πάψει να έχει  επιλεκτική μνήμη. Δεν μπορεί να δέχεται να συζητά με την Τουρκία για ένταξη στην Ε.Ε. τη στιγμή που η Τουρκία , η οποία κάνει την αίτηση δεν αναγνωρίζει κράτος της ίδιας της Ε.Ε. Νόμιμη εκπροσώπηση για τους κατοίκους του νησιού υπάρχει μόνο από την Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία και είναι η μόνη αναγνωρισμένη.  
Πρέπει η Κυπριακή Δημοκρατία να παραμείνει ενιαία για το καλό των κατοίκων του νησιού ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων , Λατίνων κα  Μαρωνιτών κάτω από την ευρωπαϊκή ομπρέλα.


Ζαχαρίας Κύζας
Δράμα , 14 Νοεμβρίου  2017
Παραλίμνι
Αμμοχώστου
ΚΥΠΡΟΥ